Dit artikel is geschreven voor wie een diep verlangen kent om in eenheid met God te leven, maar daarin ook strijd en afstand ervaart. Dat verlangen voelt intens en echt, maar onthult tegelijk iets fundamenteels: het ontstaat vanuit een bewustzijn dat de eenheid nog niet ziet.
Ons ware Zelf ís namelijk één met God. Daar hoeft niets aan toegevoegd te worden. Het verlangen naar eenheid komt voort uit een verduisterd bewustzijn — uit het ‘valse’ zelf dat afgescheidenheid ervaart. Tegelijk is dit verlangen niet zinloos. Juist het besef van gemis kan de deur openen naar Licht. In mystieke tradities wordt dit de ‘nacht van de ziel’ genoemd: een fase waarin God afwezig lijkt, terwijl in werkelijkheid het bewustzijn nog niet verlicht is.
Dat spanningsveld klinkt door in de Psalmen:
“O God, Gij zijt mijn God, U zoek ik, mijn ziel dorst naar U, mijn vlees smacht naar U, in een dor en dorstig land, zonder water.” (Psalmen 63:2)
“Mijn ziel verlangt, ja smacht naar de voorhoven des HEREN; mijn hart en mijn vlees jubelen tot de levende God.” (Psalmen 84:2)
“Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God; wanneer zal ik komen en voor Gods aangezicht verschijnen?” (Psalmen 42:2)
Dit verlangen is pijnlijk, maar ook heilig. Het is de eerste beweging in wat we de goddelijke dans kunnen noemen.
De tempel als innerlijke werkelijkheid
Stel je voor dat je voor een majestueus gebouw staat. De poort staat open. Je kijkt naar binnen en ziet, achter een eerste ruimte, een tweede ruimte waar een intens Licht straalt — warm, uitnodigend, onweerstaanbaar. Iets in je wordt ernaartoe getrokken.
Sluit nu voor een moment je ogen en zie voor je wat ik zojuist heb beschreven.
Dat beeld weerspiegelt jouw innerlijke werkelijkheid. De tempel ben jij. De plek waar je staat, is de voorhof: het bewustzijn waarin duisternis nog aanwezig is. Het Licht dat je ziet, lijkt buiten je te zijn, maar is in werkelijkheid het Licht van je eigen goddelijke natuur — het Koninkrijk van God in jou.
Zolang het bewustzijn verduisterd is, ervaren we dit Licht als iets buiten onszelf. We noemen het God en gaan ernaar op zoek buiten ons. Maar het Licht nodigt ons niet naar buiten, het roept ons naar binnen.
De eerste bewegingen van de dans
De goddelijke dans begint wanneer het Licht zich even laat zien. Er is een moment van aanraking: liefde, vrede, vreugde, een diepe rust. Het is alsof God een stap naar voren doet. Maar vervolgens lijkt die nabijheid weer te verdwijnen — een stap terug.
Vanuit een verduisterd bewustzijn voelt dat als afstand, als verlies. Maar in werkelijkheid is dit de beweging van de dans. Het verlangen wordt verdiept, het bewustzijn wordt uitgenodigd om verder naar binnen te keren.
Soms lijken deze fases lang te duren. Dagen, maanden of zelfs jaren. Maar dat gevoel van tijd hoort bij het bewustzijn van de voorhof. In de diepte van het Koninkrijk speelt tijd geen rol.
Langzaam maar zeker trekt deze dans ons naar binnen — het heilige van de tempel in, waar het Licht niet langer alleen van buitenaf wordt waargenomen, maar van binnenuit begint te schijnen.
Het heilige: ontwaken van Christus in ons
In het heilige komt het bewustzijn tot rust in het Licht. Hier groeit het besef dat de wereld doordrenkt is van Gods heerlijkheid en dat er geen werkelijke scheiding bestaat. Christus in ons wordt niet langer een idee, maar een levende werkelijkheid.
De zalving begint te stromen. Liefde, vrede en eenheid worden niet langer gezocht, maar ervaren als wat er al is. Toch blijft de dans doorgaan. Momenten van helderheid kunnen worden afgewisseld met momenten van schijnbare afstand. Niet als terugval, maar als verdieping.
Elke beweging brengt ons dichter bij het volle besef van wie wij zijn.
De uitstraling van het Licht in de wereld
Wanneer het Licht in ons bewustzijn opgaat, blijft dat niet beperkt tot het individu. Het raakt het collectieve bewustzijn. Anderen gaan iets waarnemen van datzelfde Licht — soms zonder het te kunnen benoemen.
Voor wie nog diep in de duisternis leeft, kan dat Licht zelfs bedreigend voelen. Maar tegelijk zal het steeds meer mensen aantrekken. Het Licht dat zichtbaar wordt in wie leven vanuit Christus in hen, nodigt anderen uit om mee te bewegen in dezelfde dans.
Zo breidt het Licht zich uit. Wat eerst verborgen was, wordt zichtbaar. Wat eerst weerstand opriep, wordt uiteindelijk opgenomen. Zelfs de diepste duisternis — waar het bewustzijn het verst verwijderd lijkt — zal haar greep verliezen.
De hele mensheid wordt zo, stap voor stap, naar binnen getrokken. Via het heilige naar het heilige der heiligen — naar het volle bewustzijn van het Koninkrijk van God.
De goddelijke dans als eenheid van Vader, Zoon en Geest
De goddelijke dans is geen afstand tussen twee, maar een beweging binnen Eén. Het is de dans van Vader, Zoon en Geest — een voortdurende beweging van openbaring.
De Vader, Bron en Oorsprong van alles, trekt vanuit het heilige der heiligen. De Zoon, die de mens vertegenwoordigt in het bewustzijn van de voorhof, wordt naar binnen getrokken. En in het heilige wordt deze eenheid vervuld door de Geest: Christus in ons.
Hoe meer deze eenheid bewust wordt, hoe meer het Licht zichtbaar wordt op aarde. Hoe meer het Licht verschijnt, hoe sterker de helende stroom van de Geest door de schepping gaat.
En dan wordt de vraag onvermijdelijk: met wie dansen wij eigenlijk?
“Want in Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij.” (Handelingen 17:28)
De Ander blijkt geen Ander te zijn. De danspartner is het ene Leven zelf, waarin wij altijd al waren opgenomen.
De weg naar binnen: van duisternis naar Licht
Wanneer je je midden in een donkere nacht bevindt, besef dan dat deze fase niet het einde is, maar een doorgang. Het betekent dat het bewustzijn zich voorbereidt op een dieper Licht.
De weg naar binnen vraagt om een verschuiving: van hoofd naar lichaam, van denken naar zijn. Het vraagt om een leven zonder oordeel, zonder voortdurende zorg, met ruimte voor stilte en aanwezigheid. Niet als techniek, maar als uitdrukking van een groeiend bewustzijn.
Zo versnelt de dans. Niet door inspanning, maar door overgave. Het Licht wordt helderder, de beweging dieper.
Wat zich ontvouwt, is een innerlijke pelgrimage: van de voorhof — het bewustzijn van duisternis — via het heilige — het bewustzijn van Christus in ons — naar het heilige der heiligen — het volle besef van het Koninkrijk van God.
“Een bedevaartslied. Toen de HERE de gevangenen van Sion deed wederkeren, waren wij als degenen die dromen. Toen werd onze mond vervuld met lachen, onze tong met gejuich. Toen zei men onder de heidenen: De HERE heeft grote dingen bij hen gedaan! De HERE heeft grote dingen bij ons gedaan, wij waren verheugd. HERE, wend ons lot als beken in het Zuiderland. Wie met tranen zaaien, zullen met gejuich maaien. Hij gaat al wenende voort, die de zaadbuidel draagt; voorzeker zal hij komen met gejuich, dragende zijn schoven.” (Psalmen 126)
Reflectievragen
- Herken je het verlangen naar God als een uitnodiging tot innerlijk ontwaken?
- Waar ervaar jij momenten van ‘afstand’, en kan je die zien als onderdeel van de dans?
- In hoeverre leef je vanuit het besef dat Christus in jou is, in plaats van God buiten mij te zoeken?
- Wat helpt jou om meer aanwezig te zijn in je lichaam en innerlijke stilte?
- Durf je de beweging naar binnen volledig te vertrouwen, ook wanneer het donker voelt?
Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.
Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.