Ha Julian, dank voor je compliment!
Het begrip ‘verloren GAAN’ (Grieks: apollumi) beschrijft een proces, niet een eindstation, alsof iemand voor altijd verloren zou kunnen zijn. Het betekent zoiets als ‘corruptible’, vergankelijk zijn. Ik omschrijf het als een leven dat onderworpen is aan de vloek van zonde en dood, een leven dat richting de lichamelijke dood gaat in plaats van richting eeuwig leven. In het overzicht van de Inspiratiedag naar beneden in plaats van omhoog.

“Wie gelooft zal niet onderworpen zijn aan de vergankelijkheid, maar heeft het eeuwige leven.”

Zegengroet, Peter

Mooi stuk, goed geschreven.
Vraag over Joh 3:16: is er nog aanleiding om vanuit het Grieks het woord ‘verloren’ anders te interpreteren? Of in het algemeen, hoe interpreteer jij dat nu?

Groeten, Julian

Hoi Wilma, het gaat nog één stap dieper. In jouw beeldspraak gesproken, is Christus de ‘moederplant’, was Jezus van Nazareth het eerste stekje en zijn wij hem als stekjes gevolgd. Zegengroet, Peter

Dat is mooi geschreven, Kees!
“In Christus” zijn betekent dat we ons onze Christus-identiteit (die we altijd al hadden) bewust zijn geworden. Dat maakt ons werkelijk vrij!

Als ik een kleine poging mag wagen: wij zijn allen geest, geïncarneerd in een lichaam. In onze geest zijn we één met Christus, ook wanneer wij ons er niet van bewust zijn. Zowel het Oude als het Nieuwe Testament spreken verschillende woorden dat wij in Christus vrij zijn van de wet en van de zonden. Dat alles ons is toegestaan, dan wij rein zijn en dat wij niet kunnen zondigen. Onze verlossing is gelegen in het besef wie wij werkelijk zijn, namelijk godenzonen.

Ha Hartger, dank voor de (positieve?) feedback.
Ja, ik begrijp waar ik over schrijf en wat nog belangrijker is, ik ben het mij bewust. Iemand rationeel niet kunnen begrijpen, hoeft geen reden te zijn om iemand kwijt te raken. Goed dat je aan de bel trekt. Kom gerust weer eens een bakkie doen, dan praten we erover door.