Opnieuw een mooie vraag!

Omdat we door het ene Bewustzijn allemaal met elkaar verbonden zijn, is het volgens mij (in principe) niet mogelijk dat individuën of kleine groepen mensen buiten het collectieve bewustzijn om tot verheerlijking komen.
De vraag is dan hoe konden Henoch, Mozes, Elia, Jezus en de relatief kleine groep mensen in 70AD, waar jij aan refereert, dan het heilige der heiligen van hun tempel binnengaan?

Tot voor kort zou ik deze vraag beantwoord hebben met de gedachte dat het destijds om openbaring van God ging, die als een blauwdruk voor de hele mensheid zou gaan fungeren. Ik doel dan op de periode vanaf de wetgeving op de Sinaï (de bekrachtiging van het oude verbond) tot en met de opname in heerlijkheid in 70AD (de bekrachtiging van het nieuwe verbond). De weg die het bijbelse volk Israël in deze periode heeft afgelegd, zou je dan als een blauwdruk kunnen zien voor de weg die de hele mensheid zal gaan afleggen.
Bij deze aanname ga ik er vanuit dat God zelf de hand in deze geschiedenis van het joodse volk heeft gehad en dat God het mogelijk gemaakt heeft dat een relatief kleine groep mensen tot verheerlijking kon komen. Er zou dan sprake geweest zijn van een afwijkende gebeurtenis, waardoor God heeft willen openbaren hoe de toekomst voor de hele mensheid er uit zal gaan zien. In de toekomst zou zich die blauwdruk dan gaan herhalen, maar dan voor de hele mensheid.

Ik houd bovengenoemde optie nog wel voor mogelijk, maar ik sta ook open voor andere verklaringen, omdat ik me afvraag of God zich werkelijk laat lenen voor bovennatuurlijke ingrepen.

In deel 5 van Gods Masterplan heb ik nog wat meer punten genoemd met betrekking tot het collectieve bewustzijn.
Hierbij de link: https://famoverduin.nl/koninkrijk/gods-masterplan-deel-5/

Ik ben benieuwd wat jouw gedachten hierbij zijn.

Bedankt voor je uitgebreide reactie.
Ik kan het zeker volgen, maar het roept de volgende vraag op: Jezus en (naar het lijkt) een groepje andere mensen rond die tijd zijn wel opgegaan in het Heilige der heiligen. Hoe verhoud zich dat tot je vermoeden dat het pas weer gaat gebeuren als er sprake is van een collectief bewustzijn?

PS Nog een ‘wat als’ scenario…

Stel dat er na de lichamelijke dood nog wel sprake is van een unieke persoonlijkheid; dat die dus ‘meegenomen’ wordt na de lichamelijke dood. In dat geval is het ‘verloren gaan’ een tijdelijk gebeuren. Mogelijk incarnateert die unieke persoonlijkheid, die verbonden is met de Geest, nogmaals en krijgt men opnieuw de mogelijkheid om tot verlichting te komen. Of wordt deze met de verlichting van het collectieve bewustzijn ‘opgewekt’ op een manier die we (nog) niet kunnen duiden. In dat geval gaat jouw scenario op, dat er geen noodzakelijkheid lijkt te zijn om tijdens ‘dit aardse leven’ het koninkrijk van God binnen te gaan. De vraag is dan: waarom die oproep om tot ‘bloedens toe weerstand te bieden’? Bij dit scenario is er wel sprake van uitstel van verlichting van het collectieve bewustzijn, waardoor de mensheid (misschien langer dan nodig) met het lijden in ‘dit aardse leven’ te maken zal hebben. Zelf neig ik meer naar wat ik in mijn vorige reactie heb geschreven.

Hoi Julian, dankjewel voor je bericht en je vraag!

Ik zal mijn gedachten hierover, waar ik op dit moment sta, met je delen. Mogelijk heb je er iets aan…

Allereerst even de context. De oproep om het koninkrijk van God binnen te gaan (lees: bewust te worden) klinkt inderdaad alleen binnen de grenzen van ‘dit aardse leven’. Dat is eigenlijk heel logisch. De grenzen van ‘dit aardse leven’ worden namelijk afgebakend door onze tijdelijke staat van verduisterd bewustzijn. Zodra we ons buiten ‘dit aardse leven’ begeven, is de verduistering verdwenen en zijn we ons het koninkrijk van God bewust. Buiten ‘dit aardse leven’ hoeven we dus niet opgeroepen te worden om het koninkrijk van God binnen te gaan, omdat we er al zijn. Ons buiten ‘dit aardse leven’ begeven, kan mijns inziens op twee manieren. 1) door lichamelijk dood te gaan; 2) door verlichting van ons bewustzijn. Het ‘verloren gaan’ waarover in het nieuwe testament gesproken wordt, heeft mijns inziens te maken met ons fysieke lichaam. Als we lichamelijk sterven, gaat ons lichaam van vlees en bloed ‘verloren’. In het Grieks gaat het om het woord ‘apollumi’ dat o.a. ‘vernietigen’, ‘uit de weg ruimen’, ‘onbruikbaar maken’ en ook wel ‘doden’ betekent.

De vraag is dan wat er verdwijnt als het lichaam sterft. Verdwijnt daarmee ook de unieke persoonlijkheid van die persoon? Dat vermoeden heb ik wel. De Geest keert als het ware terug naar God. Feitelijk was onze Geest altijd al God, alleen waren we het ons in onze verduisterde staat van bewustzijn niet bewust. ‘Verloren gaan’ zou dan betrekking hebben op de mens als een unieke expressie (incarnatie) van Gods Geest.

De volgende vraag is of die unieke expressie die door lichamelijk te sterven ‘verloren’ gaat, met de uiteindelijke verlichting van het collectieve bewustzijn, weer ‘opgewekt’ wordt? Ik vermoed dat dit niet het geval is. In dat geval is er sprake van het zogenoemde ‘annihilationisme’.

Als mijn vermoedens kloppen, dan is het dus zaak om tot verlichting van ons bewustzijn te komen, voordat we lichamelijk sterven (hetgeen na de verlichting van ons bewustzijn niet meer zal gebeuren). En dit zal mijns inziens alleen mogelijk zijn, als we op het punt staan van de volledige verlichting van het collectieve bewustzijn van de mensheid. Zoals in mijn blog beschreven houdt de persoonlijke verlichting van ons bewustzijn namelijk direct verband met het collectieve bewustzijn, omdat we in de Geest allemaal deel uitmaken van het ene Bewustzijn, dat we God noemen. De impact van individuele mensen die tot Christusbewustzijn komen op het collectieve bewustzijn is heel groot. Als het Christus-Licht begint te schijnen, zal het de duisternis in het collectieve bewustzijn doen verdwijnen.

Nou, tot zover even mijn gedachten. Ben benieuwd of ik te volgen ben en of je er iets aan hebt.
Groet, Peter

Bedankt voor je inspanning bij het maken van deze lange blog. Erg verhelderend om te lezen.

Er blijft wel een vraag hangen, 1 waar ik al langer mee worstel. Misschien heb jij hier een specifieke kijk op: er wordt hier en daar gesproken over wel of niet ‘verloren gaan’ in de Bijbel. Betekent dat dat we verdwijnen, als individu? Er wordt een kans geboden om het koninkrijk van God binnen te gaan, maar dat lijkt wel binnen de grenzen van dit aardse leven te moeten gebeuren. Waarom zou je er anders ‘tot bloedens toe’ moeite voor moeten doen, als het uiteindelijk toch wel goed komt en we opgewekt worden zodra het collectieve verlichte bewustzijn is er is?

Groeten,

Julian