Pasen en jouw doorbraak — wanneer het Leven in jou opstaat

Waarom Pasen niet alleen over toen gaat, maar over wat er nu in jou kan gebeuren

Vandaag is het Goede Vrijdag, de dag waarop veel christenen de kruisiging van Jezus gedenken. En aankomend weekend vieren we Pasen, de opstanding van Jezus. Voor veel mensen vormen deze dagen het hart van het christelijk geloof.

Maar misschien ligt de diepste kracht van Pasen ergens anders. Misschien gaat het niet zozeer om een eenmalige gebeurtenis uit het verleden buiten onszelf, maar om een werkelijkheid waarin wij hier en nu worden binnengetrokken. Om de opstanding van Christus in ons. Om een goddelijke werkelijkheid die in mensen wil ontwaken en ons leven van binnenuit wil vernieuwen.

Dit klinkt voor westerse christenen misschien ongewoon. Toch kan het helpen om opnieuw te luisteren naar hoe Paulus over opstanding spreekt.

Meer dan een wonder uit het verleden
Veel christenen hebben geleerd om Pasen te verstaan als een ingrijpende gebeurtenis in het verleden: Jezus was gestorven, en daarna leefde Hij weer. Voor velen is dat het centrale punt van het christelijke geloof.

Maar wanneer Paulus over opstanding spreekt, ligt zijn nadruk opvallend vaak ergens anders. Het gaat hem niet zozeer om het reconstrueren van wat er precies in het verleden gebeurd is, maar meer om de betekenis en de reikwijdte ervan. Hij spreekt over “in Christus” zijn, over “met Christus opgewekt zijn“, over een “nieuwe schepping“, over “leven in de Geest“. Dit is geen historische taal van afstand, maar van participatie in het hier en nu.

Het zwaartepunt ligt dan niet allereerst bij een gebeurtenis buiten ons, maar bij een werkelijkheid waarin we kunnen worden opgenomen. Pasen is in die zin niet iets uit het verleden om te geloven, maar een Leven waarin we hier en nu betrokken kunnen worden.

Wat bedoelt Paulus met “dood”?
Dat is misschien wel de sleutel. Want zolang we dood alleen opvatten als lichamelijk sterven, ligt het voor de hand dat we opstanding ook vooral als terugkeer uit het graf zien. Maar Paulus gebruikt het woord “dood” veel breder. Voor hem is dood niet zozeer het einde van lichamelijk leven, maar een macht, een sfeer, een bestaanswijze.

Je kunt dus lichamelijk levend zijn en toch onder de “macht van dood” leven.

Waar mensen leven vanuit angst, wantrouwen, bitterheid, afgescheidenheid, innerlijke verharding of uitzichtloosheid, daar is de “macht van dood” actief. Waar het bewustzijn verduisterd is, waar de ziel opgesloten zit, waar mensen alleen nog reageren vanuit overleven, dat is wat Paulus bedoelt met dood. Er is dan wel sprake van biologisch leven, maar dat is geen werkelijk Leven in de diepe zin van het woord.

Je hoeft niet te wachten tot je sterft om uit de dood op te staan.

Daarom is de boodschap van Pasen zo actueel. We leven in een tijd waarin veel mensen moe zijn, onrustig, bang voor de toekomst. De wereld voelt voor velen donker aan. Er is oorlog, polarisatie, eenzaamheid, onzekerheid. Het aantal mensen dat vandaag de dag antidepressiva slikt vanwege mentale klachten is nooit zo hoog geweest en het gebruik onder jongeren neemt al jaren toe. Veel mensen leven innerlijk nog bij Goede Vrijdag.

Misschien is dat waarom het een ‘goede’ vrijdag genoemd kan worden: omdat juist daar iets sterft wat ons gevangen houdt.

Niet wijzelf, maar datgene in ons wat ons afsluit voor het volle Leven.

Waar het oude denken zijn greep verliest, ontstaat ruimte. Waar onze zekerheden breken, kan iets anders zichtbaar worden. Niet door onze inspanning, maar doordat wij het niet langer tegenhouden.

Juist daar — waar iets in ons ten einde loopt — kan het begin van iets nieuws zich aandienen.

Christus is meer dan een naam uit het verleden
Wat hierbij essentieel is, is hoe Paulus over Christus spreekt. Christus is bij hem niet de achternaam van Jezus van Nazareth, maar de werkelijkheid van Gods Leven die de schepping draagt. De levende tegenwoordigheid van Gods Geest die alles bijeenhoudt en alles met elkaar verbindt.

In Jezus van Nazareth is deze werkelijkheid zichtbaar geworden. In Hem werd helder en transparant wat vaak verborgen blijft. Daarom gaat het Paulus niet zozeer om Jezus als een exclusieve uitzondering in de geschiedenis, maar om Jezus als openbaring van een werkelijkheid die alles omvat en waar we allemaal deel van uitmaken.

Dat maakt Pasen ineens veel dichterbij. Dan gaat het niet over wat er toen gebeurd is, maar over wat er nu in jouw en mijn leven kan gebeuren. Dat de Christus in ons opstaat en de opstandingskracht van Christus zichtbaar wordt in ons bestaan.

Opstanding als ontwaken
Misschien kun je het zo zeggen: opstanding is ontwaken.

Niet alsof Christus eerst afwezig was en daarna pas binnenkomt, maar alsof iets wat altijd al dieper in de schepping aanwezig was eindelijk doorbreekt in ons bewustzijn en ons leven gaat vormen. Zoals het Licht van de Morgenster dat opgaat in ons verduisterde hart.

Daarom spreekt Paulus zo vaak over openbaring, verlichting en vernieuwing van denken. De opstanding van Christus is dan niet alleen een gebeurtenis uit het verleden om in te geloven, maar een werkelijkheid die zich wil ontvouwen in ons leven hier en nu — een werkelijkheid waarop we leren vertrouwen.

Pasen zegt: je bent niet bedoeld om opgesloten te blijven in angst, duisternis of zinloosheid. Je bent bedoeld om het Christus-Leven te leven.

Van Goede Vrijdag naar Pasen in ons eigen leven
Veel mensen blijven steken bij Goede Vrijdag. En ergens is dat begrijpelijk. Het lijden is echt. De gebrokenheid is echt. Er is genoeg aanleiding om moedeloos van te worden.

Maar Goede Vrijdag is niet het eindpunt. Juist waar iets in ons sterft, kan het begin van het Christus-Leven zichtbaar worden.

De boodschap van Pasen is niet dat het donker er niet is, maar dat het niet het laatste woord heeft. Juist midden in de gebrokenheid kan het Christus-Leven in ons doorbreken. Juist waar alles afgesloten lijkt, kan iets nieuws beginnen.

Dat maakt Pasen zo bevrijdend. Het betekent dat geen enkel leven definitief opgesloten zit in zijn huidige staat. Geen mens is uiteindelijk veroordeeld tot zijn angst of zijn verleden. Er is een werkelijkheid die dieper reikt: de Christus-werkelijkheid.

En waar die werkelijkheid doorbreekt, verandert er iets. Misschien eerst klein. Maar wel echt.

Dan ontstaat er ruimte. Dan groeit vertrouwen. Dan gloort er hoop. Dan wordt Liefde mogelijk. Dan wordt het hart zachter. Dan wordt de mens van binnenuit vernieuwd.

Dat is opstandingstaal.

Pasen is geen herinnering aan wat ooit was, maar een doorbraak van Leven — hier en nu.

Niet wachten op later, maar leven in het heden
Soms is het evangelie zo toekomstig gemaakt dat het nauwelijks nog iets met het heden te maken heeft. Alsof het echte Leven pas later begint.

Maar Paulus spreekt juist over een Leven dat nu al begonnen is. Over met Christus opgewekt zijn (niet worden!). Over een nieuwe schepping, die zich nu al aandient. Over het oude dat voorbijgegaan is en het nieuwe dat gekomen is.

Dat betekent niet dat alles al voltooid is. Maar wel dat Pasen niet draait om wachten op later, maar om deelname aan de Christus-werkelijkheid die nu al kan doorbreken in ons leven.

Pasen is de boodschap dat Gods glorieuze toekomst ons bestaan in het heden binnenkomt.

Pasen in een donkere tijd
Juist in deze tijd hebben we deze boodschap nodig.

We leven in een wereld waarin veel mensen geen hoop hebben. Waar angst en onzekerheid groot zijn. Waar mensen innerlijk vastlopen.

Dan is het evangelie geen theorie over het verleden, maar bevrijdend nieuws voor nu: er is een Leven dat sterker is dan de macht van dood waarin veel mensen gevangen zitten. Er is een Licht dat de duisternis niet ontkent, maar doorbreekt.

Zou dat niet de diepste betekenis van Pasen zijn: dat wij niet hoeven te blijven wie we waren, maar dat er een transformatie mogelijk is. Dat de Christus in ons wil opstaan.

Het werkelijke evangelie
Wat ons betreft is dát het werkelijke evangelie van Pasen: niet vasthouden aan een gebeurtenis uit het verleden buiten ons, maar hier en nu wakker worden voor de Christus-werkelijkheid in ons. Dat wij deel krijgen aan het Christus-Leven. Dat de opstandingskracht van Christus hier en nu manifest wordt in ons bestaan.

Pasen is dan niet alleen iets om te geloven, maar een uitnodiging om te ontwaken.

Uit de sfeer van dood.
Uit de verduistering.
Uit de hopeloosheid.
Uit de angst.

En binnen te gaan in het Christus-Leven.

Dat is de blijde boodschap.
Misschien wel meer dan ooit voor deze tijd.

Met een hartelijke groet en mooie Paasdagen gewenst!

Peter & Petra Overduin
tel. 06 – 12 87 88 92

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.