Jarenlang heb ik mijn levenshuis gebouwd op overtuigingen waaraan ik mij kr(amp)achtig vasthield. Ik was ervan overtuigd dat allerlei christelijke dogma’s noodzakelijk waren om in vrede met God te kunnen leven. En niet alleen voor mijzelf: ook anderen probeerde ik ervan te overtuigen dat zij deze waarheden nodig hadden. Want de juiste overtuigingen over wie Jezus is en wat hij voor ons gedaan zou hebben — dát was toch de rots waarop je je leven moest bouwen?
Had ik door hoezeer mijn zekerheid afhankelijk was geworden van mijn overtuigingen? Nee. Anders was ik er waarschijnlijk veel eerder anders naar gaan kijken.
Nu ik mijn levenshuis steeds meer op de Rots bouw, ervaar ik het verschil. Niet langer vormen mijn overtuigingen het fundament onder mijn bestaan. Ik hoef geen dogma’s meer krampachtig vast te houden om mij verzekerd te weten van Gods liefde. Ik mag mij eenvoudig overgeven aan de Liefde van Christus.
En juist daarin heb ik een rust, vrede, vrijheid en aanvaarding gevonden die ik nooit eerder op deze manier heb gekend. Niet omdat de wereld om mij heen rustiger is geworden, maar omdat de grond onder mijn voeten veranderd is.
Het bewust worden van mijn ware goddelijke Zelf — Christus, de Rots in mij — is een van de mooiste dingen die mij is overkomen. Niet langer hoef ík mijn geloof overeind te houden. De Rots draagt mij.
En dat gun ik iedereen.
Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact met ons op te nemen — we denken graag met je mee.
Samen bouwen aan bewustwording
Wil je helpen om deze boodschap verder te verspreiden? Met een vrijwillige bijdrage ondersteun je ons werk en maak je nieuwe artikelen mogelijk. Elke bijdrage, groot of klein, helpt ons enorm en wordt van harte gewaardeerd.
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze nieuwsbrief.