Laat ik voorop stellen dat de Bijbel volgens mij niet als toetssteen bedoeld is om tot een sluitende theologie te komen. Dus waarom zou je de Bijbel op deze manier gebruiken? Ik vind het belangrijker of iets van binnen resoneert. God gaf ons de heilige Geest die ons in de volle waarheid zou leiden, niet de Bijbel. En we geloven in God als Vader, Zoon en heilige Geest, niet in Vader, Zoon en heilige Bijbel… 😉

Dat gezegd hebbend, is er natuurlijk niets mis mee om na te denken over teksten in de Bijbel, die mogelijk iets anders zeggen dan wat we van anderen lezen en horen of wat we zelf bedenken.
Als ik Matteüs 26:38,39 lees, dan moet ik allereerst denken aan de woorden van Jezus “Wie mij gezien heeft, heeft de Vader gezien” en “De Vader en ik zijn één”.
Als Jezus bid tot zijn Vader, dan moet er dus sprake zijn van een innerlijke conversatie. Er is dus een innerlijke strijd gaande in het binnenste (de ziel; zie vers 38) van Jezus. Vanuit zijn Christus-zijn zag hij het ongetwijfeld aankomen dat het moment waarop ze hem zouden arresteren om hem ter dood te veroordelen steeds dichterbij kwam. Het vlees (ego) wilde hier niet aan en probeerde er onderuit te komen. Dat zou echter betekenen dat hij zijn Christus-zijn zou moeten verloochenen. Het “niet gelijk ik wil, maar wat Gij wilt” kan je ook vertalen met “niet wat mijn ego bedenkt, maar wat jij (de ware Jezus) bedenkt!”. Uiteindelijk koos Jezus ervoor om de vleselijke gevoelens te ‘kruisigen’ en vanuit zijn Christus-zijn te blijven leven, met als gevolg dat hij opgepakt en gekruisigd werd.

Mijn ziel is zeer bedroefd, tot de dood toe; blijf hier en waak met Mij. En nadat Hij iets verder gegaan was, wierp Hij zich met het gezicht ter aarde en bad: Mijn Vader, als het mogelijk is, laat deze drinkbeker aan Mij voorbijgaan. Maar niet zoals Ik wil, maar zoals U wilt.
– Mattheüs 26:38-39 (HSV)