Dankjewel!

Voorspoedig 2026!
Johan en Mieke

Ha , dankjewel voor je reactie en je mooie vraag!

De enige manier om God te ‘kennen’ is je eigen tempel (van de Geest) binnengaan. Daar in het heilige der heiligen kun je een ontmoeting van “aangezicht tot aangezicht” met God hebben. Dat is uiteindelijk de enige manier waarop we tot in het diepst van ons wezen God gaan ‘kennen’. Niets van buitenaf gaat ons de rust en vrede brengen, die we daar ervaren.

Door (rationeel) te geloven in het dogma dat Jezus God zou zijn – waar je dan vanzelfsprekend ook het dogma van de onfeilbaarheid van de Bijbel voor nodig hebt, waarin dit dan onomstotelijk van Jezus gezegd zou worden – blijft geloven een rationele aangelegenheid door kennis die van buitenaf tot ons komt en waar we dan mee moeten instemmen of niet. Deze manier van geloven heeft mij in het verleden zeker wel mooie dingen gebracht, maar het is niet te vergelijken met hoe mijn geloofsleven nu is. Daarnaast heb ik 25 jaar lang met een angststoornis geleefd en mijn (rationele) geloof van toen, dat ook zeker wel tot bepaalde innerlijke ervaringen heeft geleid (ofwel, het was niet alleen maar ratio), heeft niet tot bevrijding van mijn angst- en paniekaanvallen geleid. Ook niet mijn gedeconstrueerde geloof, waardoor ik op grond van de Bijbel begon te geloven dat Gods Geest in alle mensen woont en dat er geen hel is, e.d.… Dat was voor mij één van de redenen waardoor ik in 2013 helemaal ben vastgelopen met dit op (geweldig mooie) dogma’s gebaseerde geloof. Het werkte gewoon niet. Daarnaast, als je – zoals ik destijds gedaan heb – serieus onderzoek gaat doen naar het ontstaan van de Bijbel en de manier waarop er in de vroege kerk is gerommeld met teksten, juist als het gaat om de persoon van Jezus, en hoe de keuzes voor bepaalde Bijbelboeken zijn gemaakt en andere boeken buiten de canon zijn gelaten, dan kun je niet anders concluderen dat de Bijbel alles behalve onfeilbaar is. Op dat moment viel de basis – die onder mijn geloof in Jezus als hét fundament lag – aan gruzelementen. Want als de Bijbel niet onfeilbaar is, wie vertelt ons dan dat Jezus werkelijk degene is die we denken dat hij is en ook dan kom je uit bij de vraag die jij stelt, waarom zouden we Jezus dan geloven?

Een lang verhaal kort, het punt is dat als je je houvast gaat zoeken in dogma’s, hoe geweldig en opbouwend die ook moge zijn, je die houvast uiteindelijk niet gaat vinden. Dat is de reden waarom Paulus zegt dat de letter doodt. Jezus en Paulus wezen op de weg naar binnen. Christus in ons is de hoop op heerlijkheid; het Koninkrijk van God is binnenin ons. Alleen daar gaan we – voorbij ons rationele denken (meta-noia) – de werkelijke rust en vrede vinden waar ieder mens bewust of onbewust naar op zoek is. Binnenin ons bevindt zich het enige Fundament dat werkelijk houvast biedt en dat is Christus, de zalving van Gods Geest, in het heilige van onze tempel. De existentiële ervaring als gevolg van de bewustwording van deze zalving (voorbij mijn ratio en alle dogma’s) heeft mijn leven op zijn kop gezet. Die ervaring heeft mij voorbij al mijn rationele overdenkingen van het ene op het andere moment in het Koninkrijk doen wandelen, vol vrede, rust en vertrouwen, die ik daarvoor nooit op die manier heb beleefd. Christus – die alles in allen is – zal door alles en iedereen heen tot ‘opstanding’ gaan komen. En de zekerheid waarmee ik dat geloof is gebaseerd op de ervaring van diezelfde opstanding van Christus in mijn binnenste. Daar kan geen dogma over Jezus (nogmaals, hoe mooi verwoord ook) tegenop.

Daarom ben ik het roerend eens met Johannes als hij schrijft dat we geen leraren meer nodig hebben, omdat de zalving in ons binnenste is. Ik geloof dit niet omdat dit in de (onfeilbare) Bijbel zou staan, maar omdat dit mijn eigen ervaring is. Het klinkt misschien bizar, maar ik heb het zelfs niet nodig dat Jezus 2000 jaar geleden daadwerkelijk op aarde heeft geleefd. Dat zou voor mijn geloof en het rotsvaste vertrouwen waarin ik leef geen verschil maken. Ik geloof zeker wel dat Jezus heeft geleefd, daar zijn genoeg aanwijzingen voor, en dat hij wat openbaring betreft ons heel veel heeft nagelaten, maar voor mijn geloof en mijn houvast, die binnenin mij is, heb ik Jezus niet nodig. Ik zie dit ook als de reden waarom Jezus het beter leek dat hij weg zou gaan, zodat zijn leerlingen dezelfde Geest die in Jezus was in zichzelf zouden gaan ontdekken, in plaats van op de persoon van Jezus te blijven leunen wat hun geloof betreft. Dezelfde Geest (de Christus-zalving) die in Jezus was, is ook in jou en mij. Ik geloof dat Jezus en later ook Paulus wegwijzers waren die hun leerlingen de weg naar binnen wezen. Maar ook daar heb ik geen sluitend rationeel bewijs voor nodig dat dit werkelijk zo was om zeker te weten dat de zalving binnenin mij 100% real is.

Haha, tot nu toe was het allemaal inleiding. Nu naar jouw vraag… Hoe weet ik dat God Liefde is en niet een rechtvaardige oordelende God? Die Liefde heb ik tot in het diepst van mijn wezen ervaren. En die ervaring sluit aan bij ervaringen van anderen. Het sluit aan bij getuigenissen van BDE’s wereldwijd, die onder alle soorten mensen van alle religies voorkomen. Licht, Liefde en Leven, dat is de Bron waar alles uit voortkomt. Als God anders is dan dat, dan zie ik geen enkele reden om in zo’n god te geloven.

Er valt nog veel meer over te zeggen, maar (meer dan) genoeg voor dit moment.

Blessings!
Peter

Duidelijk artikel. Ik volg je gedachtengang.

Als het waar is wat je zegt, dat Jezus gewoon een kerel is zoals jij en ik. Hoe kunnen we dan Gods karakter kennen? Hem kennen is immers het “eeuwige leven” waar het allemaal om draait.

Je zal wellicht zeggen: Jezus (en anderen) openbaarde God als vader. Waarop mijn antwoord dan is: waarom zouden we hem geloven?

Misschien is God wel een rechtvaardige oordelende God zoals Mozes of anderen lijken te suggereren.

Een bezinvolle paasdag voor u👐