Waarom zien we zo weinig blijvende vrucht?
Vanaf mijn twintigste houd ik mij bezig met de vraag hoe het komt dat we binnen de christelijke kerk niet meer blijvende en vermenigvuldigende vrucht zien — zowel in ons eigen leven als in het leven van mensen aan wie we het evangelie verkondigen. Als het evangelie werkelijk in ons leven doorwerkt, kan het toch niet anders dan dat dit ook zichtbaar wordt in onze omgeving?
Stel dat er dertig jaar geleden in Nederland slechts één volwassen gelovige was geweest en dat vanaf dat moment iedere gelovige ieder jaar één persoon had gediscipeld tot volwassen geloof. Dan zou inmiddels heel Nederland met het evangelie zijn bereikt. En als we vandaag wereldwijd zouden beginnen met 15.000 volwassen gelovigen die hetzelfde doen, zou binnen twintig jaar de gehele wereldbevolking bereikt kunnen zijn.
Natuurlijk zijn dit fictieve berekeningen. Maar ze maken de vraag wel scherp: wat is nu één persoon per jaar? Hoe komt het dat de blijvende en vermenigvuldigende vrucht van het evangelie niet sterker zichtbaar is?
Ligt het aan de harde grond?
Een voor de hand liggend antwoord is dat het ligt aan de tijd waarin wij leven. De grond is hard geworden, waardoor het zaad van het evangelie dat wordt gezaaid nauwelijks kan ontkiemen en wortelschieten. Daar zit zeker een kern van waarheid in.
We kunnen de oorzaak ook zoeken in de manier waarop we het evangelie presenteren. Een eigentijdse vorm kan belangrijk zijn, maar uiteindelijk zal een andere verpakking de ontkerkelijking in Nederland niet keren.
Ik blijf geloven dat het evangelie een kracht van God is tot behoud voor ieder die gelooft. Het Griekse woord dunamis spreekt van kracht. Zelfs harde grond hoeft daarom niet het laatste woord te hebben. De kracht ligt uiteindelijk niet in de verpakking, maar in het evangelie zelf.
Het evangelie heeft kracht om mensen werkelijk te veranderen
Na een jarenlange zoektocht, waarin ik zelf zeven jaar de weg kwijt ben geweest en niet meer kon geloven, heeft God mij in januari 2020, vlak voor de coronacrisis, opnieuw geroepen. Mijn passie en liefde voor de christelijke kerk in Nederland kwamen terug en zijn sterker dan ooit tevoren. Daarbij groeide in mij het geloof dat een nieuwe Reformatie binnen de christelijke kerk in Nederland mogelijk is.
De belangrijkste sleutel die ik in die zoektocht heb ontvangen, heeft te maken met de kern van het evangelie dat we geloven en verkondigen.
Want zolang die kern niet helder is, blijft ook de kracht ervan voor een belangrijk deel bedekt.
De kern is het evangelie van het Koninkrijk van God
De boodschap van Jezus draait om het Koninkrijk van God. Niet alleen als een werkelijkheid die ooit zal komen, maar als een werkelijkheid die hier en nu aanwezig is en zichtbaar wil worden.
Het probleem is daarom niet alleen dat de grond hard is. De diepere vraag is welk zaad wij in die grond zaaien. Wanneer het evangelie van het Koninkrijk niet helder wordt verkondigd, kan ook de vrucht die bij dat Koninkrijk hoort voor een belangrijk deel verborgen blijven.
Het zaad draagt immers de vrucht in zich.
Het evangelie opent onze ogen voor een werkelijkheid die er al is. Het brengt het verduisterde bewustzijn in het Licht en maakt zichtbaar wat onder de oppervlakte verborgen was. Zo ontstaat ruimte om te leven vanuit Christus in ons en wordt het Christus-Leven steeds meer zichtbaar.
Van harde grond naar goede grond
Daarom geloof ik dat de sleutel niet in de eerste plaats ligt in betere methoden, aantrekkelijkere vormen of grotere inspanningen, maar in de boodschap zelf.
Wanneer het evangelie van het Koninkrijk werkelijk wordt geloofd en verkondigd, wordt zichtbaar wat daarin vanaf het begin besloten ligt. God zelf zorgt voor de groei. Wij mogen zaaien, maar het Leven bevindt zich in het zaad.
Daarom hoeft harde grond niet hard te blijven. Waar het Licht doorbreekt in het bewustzijn, verliezen stenen, doornen en distels hun verstikkende werking. Wat het Leven belemmert, wordt zichtbaar en verliest zijn macht.
Zo ontstaat goede grond waarin het zaad kan wortelen, groeien en blijvende vrucht dragen — in ons eigen leven én in het leven van degenen bij wie wij het evangelie mogen zaaien.
De vraag is daarom niet alleen hoeveel we zaaien.
De beslissende vraag is: welk evangelie zaaien we?
Reflectievragen
- Welk evangelie heeft jouw eigen denken en geloven gevormd?
- Welke stenen, doornen of distels belemmeren het zaad van het Koninkrijk om in jouw bewustzijn tot volle groei te komen?
- Welke vrucht van het Christus-Leven wordt zichtbaar wanneer het zaad van het Koninkrijk werkelijk ruimte krijgt?
Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact met ons op te nemen — we denken graag met je mee.
Samen bouwen aan bewustwording
Wil je helpen om deze boodschap verder te verspreiden? Met een vrijwillige bijdrage ondersteun je ons werk en maak je nieuwe artikelen mogelijk. Elke bijdrage, groot of klein, helpt ons enorm en wordt van harte gewaardeerd.
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze nieuwsbrief.