“Maar de vrucht van de Geest is liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, zelfbeheersing.” (Galaten 5:22)
De vrucht van de Geest is niet iets wat je zelf moet voortbrengen. Je kunt liefde, vrede, geduld en zelfbeheersing niet uit de grond van je hart tevoorschijn trekken. Vrucht vraagt om goede grond, water en zonlicht. Wanneer de omstandigheden goed zijn, groeit zij vanzelf.
Toch kunnen we gemakkelijk proberen vooral aan de buitenkant als christen te leven. We doen ons best om liefdevol en vriendelijk te zijn, onszelf weg te cijferen of juist vanuit geloof sterk te staan. We willen met onze levenswandel een getuige van Jezus zijn en het evangelie voorleven.
Maar vriendelijk, geduldig en behulpzaam leven is op zichzelf niet uniek voor christenen. Bovendien kunnen we allemaal in omstandigheden terechtkomen waarin geduld en vriendelijkheid verdwijnen en polarisatie, ruzie, verwijdering of echtscheiding ontstaat.
Dat roept een belangrijke vraag op: waarin wordt het “gij geheel anders” dan werkelijk zichtbaar?
Vrucht ontstaat waar eigen kracht tekortschiet
De vrucht van de Geest wordt juist zichtbaar wanneer wij het zelf niet meer voor elkaar krijgen om vriendelijk, liefdevol en geduldig te blijven. Wanneer we dan de andere wang toekeren of de tweede mijl gaan. Wanneer we voorbij de buitenkant leren kijken en Christus in onszelf én in de ander herkennen.
Het gaat er daarom niet om dat we proberen als christen te handelen, maar dat Christus zichtbaar wordt in en door ons. Niet onze religieuze identiteit, maar het Christus-Leven maakt het verschil.
Wanneer we onszelf blijven verstaan als van nature geneigd om onszelf en onze naaste te haten en tot onze dood met een onvermijdelijke neiging tot zondigen te blijven worstelen, ontstaat de vraag hoe dit zich verhoudt tot de werkelijkheid waarover Paulus spreekt. Zijn woorden over volmaaktheid nodigen uit om verder te kijken.
De vrucht van de Geest behoort te groeien in het leven van mensen die, zoals Jezus, wandelen in de zalving van de Geest en vanuit hun Christus-identiteit leven.
Daarvoor zijn drie omstandigheden nodig: goede grond, water en zonlicht.
Goede grond: bevrijding van veroordeling en oud zeer
Zolang de grond vol stenen, distels en dorens zit, krijgt vrucht weinig ruimte. De stenen staan voor veroordeling. De distels en dorens voor oud zeer: pijn en verdriet uit het verleden die onze omgang met anderen blijven bepalen.
Zolang we onszelf of anderen veroordelen, blijven er stenen liggen in de grond van ons hart. Zolang oude pijn bepaalt hoe we reageren op mensen en omstandigheden, blijven distels en dorens groeien.
Beide worden in stand gehouden door een wandel naar het vlees: blijven rekenen met wat voor ogen is en onszelf en anderen beoordelen vanuit wat aan de buitenkant zichtbaar is.
Paulus wijst een andere weg: wandelen in de Geest. Dat vraagt om een innerlijke bekering, een vernieuwing van ons bewustzijn. Niet langer de zichtbare buitenkant, maar Gods perspectief vanuit het Koninkrijk dat in ons is, wordt het uitgangspunt.
We leren Christus als alles en in allen zien. Christus in mij én Christus in de ander. We leren onszelf en de ander zien vanuit onze diepste Christus-identiteit, ook wanneer wat aan de buitenkant zichtbaar is daarmee nog niet overeenstemt.
Zo wordt de grond geschikt voor de vrucht van de Geest.
Water en zonlicht: ontwaken in Christus-bewustzijn
Water kan in de Bijbel worden verstaan als beeld van bewustzijn. Het doopwater verbeeldt dan de reiniging van ons bewustzijn waardoor het oude zijn bepalende kracht verliest. Oud zeer hoeft niet langer onze omgang met mensen te beheersen.
Door te wandelen in de Geest groeit ons geestelijke bewustzijn. We worden ons steeds meer bewust van de Christus-werkelijkheid die ons draagt. Daardoor begint het Christus-Licht steeds helderder door ons heen te schijnen.
Wanneer we Christus steeds meer in onszelf en in de ander herkennen, verliezen veroordeling en afgescheidenheid hun kracht. Water en zonlicht doen vervolgens wat wij zelf niet kunnen afdwingen: de vrucht van de Geest begint vanzelf te groeien.
Bekering begint daarom vanbinnen. We keren naar binnen, naar het heilige van de tempel van ons lichaam. Naarmate ons bewustzijn zich opent voor Christus in ons, volgt de verandering aan de buitenkant.
Niet doordat we onszelf voortdurend proberen te verbeteren, maar doordat het Christus-Leven steeds meer zichtbaar wordt.
Vanzelf betekent niet zonder innerlijke omkeer
Dat de vrucht vanzelf groeit, betekent niet dat er niets gebeurt. Jezus roept op tot bekering: tot een fundamentele vernieuwing van ons denken en bewustzijn.
Paulus beschrijft dit als de overgang van vlees naar Geest. Het vlees is daarbij niet ons lichaam of onze werkelijke identiteit, maar de bestaanswijze waarin we leven vanuit wat zichtbaar, vergankelijk en verduisterd is. De oude mens verliest zijn greep naarmate ons denken wordt vernieuwd vanuit het Christus-bewustzijn.
Dat is iets anders dan aan de buitenkant proberen een betere christen te worden. De werkelijke metamorfose begint dieper.
Het gaat om het loslaten van de oude bestaanswijze, zodat het Christus-Leven dat reeds in ons aanwezig is steeds vrijer zichtbaar wordt. Daar ligt de hoop op heerlijkheid — voor christenen én niet-christenen.
Daarom is het bewerken van onze behoudenis geen poging om door eigen inspanning te bereiken wat God nog niet heeft gegeven. Het is bewust participeren in de metamorfose die God in ons werkt. Wij openen ons steeds verder voor het Leven dat reeds in ons werkzaam is.
“Daarom, mijn geliefden, gelijk gij te allen tijde gehoorzaam zijt geweest, blijft, niet alleen zoals in mijn tegenwoordigheid, maar nu des te meer bij mijn afwezigheid, uw behoudenis bewerken met vreze en beven, want God is het, die om zijn welbehagen zowel het willen als het werken in u werkt.” (Filippenzen 2:12-13)
De vrucht van de Geest ontstaat uiteindelijk niet doordat wij harder proberen te leven als Christus, maar doordat het Christus-Leven steeds minder wordt bedekt.
De grond wordt vrijgemaakt. Het water reinigt. Het Licht schijnt.
En de vrucht groeit vanzelf.
Reflectievragen
- Probeer jij liefde, geduld en vriendelijkheid vooral zelf voort te brengen, of herken je ze als vrucht van het Christus-Leven?
- Wat verandert er wanneer je niet alleen naar iemands buitenkant kijkt, maar Christus in die ander leert herkennen?
- Waar zie je de vrucht van de Geest al vanzelf zichtbaar worden naarmate jouw Christus-bewustzijn ontwaakt?
Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact met ons op te nemen — we denken graag met je mee.
Samen bouwen aan bewustwording
Wil je helpen om deze boodschap verder te verspreiden? Met een vrijwillige bijdrage ondersteun je ons werk en maak je nieuwe artikelen mogelijk. Elke bijdrage, groot of klein, helpt ons enorm en wordt van harte gewaardeerd.
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze nieuwsbrief.