We bouwen allemaal een identiteit op — laag voor laag, verhaal voor verhaal — tot het zo vanzelfsprekend voelt dat we het nooit meer in twijfel trekken. Maar wat als die ‘ik’ waar je zo hard voor vecht, eigenlijk niet is wie je werkelijk bent?

Het onderstaande artikel van Mo Thomas* nodigt je uit om verder te kijken dan het ego dat je als je ‘zelf’ bent gaan beschouwen. Als het ego — wat nooit jouw ware fundament was — instort, dan wordt er iets onverwoestbaars zichtbaar: pure Liefde, zuiver Licht en zoë-Leven uitgedrukt door jou heen, sterker nog: als jou!

* Mo Thomas is de auteur van Into the Abyss en Snow Globe. Hij is een frequente gast in podcasts die de raakvlakken tussen wetenschap en spiritualiteit belichten, en heeft talloze online discussies over theologie, mindfulness en kwantumfysica geleid. Naast zijn schrijfwerk is hij werkzaam als holistische life- en mindfulnesscoach, waarbij hij anderen helpt hun persoonlijke pad met helderheid en doelgerichtheid te bewandelen.
Het artikel is vanuit het Engels vertaald. De afbeelding is gegenereerd door ChatGPT.

“Ik beschouw Bewustzijn als fundamenteel. Het is de diepste grond van het bestaan. Ik beschouw materie als afgeleid van Bewustzijn. We kunnen niet voorbij het Bewustzijn komen. Alles waar we over praten, alles wat we als bestaand beschouwen, veronderstelt Bewustzijn.” — Max Planck, Nobelprijswinnaar Natuurkunde, 1918 (pionier van de kwantumfysica)

Onder ons bestaan ​​ligt
een Ongeschapen Werkelijkheid die
onze gedachten, emoties, gewaarwordingen,
gehechtheden en herinneringen
overstijgt.

Deze Werkelijkheid
bevat alles
waar ons hart naar verlangt te ervaren.

Het verkennen van de aard ervan is het
meest levensverrijkende avontuur
dat ik me ooit had kunnen voorstellen.

Deze verkenning begint met een
bedrieglijk eenvoudige vraag:
Wie ben ik werkelijk?

Proloog

Ben je ooit zo diep in een droom verzonken geweest dat je, toen je eindelijk wakker werd, in het donker lag te knipperen met je ogen, je hart bonzend, een paar ademloze momenten onzeker over welk leven nu echt van jou was? Velen van ons wel! Kom met me mee en laten we rustig een verhaal binnenstappen dat aanvoelt als die aanhoudende waas tussen een halfdroom en een halfwakkere toestand. Geen natuurkundediploma nodig, geen spiritueel CV vereist. Als we ons gewoon ontspannen en het verhaal zijn werk laten doen, ontdekken we misschien iets verbazingwekkends: de vrede, liefde en het geluk die we ons hele leven hebben nagestreefd, liggen niet ergens “daarbuiten” verborgen. Ze wachten in het volle zicht, onder de ego-rol die we onszelf hebben toebedeeld, op de enige plek waar we nooit hebben geleerd te kijken. Dit verhaal is de geheime autobiografie die in ieders hart geschreven staat, zachtjes wachtend tot we ons eigen gezicht in de spiegel herkennen.

Ayama Wairnis (betekent: Ik ben Bewustzijn) groeide op een boerderij in het Midwesten van de VS en vertrok halverwege zijn twintiger jaren naar Los Angeles om “zichzelf te vinden”. Hij was makkelijk in de omgang – de warmte van een klein dorp, niet snel boos, altijd bereid om te helpen, het soort persoon wiens aanwezigheid alleen al de bloeddruk in de kamer verlaagde. Zijn dagen verliepen volgens een gepland en voorspelbaar patroon: zelfgemaakte diners, vrijwilligerswerk, gelach dat aanvoelde als een warm vuur op een koude winterdag. Na een paar jaar in verschillende baantjes te hebben gewerkt, kreeg hij een kleine acteerrol, werd hij vijf films later beroemd en heeft hij sindsdien zijn vakmanschap geperfectioneerd. Hij speelde door de jaren heen een aantal ongelooflijke rollen en won daarbij een reeks prijzen.

Absoluut niets had hem kunnen voorbereiden op wat er zou komen.

Zes maanden geleden werd hij gecast voor de rol van een wrede schurk genaamd Igor Yallti (betekent: Ego-realiteit) in een horror/thrillerfilm. Het werd aangekondigd als een grensverleggend experiment binnen het genre, met een monsterlijke rol die zo complex was dat zelfs het script giftig aanvoelde. Ayama gaf alles wat hij in zich had. Hij stapte geen moment uit zijn rol, zoals altijd. Maar deze keer was het personage zo intens en overweldigend dat Igor de film volledig overnam. Zes maanden filmen werden zes maanden waarin Ayama in een nachtmerrie leefde – gedachten, emoties, herinneringen en handelingen. Toen de regisseur voor de laatste keer ‘stop’ riep, was Ayama verdwenen. Hij was zo volledig in zijn rol opgegaan dat alleen Igor overbleef, tot in zijn diepste wezen overtuigd dat dit het enige leven was dat hij ooit had gekend. Ondanks alle inspanningen kon niemand – zelfs familie, goede vrienden en de psycholoog die ze in wanhoop hadden ingeschakeld – hem uit de Igor-rol halen en terugbrengen naar zijn echte leven. Het was alsof hij vastzat in een diepe droomtoestand en niet wakker kon worden.

De mensen om hem heen rouwden: “Waar is Ayama gebleven? Zullen we hem ooit nog terugzien?“

Vanaf onze geboorte kregen we een ego-kostuum aangemeten. Sindsdien is het ingewikkeld samengesteld uit verhalen over ons gezin van herkomst, culturele scripts, overlevingsstrategieën, wonden, trauma’s en verslavingen die we in de loop der tijd onbewust als onze identiteit hebben aangenomen. We trokken dit overtuigende kostuum zo vroeg aan en verdedigden het zo fel en zo vaak, zo lang, dat we zijn gaan geloven dat onze ego-rol was wie we waren en zijn. De meesten van ons zijn zo volledig verdwaald dat we ons niet eens meer realiseren dat we verdwaald zijn. Ieder van ons is Ayama, die vergeten is dat hij acteert. Ieder van ons draagt ​​al een Igor-pak en noemt het ‘ik’. Dit kostuum is zo overtuigend dat we geloven dat het de diepste waarheid van ons wezen is. Igor, die onze ‘ego-werkelijkheid’ vertegenwoordigt, heeft Ayama overgenomen, die ons ‘Ik-Ben-Bewustzijn’ vertegenwoordigt (we zouden ook Geest of Goddelijk Bewustzijn kunnen zeggen).

Maar… er blijft iets onaangetasts onder ons lijdende zelf.

Meister Eckhart zinspeelt hierop door te zeggen: “Er is een plek diep in de ziel die nooit gewond is geraakt.” En de beroemde zen-spreuk luidt: “Laat me je oorspronkelijke gezicht zien, het gezicht dat je had voordat je ouders geboren werden.”

De mystici, de dichters en nu ook de kwantumfysici wijzen allemaal op dezelfde verbijsterende mogelijkheid: ons ego-kostuum is een tijdelijke, door de mind gecreëerde constructie, en Degene die het draagt ​​is iets veel, veel meer.

Het Universum, in Zijn Genade, geeft ons een magnifieke metafoor om die “Ene” te vinden onder het overtuigende ego-kostuum dat we ons hele leven hebben gedragen. We gebruiken de verbazingwekkende natuurkunde van zwarte gaten, de meedogenloze aantrekkingskracht van ‘spaghettificatie’ (een beeld dat verderop wordt gebruikt voor het ontrafelen van het ego) en de onvermijdelijke finaliteit van de singulariteit als een uitnodiging om de Glorieuze, Grenzeloze, Naamloze Werkelijkheid die schijnt achter al onze beperkte percepties en valse identiteiten te zien en uiteindelijk te ervaren.

We zullen ontdekken dat de zwaartekracht van een zwart gat de onweerstaanbare uitnodiging van de Liefde is voor Igor, en voor ons, om thuis te komen.

Welkom op een reis naar de Afgrond. Het Licht in het centrum is helderder dan je durft te geloven, en wat het verlicht zal je versteld doen staan.

Letterlijk.

I. De Geboorte van een Zwart Gat: De Ineenstorting van Percepties

Elke ster wordt geboren met een geheime dood die er al in geschreven staat.

De meeste branden fel en exploderen dan, waarbij ze hun licht verstrooien in een glorieuze supernova. Maar de werkelijk gigantische sterren – de oeroude reuzen – kiezen een stiller, absoluut pad. Wanneer de brandstof op is, neemt de zwaartekracht het over en stort alle massa naar binnen – een implosie. Laag na laag stort naar binnen totdat de dichtheid oneindig wordt en een nieuwe realiteit ontstaat: een zwart gat. In april 2019 zagen we voor het eerst de schaduw van een supermassief zwart gat – 6,5 miljard keer de massa van onze zon – in het centrum van sterrenstelsel M87. Wat we zagen was niet het gat zelf, maar de omringende grens waar licht zich overgeeft. Zelfs licht kan niet ontsnappen zodra de waarnemingshorizon – het punt/de grens van geen terugkeer – is overschreden.

Denk aan Ayama. Voor de buitenwereld leek het alsof Ayama verdween toen de rol van Igor het overnam – net als de uitputting van kernbrandstof. De zachtaardige, voorspelbare persoonlijkheid waar iedereen van hield, leek uitgeput te raken en de zwaartekracht nam het over. De uiterlijke lagen (de charme van een klein dorp, de glimlach, de vriendelijkheid) vouwden zich naar binnen, naar de kern van de kwelling die het personage blootlegde. En wat overbleef leek, voor iedereen die nog buiten de horizon stond, op de totale verdwijning van Ayama.

Maar Ayama verdween niet. Ayama kan niet verdwijnen. Ayama is het Zuivere Bewustzijn zelf, het onherleidbare IK BEN dat nooit geboren is en nooit zal sterven.

Wat op verdwijning leek, was simpelweg het Igor-kostuum (de gekwelde ego-realiteit) dat uiteindelijk zijn brandstof verloor en begon in te storten onder de onstuitbare zwaartekracht van de Waarheid. De ineenstorting vernietigt Ayama niet; ze ontdoet alles wat nooit Ayama is geweest. Vanuit de implosie wordt niets nieuws geboren. Wat er gebeurt is veel verfijnder: de eeuwige, altijd aanwezige Ayama wordt onthuld als de enige Werkelijkheid die hier ooit werkelijk is geweest. Het kan tijd kosten, maar de illusie zal zich uiteindelijk openbaren.

Onze eigen levens volgen dezelfde heilige natuurkunde. We bouwen stralende identiteiten op – carrières, ideologieën, relaties, passies, bezittingen, spirituele praktijken – gevoed door de versmelting van onze vaststaande overtuigingen. Wanneer die overtuigingen uiteindelijk hun energie verliezen, wanneer een crisis of genade de laatste brandstof opbrandt, trekt de zwaartekracht elke valse laag naar binnen. Er verschijnt een soort gebeurtenishorizon in ons leven – niet als tragedie, maar als de drempel van ultieme compassie.

Igor hoeft niet iets diepers te worden. Igor hoeft alleen maar te ontspannen, zich over te geven en terug te vallen in Ayama, die altijd de grondslag van zijn bestaan ​​is geweest.

Dezelfde zwaartekracht trekt nu aan jou – geduldig, meedogenloos, liefdevol. Voel het in de pijn onder elke kleinere pijn. Het vraagt ​​je niet om te sterven. Het nodigt het kleine ‘ik’ dat je hebt aangezien voor je ware leven uit om eindelijk thuis te komen bij het Zelf dat je geen moment heeft verlaten.

Ons leven is als een
gelijkenis, die altijd
alles wegneemt wat NIET echt ‘wij’ zijn,
zodat we ons volledig
kunnen ontspannen in ons Ware Zelf.

Onderzoek dit: Ontspan en haal een paar keer diep adem. Laat de greep van je gedachten 11 seconden los. Sta jezelf toe de zachte, naar binnen gerichte aantrekkingskracht van je Zijn te voelen. Dat is dezelfde zwaartekracht die zwarte gaten voortbrengt en elke valse identiteit oplost in het stralende Bewustzijn dat je al, eeuwig bent. Kijk of je een immense, stille, onveranderlijke Aanwezigheid kunt waarnemen die hier, in dit moment, is, terwijl je nog een paar keer diep ademhaalt. Wat neem je waar?

II. Spaghettificatie: De Heilige Ontmanteling van het Ego

Alles wat de Gebeurtenishorizon overschrijdt, de “grens van geen terugkeer” rond het centrum van het zwarte gat, zorgt ervoor dat de oude regels breken.

Woeste getijdekrachten beginnen alles uit te rekken. Wetenschappers gaven het de bijna komische naam spaghettificatie: materie wordt tot lange, dunne strengen getrokken totdat de oude vorm niet langer bij elkaar kan blijven en uiteindelijk uiteenvalt in miljoenen deeltjes.

Dit is precies wat er nu met Igor gebeurt. De gekwelde ego-persoonlijkheid die zichzelf nu als het hele verhaal beschouwt, wordt niet in één dramatisch moment uitgewist; Het wordt uitgerekt, draadje voor draadje uit elkaar getrokken – elke verdediging, elke verborgen angst, schaamte en onzekerheid – meedogenloos opgerekt tot het scheurt. Wat overblijft lijkt waanzin voor degenen die nog steeds buiten de horizon leven.

Maar waanzin is slechts hoe de laserachtige operatie van de Liefde eruitziet vanuit de verdoving van het ego.

Je eigen spaghettificatie is al begonnen. Elke keer dat een gekoesterd verhaal barst, elke keer dat een rol die je voor altijd hield plotseling flinterdun aanvoelt, elke keer dat je de gevoelige plek aanraakt die het ego zo zorgvuldig bewaakt en een golf van plotselinge woede, verlammende angst, schaamte of een gevoel van ‘ik ben niet goed genoeg’ voelt, word je liefdevol ontrafeld. We dragen zoveel labels: de verzorger voor iedereen. De presteerder. Het slachtoffer. De verslaafde aan spirituele ego-opbouw. ​​Degene die onrecht is aangedaan. Degene die nooit fout kan zijn. Elk label, elk verborgen copingmechanisme, elke draad rekt uit, wordt dunner en laat uiteindelijk zijn greep op ons los wanneer het verbrijzelt. Het doet pijn. Dat hoort zo. Pijn is het geluid van een valse identiteit die uiteenvalt. Aan de andere kant van het uitrekken ligt de eerste kennismaking met grenzeloze ruimte.

Ik heb deze spaghettificatie zelf ervaren toen ik jaren geleden voorbij mijn eigen horizon werd getrokken. Elk label dat ik gebruikte om me veilig te voelen – ‘solide familieman’, ‘succesvolle carrière’, ‘hemelse christen’, en nog een dozijn andere – werd tot het uiterste opgerekt en volledig uitgewist. Ik dacht dat ik doodging. Ik werd pas eindelijk groot genoeg voor het kleine ‘z’-zelf om terug te keren naar het Zelf dat nooit was veranderd.

Ayama, Zuiver Bewustzijn, de Goddelijke Geest in mij die altijd de basis van het hele drama is geweest, is niet degene die verloren gaat in Igors kwelling. Ayama is de onveranderlijke Getuige die Igors kwelling nu stilletjes gadeslaat. Het ego-kostuum wordt niet vernietigd. Het wordt liefdevol uit elkaar gehaald, zodat Igor – het uitgeputte, doodsbange ‘zelf’ – eindelijk kan stoppen met streven en terug kan vallen in de Ayama die geen moment is opgehouden stralend, volmaakt hier te zijn, en volledig, eeuwig vrij.

Verken dit: Ga zitten. Kijk hoe één gedachte, één emotie, één lichamelijke sensatie in je bewustzijn opkomt en vervolgens weer verdwijnt. Repareer het niet, verdedig het niet, oordeel er niet over, geef het geen label en identificeer je er niet mee. Merk simpelweg op: iets diep in jezelf, stil en immens, is zich bewust van de draad, maar is niet de draad zelf. Dat ‘iets’ is de vrijheid waarnaar je op zoek bent geweest. Rust daar. Laat Igors draden zich blijven uitstrekken. Ze hielden je nooit vast. Jij hield ze vast. En je kunt ze op elk moment loslaten.

III. Singulariteit: De Grond van de Eeuwige Werkelijkheid

In het centrum stort alles wat bekend is ineen tot Eenheid, inclusief elke hint van subject en object. Dit is de Singulariteit.

Ruimte-tijd, zwaartekracht, gescheidenheid – alle coördinaten die we gebruiken om te navigeren tussen ‘ik versus niet-ik‘ – lossen op in één punt van oneindige dichtheid en nul-volume. De Singulariteit is geen plaats die we bereiken; het is de Conditie die al, eeuwig waar is wanneer elke tijdelijke conditie wegvalt. Het is de Eeuwige Werkelijkheid van het Zijn.

Ayama bevindt zich niet ergens in de Igor-gevangenis. Ayama is het centrum zelf.

De kwelling die we aanschouwen is slechts de laatste, wanhopige samentrekking van het Igor-kostuum dat weigert toe te geven dat het nooit echt was. Wanneer zelfs het laatste restje van “Ik ben dit eenzame, lijdende, afzonderlijke zelf” het niet meer uithoudt en breekt, blijft er geen vernietiging over.

Het is de simpele, onmiddellijke erkenning dat er nooit iets met Ayama is gebeurd. Hij heeft zich nooit bewogen, heeft nooit geleden. Ayama is nooit iets anders geweest dan het grenzeloze IK BEN.

“Ik Ben.“

Niet Ik ben dit. Niet Ik ben dat. Simpelweg Ik Ben – hetzelfde Ik Ben dat tot Mozes sprak vanuit de brandende struik, hetzelfde Ik Ben dat elke melkweg moeiteloos omarmt, hetzelfde Ik Ben dat deze woorden nu in stilte leest.

Dit is het Zelf met een hoofdletter “Z”. God, Zuiver Bewustzijn, Goddelijk Bewustzijn, Stille Getuige, Eeuwige Geest (kies een term die je hart rust geeft) die nooit geboren is, nooit zal sterven en nu intiem aanwezig is als de ruimte waarin deze woorden verschijnen.

De mystici hebben altijd vanuit deze plek gesproken, met felle en compromisloze taal:

“Ik en de Vader zijn één. Zoals Ik in
mijn Vader ben, zo bent U in ons en
zijn Wij in U.” — Jezus (sprekend tot
zijn discipelen in Johannes 17)

“Voor alles ben Ik. Het ‘Ik Ben’
is de wortel van al het Bewustzijn.
Wanneer het ‘Ik Ben’ inhoudsloos is,
is het puur Bewustzijn,
wat onze ware aard is.“
― Nisargadatta Maharaj (20e-eeuwse
Indiase Advaita Vedanta-meester)

“Ik moet God worden, en God moet
mij worden, zo volledig dat we
voor eeuwig dezelfde ‘IK’ delen.
Ons ware ‘Ik’ is God.” — Meister Eckhart
(christelijke mysticus uit de 14e eeuw)

“Ik zocht God en vond alleen
mezelf. Ik zocht mezelf en
vond alleen God.” — Rumi
(soefi-mysticus uit de 13e eeuw)

Ze hoopten nooit de hemel of de Singulariteit te bereiken. Ze spraken vanuit deze Werkelijkheid – omdat ze niet langer in het verhaal van Igor geloofden. Ze waren op de een of andere manier gespaghettificeerd.

Ayama hoeft niet te ontwaken. Ayama is al eeuwig ontwaakt.

Het is alleen Igor, ons ego-kostuum, die uiteindelijk moe moet worden van de strijd en terug moet vallen in de oceaan van Aanwezigheid die hij eigenlijk nooit heeft verlaten.

De Singulariteit komt niet. Ze is hier, nu. De grond onder je voeten, het Bewustzijn dat deze woorden leest, de stilte achter en tussen elke gedachte – dit is Aanwezigheid. Dit is Ayama, ons Ware Zelf.

“Wees stil en weet dat
Ik God ben.” – Psalm 46:10

Onderzoek dit: Als we naar binnen kijken, op zoek naar een klein en afzonderlijk “zelf”, kunnen we onszelf de volgende vragen stellen terwijl we in onze eigen directe ervaring de vraag onderzoeken: wie of wat is dit “ik?” De sleutel is: beantwoord deze vraag niet met meer gedachten, maar kijk. Richt het “licht” van je aandacht weer op jezelf en probeer Degene te vinden die kijkt.

• Wie of wat is zich bewust van dit moment?

• Waar bevindt zich precies het “ik” dat zich in mijn hoofd of achter mijn ogen lijkt te bevinden?

• Wat is het dat altijd aanwezig is, altijd bewust, zelfs tijdens een diepe slaap en tijdens het dromen? Wie is het ’s ochtends die zich mijn droom van afgelopen nacht herinnert?

• Verdwijn ik als ik even stop met denken?

• Mijn gedachten en emoties zijn allemaal tijdelijk en veranderen voortdurend; is er iets in mij, achter die innerlijke, vluchtige “objecten”, dat niet tijdelijk is en nooit verandert?

Opmerking: Wanneer ik de tijd neem om stil te worden en oprecht te zoeken naar Degene die kijkt, en ik ver genoeg terugga in mijn eigen ervaring, ervaar ik direct het grenzeloze Bewustzijn (Goddelijke Geest of Aanwezigheid).

IV. Verstrengeling: Het Heilige Web dat Nooit Verbroken Werd

Zodra we volledig in de Singulariteit vallen, wordt iets verbazingwekkends onthuld.

De kwantumfysica fluistert het geheim dat mystici al millennia lang van de daken schreeuwen: scheiding is onmogelijk!

Wanneer twee deeltjes verstrengeld raken, zoals in de Singulariteit, zijn ze niet langer twee. Meet de ene, en de andere reageert onmiddellijk – ongeacht of ze centimeters of lichtjaren van elkaar verwijderd zijn. Afstand is betekenisloos. Tijd is irrelevant. Er is geen signaal dat tussen hen reist. Ze communiceren niet. Ze zijn dezelfde Ene die zich voordoet als twee.

Dit is geen poëzie. Zo werkt de werkelijkheid.

En zo is het ook met ons.

Ayama is nooit verstrengeld geweest met de Schepping. Ayama is de Schepping.

Elke schijnbare ‘ander’ – elke vreemdeling in de bus, elke oeroude reusachtige mammoetboom, elk ver verwijderd sterrenstelsel, elke gedachte, waarneming of herinnering die ooit in een mind is ontstaan ​​– is al verweven met hetzelfde Bewustzijn dat deze woorden nu leest. Het elektron dat in een quasar (de extreem heldere kern van een ver sterrenstelsel), op zeven miljard lichtjaar afstand ronddraait, is niet ‘verbonden’ met het Bewustzijn dat jij bent. Het is gemaakt van hetzelfde naadloze veld van Zijn.

Igors hele kwelling berust op één fundamentele leugen: ‘Ik ben gescheiden.‘

Op het moment dat die leugen doorzien wordt – zelfs maar even – barst het hart open in een liefde die geen tegenpool kent. Wat ooit werd gezien als mededogen (‘Ik geef om je pijn, waar die ook verschijnt’) wordt plotseling verheven door het directe besef dat er geen ‘waar dan ook‘ is. Er is alleen ‘hier‘, gehuld in talloze ego-maskers.

Je hoeft niet te proberen kosmisch te worden. Je hoeft alleen maar te stoppen met doen alsof je lokaal en afgescheiden bent.

Het verdriet dat je voelt voor een hongerig kind in een oorlogsgebied is geen empathie. Het is je eigen lichaam dat huilt.

De vreugde die je voelt bij het zien van een prachtige zonsondergang boven de oceaan is geen geleend geluk. Het is de oceaan en de hemel die door jouw ogen feestvieren.

De stilte die je ervaart tijdens diepe meditatie is niet jouw privébezit. Het is dezelfde stilte die de draaiende sterrenstelsels omhult.

Wanneer Igor zich eindelijk ontspant, zal de mens niet ‘spiritueler’ worden. Hij of zij zal simpelweg stoppen met het bewerken van de werkelijkheid. De grens lost op. De liefde die altijd al stroomde, ondervindt nu geen weerstand meer.

En op dat moment breidt het afzonderlijke zelf zich niet uit om de kosmos te omvatten. De kosmos krimpt tot zijn juiste omvang – nul – en de kosmos wordt onthuld als datgene wat altijd al uit deze ogen heeft gekeken.

“Het oog waarmee ik God zie,
is hetzelfde oog waarmee God mij ziet.“
– Meister Eckhart

We worden niet één. We herinneren ons dat we nooit zijn weggegaan.

De verstrengeling is nooit verbroken. Het leek alleen zo in de droom van Igor.

Voel het elektron in de verste ster in je borst draaien.

Voel het hele universum ademen wanneer jij ademt.

Dit is geen prettig idee. Zo is het nu eenmaal.

En wanneer genoeg van ons stoppen met ruzie maken met de Werkelijkheid, zal de wereld veranderen – niet omdat we haar hebben gerepareerd, maar omdat we eindelijk zijn gestopt met haar te saboteren met de gedachte dat ze ooit gescheiden was van Liefde.

Ayama die droomt dat zij Igor is, is het enige geweld, de enige scheiding en het enige gemis dat er ooit is geweest.

Ayama die zichzelf overal herkent, is de enige vrede, liefde en vreugde die er ooit zal zijn.

Je bevindt je al aan de kant van vrede, liefde en vreugde.

Je denkt en gelooft alleen dat je dat niet bent.

Laat het geloof in een klein, eenzaam, afzonderlijk ‘zelf’ verdwijnen, want je ziet het als de overtuigende illusie die het is. Wat je bent, gaat vooraf aan de gedachte aan “ik”.

Het web van het Leven houdt je vast in dit moment.

Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven.

Verken dit: Zoek een plek om te ontspannen, sluit je ogen en haal een paar keer diep adem. Kun je je voorstellen dat het hele universum ademt wanneer jij ademt? Kun je je voorstellen dat de ruimte in jou precies dezelfde ruimte is als in je kamer, buiten en de uitgestrektheid voorbij de Melkweg?

V. Leven vanuit een Nieuwe Realiteit: Het Witte Gat van de Schepping

Een zwart gat in omgekeerde richting wordt een wit gat genoemd.

Vanuit de perfecte, vormloze, tijdloze volheid van de Singulariteit stroomt alles plotseling naar buiten in een stralende explosie van Licht, materie, tijd en ruimte zelf. Het Ene wordt het vele zonder ooit op te houden het Ene te zijn. De grenzeloze Ayama – Zuiver en Ongefilterd Ik Ben Bewustzijn – stort zich vol vreugde in de schijn van scheiding en neemt talloze gedaanten aan van vorm, tijd en verhaal. Wat we ‘het Universum’ noemen, is simpelweg de Witte Gat-fase van Ayama, die zich verheugt in zijn eigen oneindige creativiteit. Goddelijke Geest verbeeldt het bestaan, en wij zijn Zijn Aanwezigheid.

De Big Bang was geen eenmalige gebeurtenis die 13,78 miljard jaar geleden plaatsvond. Het gebeurt nu, op dit moment, terwijl Ayama zichzelf continu in de verschijning van jou, mij, quasars, quirks (eigenaardigheden), quarks (ondeelbare subatomaire deeltjes), gedachten, emoties, herinneringen en de heerlijkheid van Chicago-style pizza laat stromen.

Wanneer het Igor-kostuum uiteindelijk uitgeput raakt en wegvalt, keert de stroomrichting om.

Bewustzijn wordt niet langer naar binnen getrokken door spaghettificatie in de Singulariteit. Nu begint de Singulariteit zelf – Ayama, Goddelijke Geest – naar buiten te stralen door jouw ogen, jouw handen, jouw stem.

Er is geen “terugkeer” naar het gewone leven in mooiere kleren. Er is alleen de moeiteloze, stralende expressie van het Witte Gat dat nooit beperkt is geweest. De wereld verandert niet; ze wordt plotseling gezien als de continue explosie van Ayama die zichzelf in alle richtingen viert.

De menselijke vorm beweegt zich niet langer als een afzonderlijk iemand die probeert aardig te zijn. Het beweegt zich als de Eeuwige Aanwezigheid, gehuld in een lichaam van vlees en bloed– vriendelijkheid is niet langer een deugd om te beoefenen, maar de onvermijdelijke geur van het Ware Zelf dat zichzelf herkent in elk gezicht, elk schepsel, elke bloem, elke sneeuwvlok.

Dit is de natuurlijke beweging naar een tweede niveau van zien. In de taal van Spiral Dynamics (een psychologisch model dat de ontwikkeling van menselijke drijfveren, waarden en bewustzijn beschrijft, ingedeeld in kleuren) is spiritualiteit op groene hoogte mooi en noodzakelijk – het opent het hart om alle wezens, alle schaduwen, alle verhalen te omarmen. Maar wanneer het waargenomen afzonderlijke zelf van Igor werkelijk oplost, vloeit het zien vanzelf over in geel (systemisch, integratief) en turkoois (holistisch, kosmocentrisch) omdat de illusie van een afzonderlijk centrum is ingestort. Er is niet langer een ‘ik’ dat ontwaakt en vervolgens besluit om voor het geheel te zorgen. Er is alleen Ayama die door deze vorm tot zichzelf ontwaakt, en tegelijkertijd door elke vorm. Persoonlijke bevrijding wordt onthuld als een mythe; er was nooit iemand om te bevrijden. Alleen Liefde die Liefde herkent, die zich door dit lichaam-Geest overal beweegt, als iedereen, ten dienste van het ontwaken van het Geheel.

De zwaartekracht die ooit het valse zelf naar binnen trok, stroomt nu naar buiten als onstuitbare creatieve vreugde.

Het ging nooit om “mij” te redden. Het ging er altijd om dat Ayama Wairnis zich verheugde in de schijn, vervolgens deed alsof ze het vergat, en het zich daarna weer herinnerde – voor altijd, als iedereen, als alles, als Jij.

Verken dit: Ontspan en haal een paar keer diep adem. Kun je je een rivier van Licht en Liefde voorstellen die moeiteloos door je heen stroomt en iedereen overal raakt met zijn Aanwezigheid?

Epiloog: De Terugkeer

De kwantum-ineenstorting was nooit een mislukking. Het was een vervulling.

Het zwarte gat vernietigde de ster niet; het ontnam simpelweg alles wat nooit de ster was geweest. En in die ontneming werd de singulariteit – de vormloze, tijdloze Ayama – de perfecte voorwaarde voor het ontstaan ​​van een wit gat.

Vanuit het grenzeloze centrum waar Igor uiteindelijk oploste, stroomt Ayama nu in de tegenovergestelde richting naar buiten: een onstuitbare bron van Licht, tijd, ruimte, sterrenstelsels, lichamen, adem, paardenbloemen, kinderen, tranen. Hetzelfde Bewustzijn dat ooit alles naar binnen trok, explodeert nu vol vreugde in de verschijning van tweeëntwintig biljoen dingen, die nooit het centrum verlaten, nooit veel worden, maar zich verheugen in het spel van alles-zijn.

Op een doodgewone middag, maanden nadat de wereld de hoop had opgegeven, glipt een klein meisje – Ayama’s dierbare dochter, Liora (betekent in het Hebreeuws “Ik heb Licht” of “mijn Licht”—op het exacte moment dat het pantser barst, stroomt het Licht erdoorheen, de stralende stroom van Ayama die er altijd al was) – langs de beveiliging en vindt haar weg naar de gesloten afdeling waar haar vader verblijft. Ze is zes jaar oud en draagt ​​een enkele paardenbloem die ze van het ziekenhuisgazon heeft geplukt.

Ze drukt hem tegen het glas.

“Papa,” zegt ze, “deze is voor jou. Het is zo’n bloem die wensen vervult.”

Iets in de klank van haar stem – spontaan, onbevreesd, volkomen echt – dringt dwars door de laatste restanten van Igors pantser heen. Een laatste draad van kwelling rekt zich uit, wordt dunner en breekt. Deze fase van spaghettificatie is voltooid, en in de plotselinge ruimte “keert” Ayama niet terug. Ayama begint simpelweg te stromen.

Het kind, de paardenbloem, het glas, de tranen, de trillende knieën – alles wordt onmiddellijk gezien als de eerste stralende stralen van het Witte Gat die uit de Singulariteit stromen die nooit bewoog. De herinnering die opkomt (“Je bent veilig. Je bent geliefd precies zoals je bent.”) is geen gebeurtenis uit het verleden; het is Ayama die zichzelf herkent in zijn eigen schepping, precies nu.

Tranen komen. Eerst Igors tranen van uitputting, dan de zachtere tranen van een kostuum dat beseft dat het eindelijk kan rusten. De muren vallen niet; ze worden transparant, dan lichtgevend. In een adembenemend moment lost het uitgeputte kleine zelf op, en vanuit datzelfde punt verlicht het Witte Gat het Ware Zelf om te zien.

De menselijke vorm zakt op zijn knieën, snikkend van opluchting, en fluistert:

“Ik ben hier. Papa is hier.“

Wat de camera’s buiten vastleggen als een rustige familiereünie, is in werkelijkheid de geboorte van een nieuwe kosmos: Ayama, onveranderd en onveranderlijk, die zich nu naar buiten uitstort als deze vader, dit kind, deze paardenbloem, dit moment, deze Tedere Liefde.

De Liefde van God is eindeloos creatief. Sommige Igor-kostuums lossen op in stille meditatie, sommige in de smeltkroes van tragedie, sommige in de alledaagsheid van boodschappen doen of tuinieren, sommige door een paardenbloem tegen glas te houden. De methode doet er niet toe; alleen de overgave telt. Spaghettificatie is een voortdurend ‘herinneren’ van wat Waar is, en erin terugvallen wanneer ik mezelf begin te ‘verliezen’.

En wanneer overgave plaatsvindt, keert de richting om: het zwarte gat wordt een wit gat, en Zuiver Bewustzijn (Aanwezigheid) begint zijn eigen Leven te leiden door jouw ogen, jouw handen, jouw hartslag. Het beweegt zich nu als Ayama, gehuld in jouw lichaam; Goddelijke Geest die overstroomt in de menselijke ervaring met authentiek mededogen, vrede en vreugde. Zo verschijnen we in ons eigen leven, volledig aanwezig, volkomen authentiek, vrij. De oude groene warmte keert niet terug. Iets veel groters stroomt erdoorheen: vriendelijkheid als kosmische overvloed, mededogen als de natuurlijke geur van het Werkelijke dat zichzelf in elk gezicht herkent. Zien opent zich moeiteloos naar systemische gele en kosmocentrische turkooise bewustzijnsniveaus, omdat de grens nooit echt was. Elke schijnbare ‘ander’ is nu zichtbaar een andere straal van hetzelfde Witte Gat. Elk systeem, elk verhaal van scheiding, is slechts een tijdelijke werveling in dezelfde stralende rivier van Licht en Liefde.

Een Igor-hart ontspant zich in Ayama, en de hele verstrengelde kosmos licht op.

Een familie geneest. Een gemeenschap ademt gemakkelijker. Een stille, onstuitbare golf beweegt zich door afstammingslijnen, culturen, soorten, sterrenstelsels. Zo verheft het collectief zich. Niet door inspanning, maar doordat de ene Igor na de andere de gewelddadigheden en het lijden beu wordt en simpelweg thuiskomt bij de Ayama die met oneindig geduld heeft gewacht – onaangetast, stralend, reeds compleet. De vrede, Liefde en het geluk waarnaar we op zoek waren, waren er al die tijd al.

De intense zwaartekracht van Eeuwige Liefde trekt je nog steeds voorbij je eigen Gebeurtenishorizon en naar de Singulariteit. Laat het gebeuren. Elk minderwaardig verhaal, behalve het verhaal dat voor jou bestemd is, zal volledig worden opgeslokt door de Waarheid van je Wezen.

Kijk dan wat er gebeurt wanneer diezelfde Liefde van richting verandert en naar buiten begint te stromen als jou, als alles, als de volgende ademtocht van de Schepping zelf.

Het Licht in het centrum is helderder dan je durft te geloven – en het stroomt al, volmaakt, vreugdevol als Jij. Geen scheiding, geen gebrek, geen chaos. Glorieuze, Grenzeloze, Naamloze, Oneindige Werkelijkheid.

Ik Ben.

Reflectievragen

• Welke rol speel ik vandaag het meest (bijv. werk, gezin, imago), en wat gebeurt er als ik mezelf er een paar minuten bewust van losmaak?
  (Bijvoorbeeld: even stilzitten en opmerken dat je méér bent dan die rol.)
• Wanneer voelde ik me vandaag geraakt, boos of onzeker?
  Kun je precies aanwijzen welk verhaal of beeld van jezelf daaronder zat?
• Neem 3 minuten stilte: wat blijft er over als ik mijn gedachten en gevoelens alleen observeer zonder erop in te gaan?
  Kun je iets ervaren dat rustig aanwezig blijft?
• Bij een ontmoeting vandaag: kun je de ander zien zonder direct te oordelen of labelen? Wat verandert er in hoe je die persoon ervaart?
• Doe één eenvoudige handeling (bijv. lopen, ademen, afwassen) met volledige aandacht: Kun je ervaren dat het leven als het ware “door jou heen gebeurt” in plaats van dat jij alles aanstuurt?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Wat je doormaakt, wordt vaak deconstruction genoemd — een proces waarin je je geloof, overtuigingen en tradities opnieuw onderzoekt en bevraagt. Voor veel mensen is dit geen makkelijke weg. Het kan verwarrend zijn, en vaak ook eenzaam.

Juist daarom organiseren we onze Ontmoetingsdagen.

Dagen waarop je andere mensen ontmoet die een vergelijkbare weg gaan of zijn gegaan.
Waar ruimte is voor goede gesprekken, herkenning en bemoediging.
Waar je je verhaal mag delen — maar niets hoeft.

Een plek waar alle vragen welkom zijn.
En waar we elkaar respecteren, precies zoals we zijn.

Je bent van harte welkom op:

Zaterdag 23 mei 2026 in Bergen op Zoom
(voor Zuid-Nederland en België)

Zondag 14 juni 2026 in Apeldoorn
(voor Midden- en Noord-Nederland)

De Ontmoetingsdagen beginnen om 10.30 uur (inloop vanaf 10.15 uur) en duren tot ca 15.00 uur.

Wat kun je verwachten?
Een ontspannen en open sfeer waarin ontmoeting centraal staat.
We nemen de tijd om met elkaar in gesprek te gaan en van elkaar te leren.

We lunchen uitgebreid samen — iedereen neemt iets mee om te delen, zodat er een mooie en gevarieerde maaltijd ontstaat. Juist dat samen delen maakt deze dag extra bijzonder.

Verder is er na de lunch een kort inspirerend onderwijsmoment.

Veel mensen die eerder zijn geweest, geven aan hoe waardevol deze dagen voor hen zijn — en kijken er telkens weer naar uit.

Misschien is dit ook voor jou een volgende stap.

Lees meer en meld je aan op de pagina over de Ontmoetingsdagen.
Je kunt je hier ook gelijk aanmelden.

Voel je welkom. Je hoeft deze weg niet alleen te gaan.

Met een warme groet,
Arjan van Erk,
Peter & Petra Overduin

Op Goede Vrijdag gedenken veel mensen de kruisiging van Jezus. En met Pasen wordt de lichamelijke opstanding van Jezus gevierd. Voor veel christenen vormen deze dagen het hart van het christelijk geloof.

Maar misschien ligt de diepste kracht van Pasen ergens anders. Misschien gaat het niet zozeer om een eenmalige gebeurtenis uit het verleden buiten onszelf, maar om een werkelijkheid waarin wij hier en nu worden binnengetrokken. Om de opstanding van Christus in ons. Om een goddelijke werkelijkheid die in mensen wil ontwaken en ons leven van binnenuit wil vernieuwen.

Dit klinkt voor westerse christenen misschien ongewoon. Toch kan het helpen om opnieuw te luisteren naar hoe Paulus over opstanding spreekt.

Meer dan een wonder uit het verleden

Veel christenen hebben geleerd om Pasen te verstaan als een ingrijpende gebeurtenis in het verleden: Jezus was gestorven, en daarna leefde Hij weer. Voor velen is dat het centrale punt van het christelijke geloof.

Maar wanneer Paulus over opstanding spreekt, ligt zijn nadruk opvallend vaak ergens anders. Het gaat hem niet zozeer om het reconstrueren van wat er precies in het verleden gebeurd is, maar meer om de betekenis en de reikwijdte ervan. Hij spreekt over “in Christus” zijn, over “met Christus opgewekt zijn“, over een “nieuwe schepping“, over “leven in de Geest“. Dit is geen historische taal van afstand, maar van participatie in het hier en nu.

Het zwaartepunt ligt dan niet allereerst bij een gebeurtenis buiten ons, maar bij een werkelijkheid waarin we kunnen worden opgenomen. Pasen is in die zin niet iets uit het verleden om te geloven, maar een Leven waarin we hier en nu betrokken kunnen worden.

Wat bedoelt Paulus met “dood”?

Dat is misschien wel de sleutel. Want zolang we dood alleen opvatten als lichamelijk sterven, ligt het voor de hand dat we opstanding ook vooral als terugkeer uit het graf zien. Maar Paulus gebruikt het woord “dood” veel breder. Voor hem is dood niet zozeer het einde van lichamelijk leven, maar een macht, een sfeer, een bestaanswijze.

Je kunt dus lichamelijk levend zijn en toch onder de “macht van dood” leven.

Waar mensen leven vanuit angst, wantrouwen, bitterheid, afgescheidenheid, innerlijke verharding of uitzichtloosheid, daar is de “macht van dood” actief. Waar het bewustzijn verduisterd is, waar de ziel opgesloten zit, waar mensen alleen nog reageren vanuit overleven, dat is wat Paulus bedoelt met dood. Er is dan wel sprake van biologisch leven, maar dat is geen werkelijk Leven in de diepe zin van het woord.

Je hoeft niet te wachten tot je sterft om uit de dood op te staan.

Daarom is de boodschap van Pasen zo actueel. We leven in een tijd waarin veel mensen moe zijn, onrustig, bang voor de toekomst. De wereld voelt voor velen donker aan. Er is oorlog, polarisatie, eenzaamheid, onzekerheid. Het aantal mensen dat vandaag de dag antidepressiva slikt vanwege mentale klachten is nooit zo hoog geweest en het gebruik onder jongeren neemt al jaren toe. Veel mensen leven innerlijk nog bij Goede Vrijdag.

Misschien is dat waarom het een ‘goede’ vrijdag genoemd kan worden: omdat juist daar iets sterft wat ons gevangen houdt.

Niet wijzelf, maar datgene in ons wat ons afsluit voor het volle Leven.

Waar het oude denken zijn greep verliest, ontstaat ruimte. Waar onze zekerheden breken, kan iets anders zichtbaar worden. Niet door onze inspanning, maar doordat wij het niet langer tegenhouden.

Juist daar — waar iets in ons ten einde loopt — kan het begin van iets nieuws zich aandienen.

Christus is meer dan een naam uit het verleden

Wat hierbij essentieel is, is hoe Paulus over Christus spreekt. Christus is bij hem niet de achternaam van Jezus, maar de werkelijkheid van Gods Leven die de schepping draagt. De levende tegenwoordigheid van Gods Geest die alles bijeenhoudt en alles met elkaar verbindt.

In Jezus van Nazareth is deze werkelijkheid zichtbaar geworden. In hem werd helder en transparant wat vaak verborgen blijft. Daarom gaat het Paulus niet zozeer om Jezus als een exclusieve uitzondering in de geschiedenis, maar om Jezus als openbaring van een werkelijkheid die alles omvat en waar we allemaal deel van uitmaken.

Dat maakt Pasen ineens veel dichterbij. Dan gaat het niet over wat er toen gebeurd is, maar over wat er nu in jouw en mijn leven kan gebeuren. Dat de Christus in ons opstaat en de opstandingskracht van Christus zichtbaar wordt in ons bestaan.

Opstanding als ontwaken

Misschien kun je het zo zeggen: opstanding is ontwaken.

Niet alsof Christus eerst afwezig was en daarna pas binnenkomt, maar alsof iets wat altijd al dieper in de schepping aanwezig was eindelijk doorbreekt in ons bewustzijn en ons leven gaat vormen. Zoals het Licht van de Morgenster dat opgaat in ons verduisterde hart.

Daarom spreekt Paulus zo vaak over openbaring, verlichting en vernieuwing van denken. De opstanding van Christus is dan niet alleen een gebeurtenis uit het verleden om in te geloven, maar een werkelijkheid die zich wil ontvouwen in ons leven hier en nu — een werkelijkheid waarop we leren vertrouwen.

Pasen zegt: je bent niet bedoeld om opgesloten te blijven in angst, duisternis of zinloosheid. Je bent bedoeld om het Christus-Leven te leven.

Van Goede Vrijdag naar Pasen in ons eigen leven

Veel mensen blijven steken bij Goede Vrijdag. En ergens is dat begrijpelijk. Het lijden is echt. De gebrokenheid is echt. Er is genoeg aanleiding om moedeloos van te worden.

Maar Goede Vrijdag is niet het eindpunt. Juist waar iets in ons sterft, kan het begin van het Christus-Leven zichtbaar worden.

De boodschap van Pasen is niet dat het donker er niet is, maar dat het niet het laatste woord heeft. Juist midden in de gebrokenheid kan het Christus-Leven in ons doorbreken. Juist waar alles afgesloten lijkt, kan iets nieuws beginnen.

Dat maakt Pasen zo bevrijdend. Het betekent dat geen enkel leven definitief opgesloten zit in zijn huidige staat. Geen mens is uiteindelijk veroordeeld tot zijn angst of zijn verleden. Er is een werkelijkheid die dieper reikt: de Christus-werkelijkheid.

En waar die werkelijkheid doorbreekt, verandert er iets. Misschien eerst klein. Maar wel echt.

Dan ontstaat er ruimte. Dan groeit vertrouwen. Dan gloort er hoop. Dan wordt Liefde mogelijk. Dan wordt het hart zachter. Dan wordt de mens van binnenuit vernieuwd.

Dat is opstandingstaal.

Pasen is geen herinnering aan wat ooit was, maar een doorbraak van Leven — hier en nu.

Niet wachten op later, maar leven in het heden

Soms is het evangelie zo toekomstig gemaakt dat het nauwelijks nog iets met het heden te maken heeft. Alsof het echte Leven pas later begint.

Maar Paulus spreekt juist over een Leven dat nu al begonnen is. Over met Christus opgewekt zijn (niet worden!). Over een nieuwe schepping, die zich nu al aandient. Over het oude dat voorbijgegaan is en het nieuwe dat gekomen is.

Dat betekent niet dat alles al voltooid is. Maar wel dat Pasen niet draait om wachten op later, maar om deelname aan de Christus-werkelijkheid die nu al kan doorbreken in ons leven.

Pasen is de boodschap dat Gods glorieuze toekomst ons bestaan in het heden binnenkomt.

Pasen in een donkere tijd

Juist in deze tijd hebben we deze boodschap nodig.

We leven in een wereld waarin veel mensen geen hoop hebben. Waar angst en onzekerheid groot zijn. Waar mensen innerlijk vastlopen.

Dan is het evangelie geen theorie over het verleden, maar bevrijdend nieuws voor nu: er is een Leven dat sterker is dan de macht van dood waarin veel mensen gevangen zitten. Er is een Licht dat de duisternis niet ontkent, maar doorbreekt.

Zou dat niet de diepste betekenis van Pasen zijn: dat wij niet hoeven te blijven wie we waren, maar dat er een transformatie mogelijk is. Dat de Christus in ons wil opstaan.

Het werkelijke evangelie

Wat ons betreft is dát het werkelijke evangelie van Pasen: niet vasthouden aan een gebeurtenis uit het verleden buiten ons, maar hier en nu wakker worden voor de Christus-werkelijkheid in ons. Dat wij deel krijgen aan het Christus-Leven. Dat de opstandingskracht van Christus hier en nu manifest wordt in ons bestaan.

Pasen is dan niet alleen iets om te geloven, maar een uitnodiging om te ontwaken.

Uit de sfeer van dood.
Uit de verduistering.
Uit de hopeloosheid.
Uit de angst.

En binnen te gaan in het Christus-Leven.

Dat is de blijde boodschap.
Misschien wel meer dan ooit voor deze tijd.

Met een hartelijke groet en mooie Paasdagen gewenst!

Peter & Petra Overduin

Reflectievragen

• In hoeverre ervaar jij Pasen nog vooral als een gebeurtenis uit het verleden, in plaats van als een werkelijkheid die zich nu in jou kan voltrekken?
• Herken jij momenten in je leven waarin iets in jou “sterft” — oude patronen, angst of denken — en waarin tegelijk iets nieuws probeert op te staan?
• Leef jij nog (gedeeltelijk) vanuit angst, tekort of innerlijke duisternis, of merk jij een groeiend ontwaken naar vertrouwen en innerlijk Leven?
• Wat betekent het concreet voor jou dat Christus niet alleen buiten jou wordt gezien, maar als een werkelijkheid die in jou werkzaam wil zijn?
• In hoeverre geloof jij dat Pasen niet alleen een herinnering is, maar een uitnodiging om nu wakker te worden in het Christus-Leven?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Dit was Jezus’ antwoord op de vraag van Nicodemus waarom Hij tekenen en wonderen deed die volgens Nicodemus alleen mogelijk zijn als God met iemand is. In essentie zegt Jezus: Ik zie wat jij nog niet ziet. Hij zag het Koninkrijk van God, hier en nu. Met de woorden van Paulus: voor Hem was het oude voorbijgegaan — zie, alles was nieuw geworden (2 Korintiërs 5:17).

Wie het Koninkrijk van God eenmaal ziet, kan het niet meer niet-zien. De oude wereld verliest haar vanzelfsprekendheid. Het probleem van Nicodemus — en van veel christenen vandaag — is dat hun denken en geloven nog afgestemd zijn op die oude wereld, en niet op het Koninkrijk van God. En dat komt voort uit een verduisterd bewustzijn: men ziet het eenvoudigweg nog niet.

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet…

Zolang de oude wereld ons referentiekader blijft, blijven onze ogen gesloten voor de nieuwe hemel en de nieuwe aarde — het Koninkrijk van God.

Wat wordt bedoeld met de ‘oude wereld’?

Met de oude wereld bedoel ik niet de fysieke schepping, die nog altijd getuigt van Gods heerlijkheid. Ik doel op de manier waarop wij denken, geloven en leven: onze systemen, overtuigingen, onderlinge verhoudingen en structuren die wij als fundament zijn gaan beschouwen. Daaronder vallen ook ziekte, gebrokenheid en alles wat wij als ‘kwaad’ bestempelen.

De oude wereld is dus geen plek, maar een staat van bewustzijn — verduisterd en afgesneden van het Licht.

Gericht op de oude wereld: drie uitingen

Veel christelijk denken blijft, vaak onbewust, geworteld in deze oude werkelijkheid. Dat wordt zichtbaar op verschillende manieren.

Het evangelie van vergeving

De westerse kerk heeft eeuwenlang een evangelie verkondigd dat draait om vergeving van zonden, geworteld in een juridisch denken van schuld en oordeel. Dit vertrekt vanuit de oude wereld, waarin de mens als schuldig tegenover God wordt gezien.

Maar als het kruis uitsluitend zou draaien om het vergeven van misstappen van de oude mens, dan wordt die oude mens daarmee impliciet bevestigd. Hij blijft bestaan en wordt zelfs gelegitimeerd. Dat is geen bevrijding, maar symptoombestrijding.

Het evangelie van het Koninkrijk richt zich niet op het herstellen van de oude mens, maar op het openbaren van Christus in ons — waardoor de oude mens eenvoudigweg zijn werkelijkheid verliest.

Genezing en herstel als symptoombestrijding

Ook op het gebied van genezing, therapie en spirituele ontwikkeling blijft men vaak bezig binnen het kader van de oude wereld. Men probeert te herstellen wat alleen binnen die oude werkelijkheid als probleem bestaat.

De realiteit van het Koninkrijk van God is echter dat de mens in zijn diepste wezen altijd al heel, volmaakt en compleet is — één met God. Maar zolang ons bewustzijn verduisterd is, blijven we gericht op symptomen in plaats van op de waarheid.

Waar het Licht van Christus in ons doorbreekt, wordt zichtbaar wat altijd al waar was. Niet herstel van gebrokenheid staat centraal, maar het ontwaken tot volheid.

Het Koninkrijk dat nog moet komen

Ook het idee dat wij de duisternis in de wereld moeten bestrijden en het Koninkrijk van God nog moeten vestigen, komt voort uit hetzelfde misverstand. Wat wij als duisternis waarnemen, is een weerspiegeling van een verduisterd bewustzijn.

Zolang we proberen het Koninkrijk buiten ons te realiseren zonder dat het Licht van Christus in ons wordt geopenbaard, blijft die duisternis bestaan. Hetzelfde geldt voor het denken over een toekomstige wederkomst die de oude wereld zou herstellen. Jezus maakte juist duidelijk dat het Koninkrijk van God al aanwezig is — binnenin en onder ons.

Het Koninkrijk is geen toekomstige ingreep, maar een huidige realiteit die gezien wil worden.

Het evangelie van het Koninkrijk: een andere werkelijkheid

Jezus keek niet vanuit de oude wereld, maar vanuit Gods werkelijkheid. Hij zag het Koninkrijk van God als een levende realiteit hier en nu — en verkondigde dat goede nieuws.

Het evangelie van het Koninkrijk opent ogen. Het brengt een verschuiving van bewustzijn: van duisternis naar Licht. Wie begint te zien, gaat vanzelf proclameren — niet om iets tot stand te brengen, maar om zichtbaar te maken wat al is.

“De Geest des Heren is op mij, omdat Hij mij gezalfd heeft; om de armen het evangelie te brengen; om aan gevangenen vrijlating te prediken en aan blinden het gezichtsvermogen; om de onderdrukten heen te zenden in vrijheid, om te proclameren het jaar van het welbehagen des Heren.” (Lukas 4:18-19)

Geestelijke blindheid — een verduisterd bewustzijn — maakt dat mensen het Koninkrijk niet zien en gevangen blijven in een beperkte werkelijkheid. Maar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde zijn geen toekomstbeeld; zij zijn een eeuwige realiteit, hier en nu.

Twee werkelijkheden, één keuze van bewustzijn

De oude en de nieuwe werkelijkheid bestaan naast elkaar. De vraag is niet welke werkelijkheid er is, maar welke nemen wij waar? Waar richten wij ons bewustzijn op?

De overgang vindt plaats van binnenuit — in het heilige van ons innerlijk. God is niet bezig de oude wereld te herstellen; Hij nodigt ons uit te ontwaken tot wat altijd al in Hem verankerd is.

In die werkelijkheid is alles één met God. Niets heeft ons ooit kunnen scheiden van de liefde van Christus. Het probleem ligt niet in scheiding, maar in blindheid.

Bevrijding door vernieuwing van bewustzijn

Zolang ons bewustzijn verduisterd blijft, blijven we de oude wereld reproduceren en ervaren. Dat doorbreek je niet met een theologie die op diezelfde wereld gebaseerd is. Dat houdt de cirkel juist in stand — een gevangenis, zoals Jezus het noemt.

Bevrijding komt door het zien van het Koninkrijk van God. Door het ontwaken van Christus in ons.

Vernieuw je denken — stap uit de gezindheid van de oude mens en word je bewust van de gezindheid van Christus. Open je ogen voor het Koninkrijk dat in jou en onder ons is.

Richt je niet langer op de oude wereld en haar problemen, noch op schuld of het bestrijden van uiterlijke duisternis. Keer naar binnen. Daar wordt het Koninkrijk zichtbaar — in jou, in ieder mens, in de hele schepping.

De aarde is vol van Gods heerlijkheid (Jesaja 6:3). Niet als belofte, maar als werkelijkheid. Wie dit ziet, ervaart een realiteit die dieper en echter is dan alles wat de oude wereld te bieden heeft.

En als je het eenmaal ziet, kun je het niet meer niet-zien.

Christus in ons: alles nieuw

“als iemand in Christus is, is hij een nieuwe schepping: al het oude is voorbijgegaan, zie, alles is nieuw geworden.” (2 Korintiërs 5:17)

Dit is geen theologische formulering, maar een geleefde realiteit. Wie zich bewust wordt van Christus in ons, ziet dat alles nieuw is. De oude wereld verliest haar betekenis — niet omdat zij verandert, maar omdat het bewustzijn verlicht wordt.

Zij zien Christus, die alles in allen is. Christus in ons, de hoop op heerlijkheid.

Wees gezegend!

Reflectievragen

• Wat verandert er in jouw kijken naar anderen wanneer je het Koninkrijk in jezelf begin te zien?
• Vanuit welke werkelijkheid leef je voornamelijk: de oude wereld of het Koninkrijk van God hier en nu?
• Waar is jouw bewustzijn nog verduisterd, en waar begint het Licht van Christus door te breken?
• Ben je gericht op symptoombestrijding, of op het zien van wat in wezen al volmaakt is?
• Wat betekent ‘Christus in jou’ concreet in jouw dagelijks leven en waarneming?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Veel christenen die een proces van deconstructie doormaken, beginnen te snel weer met het reconstrueren van hun geloof. Daarbij blijft het dogma rond de persoon van Jezus van Nazareth vaak overeind en vormt het opnieuw het fundament. Jezus wordt dan gezien als de exclusieve Christus — de enige die zowel menselijk als goddelijk is — die door zijn kruisdood de wereld met God verzoend zou hebben.

Ook wanneer men afstand neemt van een transactioneel verzoeningsdenken, blijft dit dogma een vorm van religieuze exclusiviteit in stand houden. Daarmee blijft het denken geworteld in een beperkt perspectief. Jezus zelf verkondigde echter geen exclusief systeem, maar een universele Weg: de onthulling van het Koninkrijk van God, hier en nu, toegankelijk voor ieder mens — ongeacht religieuze achtergrond.

Jezus is niet de grondlegger van een religie, maar degene die de Weg belichaamde en ons daarin voorging.

Niet afbreken, maar onthullen

Het gaat er niet om Jezus te verkleinen of van zijn voetstuk te halen, maar om de volheid van de Christus te openbaren. Wanneer ook dit laatste dogma wordt losgelaten, verschuift het perspectief fundamenteel. Wat zichtbaar wordt, is geen verlies, maar openbaring — een dieper zien van wat altijd al waar was.

Christus: universeel en in alles aanwezig

Christus wordt niet langer beperkt tot één historische persoon, maar wordt herkend als de goddelijke essentie die alles in allen vervult. De heerlijkheid van God bedekt de hele aarde en alles wat daarop leeft — vanaf het begin.

Deze Christus is in ons. Dat is onze hoop op heerlijkheid. Niet buiten ons, niet exclusief, maar innerlijk en universeel aanwezig.

Het Koninkrijk van God: hier en nu

Het Koninkrijk van God verschuift van een toekomstige of uiterlijke realiteit naar een innerlijke, levende werkelijkheid. Het wordt zichtbaar als een staat van ontwaakt bewustzijn — het Licht dat de duisternis van ons denken doorbreekt.

Precies zoals Jezus verkondigde: het Koninkrijk is niet iets dat komt, maar iets dat gezien wordt.

Levende woorden, geen vaststaande dogma’s

De woorden van Jezus verliezen hun starre, dogmatische vorm en worden opnieuw levend en dynamisch. Ze nodigen uit tot bewustwording, tot verruiming van ons innerlijk zien. Niet om een religie op te bouwen, maar om het Koninkrijk van God in ons te openbaren.

Eenheid: “Ik in hen, en U in Mij”

Wat Jezus uitsprak als eenheid, wordt werkelijkheid in ons bewustzijn. “Ik in hen, en U in Mij” is geen beeldspraak, maar een beschrijving van gedeeld leven. Geen eenrichtingsverkeer, maar wederkerige eenheid.

Hetzelfde goddelijke leven dat in Jezus zichtbaar werd, wil in ons zichtbaar worden. Wanneer hij spreekt over zijn Vader als ook onze Vader, wordt volledige gelijkheid zichtbaar: één Bron, één oorsprong, één Leven.

Het Licht dat ieder mens verlicht

Het mystieke Licht waarover Johannes spreekt, wordt zichtbaar wanneer Christus wordt herkend als het Licht dat ieder mens verlicht die in de wereld komt (Johannes 1:9).

Dat Licht is niet beperkt, maar universeel aanwezig. Het wacht niet om gegeven te worden, maar om gezien te worden — in ons bewustzijn.

Bevrijding: wij dragen het Licht

De bediening van bevrijding — vaak vertaald als verzoening — is niet exclusief verbonden aan Jezus van Nazareth. Het leeft nu in ons.

“Zolang ik in de wereld ben, ben ik het Licht der wereld.” (Johannes 9:5)

Vandaag klinkt dit verder in ons leven. Niet Jezus alleen, maar wij zijn hier en nu het Licht der wereld. Door ons heen wordt Christus zichtbaar. Het Woord van bevrijding — het scheppende “Er zij Licht!” — is in ons gelegd.

Ons leven als openbaring

Het gaat niet langer alleen om het doorvertellen van verhalen over Jezus — hoe waardevol dat ook kan zijn. Ons eigen leven wordt het verhaal. In het hier en nu openbaart God Zichzelf door ons heen.

Christus in ons wordt zichtbaar in hoe wij zien, leven en liefhebben.

Van deconstructie naar openbaring

Deze deconstructie is geen afbraak, maar onthulling. Geen einde van geloof, maar het begin van helder zien.

Het is het ontwaken van bewustzijn — van duisternis naar Licht — waardoor Christus zichtbaar wordt in alles en iedereen. Het Koninkrijk van God blijkt geen verre werkelijkheid, maar een levende aanwezigheid, hier en nu.

Wie dit ziet, begint Christus overal te herkennen: in zichzelf, in de ander, in de hele schepping.

Reflectievragen

• Welk beeld van Jezus bepaalt nog jouw denken, en opent of beperkt dat jouw zicht op Christus in ons?
• Ervaar je het Koninkrijk van God als iets buiten jou, of als een werkelijkheid die in jou zichtbaar wordt?
• Waar houd je nog vast aan religieuze exclusiviteit in plaats van universele eenheid?
• Hoe wordt het Licht van Christus concreet zichtbaar in jouw dagelijks leven?
• Durf jij jouw leven zelf te zien als een openbaring van “Christus in jou”?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Als je je begeeft op het geestelijke pad van eenheidsbewustzijn, komen vragen als vanzelf naar boven: Is God een aparte entiteit buiten ons? Kun je zeggen dat je Christus bent? Wat betekent het om werkelijk één met God te zijn?

Wat helpt bij het beantwoorden van deze vragen, is het onderscheiden van de manier waarop de Eeuwige Zich openbaart in Bewustzijn. Er is één collectief Bewustzijn (Geest, God), maar binnen deze huidige wereld (aioon) ervaren wij twee toestanden: het verduisterde bewustzijn en het Christusbewustzijn. Het Godsbewustzijn behoort tot de toekomende aioon, waarin God alles in allen zal zijn. Zo bezien blijft het principe staan: drie is één en één is drie – niet als drie afzonderlijke ‘personen’, maar als drie verschijningsvormen van hetzelfde ene Bewustzijn (overeenkomstig het Latijnse persona in zijn oorspronkelijke betekenis).

Deze drie toestanden komen overeen met wat de Bijbel beschrijft als:

• het rijk van de duisternis (eerste hemel),
• het Koninkrijk van het Licht (tweede hemel)
• en het Koninkrijk van God (derde hemel).

Het Koninkrijk van God is niet van deze fysieke wereld, terwijl het Koninkrijk van het Licht zich juist in deze wereld manifesteert (aarde) als gezalfde werkelijkheid, Gods heerlijkheid die de aarde vervult (Jesaja 6:3). Samen vormen zij de hemelse gewesten: het zogenoemde Koninkrijk der hemelen.

De mens als tempel van Bewustzijn

De mens is als incarnatie van God een tempel van de Geest. Net als de tempel kent ook ons bewustzijn drie ‘ruimten’, die corresponderen met deze drie toestanden. Ons individuele bewustzijn maakt deel uit van het collectieve Bewustzijn, al ervaren we dat niet in elke staat even helder.

Deze drie bewustzijnsniveaus bepalen hoe wij onszelf, God en de werkelijkheid ervaren.

Verduisterd bewustzijn: het rijk van de duisternis

De voorhof van de tempel correspondeert met het rijk van de duisternis: een staat van verduisterd bewustzijn. In deze toestand ervaren we scheiding. God lijkt buiten ons te staan en wij zien onszelf als afzonderlijke individuen.

Ons denken wordt bepaald door goed en kwaad. We vertrouwen primair op onze zintuigen en nemen het zichtbare als uitgangspunt. Vanuit deze waarneming geven we vorm aan ons denken en handelen, wat de ervaring van afgescheidenheid in stand houdt.

Christusbewustzijn: het Koninkrijk van het Licht

Het heilige in de tempel – Christus in ons – correspondeert met het Koninkrijk van het Licht. Dit is de staat van Christusbewustzijn, waarin het Christus-Licht (de Morgenster) in ons hart is opgegaan.

We blijven unieke uitdrukkingen van de Eeuwige, maar ervaren tegelijkertijd diepe eenheid met alles en iedereen. Christus is alles en in allen. De schepping wordt gezien als Christus-werkelijkheid.

Het denken in goed en kwaad maakt plaats voor onderscheid tussen Licht (Christus) en duisternis (verduistering van dat Licht). Ons denken en handelen worden afgestemd op deze werkelijkheid van Licht.

Godsbewustzijn: het Koninkrijk van God

Het heilige der heiligen correspondeert met het Koninkrijk van God: Godsbewustzijn. In deze toestand zijn we, zoals Paulus beschrijft, “opgetrokken tot in de derde hemel” (2 Korintiërs 12:2-3), voorbij het bewustzijn van het fysieke lichaam.

Het lichaam is getransfigureerd tot een verheerlijkt lichaam. In dit bewustzijn is God alles in allen. De mens ervaart de werkelijkheid als God en God is Zichzelf bewust als de mens. Deze eenheid is volmaakt en overstijgt woorden.

Hoe bewustzijn onze kijk op God bepaalt

Onze uitspraken over God en onszelf worden bepaald door onze staat van bewustzijn. In verduisterd bewustzijn ervaren we scheiding (theïsme). In Christusbewustzijn ervaren we eenheid binnen verscheidenheid (panentheïsme). In Godsbewustzijn valt elk onderscheid weg (pantheïsme).

Wat we geloven over God, zegt dus vooral iets over het bewustzijnsniveau van waaruit we kijken.

Van wedergeboorte tot verheerlijking

Het Nieuwe Testament spreekt over “deze wereld” en “de toekomende wereld” (Lukas 18:30; Hebreeën 6:5). In deze huidige aioon (wereld) kunnen we leven vanuit verduisterd bewustzijn (“verloren”) of vanuit Christusbewustzijn (“in Christus”).

De overgang naar Christusbewustzijn is de wedergeboorte: ook wel de eerste opstanding genoemd. Dit is geen gevolg van een zondaarsgebed of het aannemen van dogma’s, maar een innerlijk proces dat te vergelijken is met een zwangerschap die tot geboorte leidt.

De overgang naar Godsbewustzijn is de verheerlijking: ook wel de tweede opstanding genoemd. Het gaat bij de overgang om de transfiguratie (theosis=vergoddelijking), waarin de mens volledig één wordt met God.

De collectieve beweging van bewustzijn

Als collectief bevindt de mensheid zich nog grotendeels in verduisterd bewustzijn. Sinds de eerste eeuw zijn er individuen geweest die in Christusbewustzijn leefden, maar vaak werden zij afgewezen of vervolgd. Hun Licht kon het collectief nog niet volledig omkeren.

Vandaag zien we dat steeds meer mensen ontwaken in Christusbewustzijn. Dit innerlijke Licht begint het collectieve bewustzijn van binnenuit te verlichten. Naarmate dit Licht toeneemt, zal de duisternis uiteindelijk volledig verdwijnen.

Wanneer dit kantelpunt bereikt wordt, zal de mensheid collectief worden opgetrokken in Christusbewustzijn en vervolgens in Godsbewustzijn.

De opname als innerlijke transformatie

De ‘opname’ waarover gesproken wordt in 1 Tessalonicenzen 4, is geen fysieke gebeurtenis waarbij gelovigen verdwijnen, maar een innerlijke transformatie van bewustzijn. Het gaat om de transfiguratie van het lichaam naar een verheerlijkt bestaan, zonder de fysieke dood te zien.

Zoals bij bijna-doodervaringen een doorgang naar het Licht wordt beschreven, zo betreft dit een overgang tussen bewustzijnstoestanden. Het is een innerlijk proces dat zich in de mens voltrekt.

Hemel en aarde worden één

Wanneer God alles in allen is geworden, zal hemel en aarde samenvallen. De ‘Bruid van Christus’ daalt neer: de hemelse werkelijkheid wordt zichtbaar in het aardse.

De mens zal zich vrij kunnen bewegen tussen deze dimensies, zonder begrenzing door tijd of afstand. Wat altijd al in ons aanwezig was, wordt dan volledig bewust beleefd: het Koninkrijk van God in ons.

Jij bent het Licht van de wereld

Jezus zei: “Zolang Ik in de wereld ben, ben Ik het Licht van de wereld” (Johannes 9:5). Vandaag geldt dit voor ieder mens die ontwaakt in Christusbewustzijn.

Een verduisterd collectief bewustzijn creëert een duistere wereld. Maar naarmate het Christus-Licht in ons opgaat, verlichten wij het geheel van binnenuit.

De vraag is dan ook persoonlijk en actueel: ben jij bereid om dat Licht te laten schijnen?

Sta op en schitter!

Reflectievragen

• Vanuit welk bewustzijnsniveau kijk jij momenteel naar jezelf, God en de wereld?
• Wat betekent “eenheid met God” voor jou in je dagelijkse leven?
• Herken je de overgang van denken in goed en kwaad naar leven vanuit Licht?
• Wat roept het idee van collectieve bewustzijnsverandering bij je op?
• Hoe zou jouw leven veranderen als je volledig vanuit Christusbewustzijn leeft?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

De afgelopen periode is er een hoop beweging geweest. We merken dat het boek van Reinier Sonneveld (Het einde van de hel) het nodige losmaakt binnen christelijk Nederland. Martijn van Tilborgh (als Nederlander woonachtig in de VS) heeft het afgelopen half jaar twee meetings in Den Haag gehouden met sprekers die een vernieuwend geluid brengen. Samen met David de Vos, die met zijn boek en theatertour Rauw al het nodige stof deed opwaaien, gaat hij in het najaar (8 november) een dag met W. Paul Young organiseren. En ook Matthijs Vlaardingerbroek heeft de afgelopen tijd op social media veelvuldig van zijn vernieuwde geloofsinzichten laten horen. Zelf hebben we eind mei een conferentie gehouden, met als thema Zo Binnen, Zo Buiten! We hebben met de deelnemers nagedacht over hoe we kunnen groeien in (geestelijk) bewustzijn en waar ons dat uiteindelijk kan brengen. Half juni hebben we een conferentie bijgewoond waar Andre Rabe uit Zuid-Afrika sprak. Allemaal mooie evenementen waar we mensen met eenzelfde verlangen hebben ontmoet en gesproken. Het verlangen dat steeds meer mensen Gods onvoorwaardelijke Liefde gaan zien en ervaren en vandaaruit gaan leven. Het gaat niet om onze keuze voor God of voor Jezus, maar om het ontwaken in de Liefde van God, waarin de hele kosmos altijd al ondergedompeld is geweest.

Onderwijs in Nederhemert en Inspiratiedag

Inmiddels nadert de zomervakantieperiode met rasse schreden. Wij hebben onze zomervakantie redelijk laat gepland van 9 t/m 23 augustus. Dus we hebben nog even te gaan… Zo zijn we zondagochtend 29 juni nog te gast in Nederhemert (Aalst). We geven daar het derde en laatste onderwijsblok van de vervolg-Inspiratiedag. En voordat de schoolvakanties beginnen houden we nog een (basis) Inspiratiedag* op zaterdag 12 juli a.s. in Capelle aan den IJssel. Een dag vol inspirerend, bemoedigend en levensveranderend onderwijs. Heb je nog geen Inspiratiedag bijgewoond, dan ben je van harte welkom!

Ontmoetingsdag Zo Binnen, Zo Buiten!

Ook voor na de vakantieperiode hebben we al dingen gepland staan. Allereerst een Ontmoetingsdag* op zaterdag 27 september a.s. Een dag voor mensen die zich op het pad van deconstruction begeven. Een dag om elkaar te ontmoeten en te spreken en waar alle vragen over God en geloven gesteld kunnen en mogen worden. De dag wordt ergens centraal in Nederland gehouden. De locatie hangt af van het aantal deelnemers en zal later bekend gemaakt worden. Op deze dag lunchen we ook met elkaar, waarbij het idee is dat iedereen wat meeneemt. We regelen dit in de whatsapp-groep Zo Binnen, Zo Buiten! Daarover straks meer.

Conferentie Zo Binnen, Zo Buiten!

Op vrijdagavond 31 oktober en zaterdag 1 november 2025 houden we weer een conferentie* Zo Binnen, Zo Buiten!… We merken dat christenen die vragen krijgen bij wat ze altijd geleerd en geloofd hebben, vaak een alternatief missen van hoe we bijvoorbeeld de Bijbel op een andere manier kunnen lezen. Of wat betekent bidden als we in essentie één met God zijn? Ken je mensen met dit soort vragen, wijs hen dan a.j.b. op de conferentie. Of vraag ze om met jou mee te komen.

Whatsapp-groep Zo Binnen, Zo Buiten!

Misschien herken je het wel. Je ontdekt iets en je wilt het graag met anderen delen, maar je hebt weinig mensen in je omgeving die jou begrijpen. Of je hebt bepaalde vragen bij dingen die je gehoord of gezien hebt. Of vragen in het algemeen. De Whatsapp-groep Zo Binnen, Zo Buiten! voorziet in deze behoefte. Het is een groep waar je alles kwijt kunt over wat je ondekt hebt en waar je enthousiast over bent of waar je vragen over hebt. Wil je toegevoegd worden aan deze groep, geef dan je 06-nummer door via de contactpagina.

Tot slot…

We wensen jullie allemaal een hele mooie vakantieperiode toe. Een tijd om eens extra de stilte op te zoeken en de diepe rust en vrede in ons binnenste bewust te worden. De Weg naar binnen… Hoe meer we die rust en vrede in ons binnenste gaan ervaren, hoe meer we die naar buiten toe gaan uitstralen en het daar ook in alles en iedereen gaan waarnemen. Zo Binnen, Zo Buiten!

Met een hartverwarmende groet,
Peter & Petra Overduin

* We organiseren deze activiteiten samen met Arjan van Erk.

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Wanneer we spreken over God als de Ene Bron van alles — volmaakte Liefde, goedheid en rechtvaardigheid — ontstaat er een fundamentele vraag:

Hoe verhoudt het kwaad zich dan tot deze oorsprong?

Als God volmaakte Liefde, goedheid en rechtvaardigheid is, en tegelijk de Bron is van alles wat bestaat, dan zou alles wat uit God voortkomt dezelfde kwaliteit moeten dragen: volmaakte Liefde en goedheid. God noemde zijn schepping dan ook goed — en de mens zelfs zeer goed. Sterker nog, de mens is geschapen naar Gods evenbeeld en gelijkenis, wat impliceert dat wij in onze oorsprong delen in diezelfde goddelijke natuur.

Maar als dit waar is, hoe verklaren we dan het bestaan van kwaad? Waar komt het vandaan?

De theorie van de gevallen engel onder de loep

Een bekende verklaring is dat het kwaad zijn oorsprong vindt in een gevallen engel, die de mens verleidde en zo het kwaad in de wereld bracht. Op basis van bepaalde Bijbelinterpretaties lijkt deze gedachte aannemelijk.

Toch roept deze theorie fundamentele vragen op.

• Als deze engel uit God is voortgekomen,
• dan moet ook hij oorspronkelijk volmaakte Liefde en goedheid zijn geweest.
• Maar hoe kan een wezen van volmaakte Liefde en goedheid omslaan in het ultieme kwaad?

Dat zou alleen kunnen als er al iets van kwaad in die engel aanwezig was. Maar als dat zo is, dan zou dat kwaad uiteindelijk ook zijn oorsprong in God moeten hebben, aangezien God de Bron van alles is — ook van engelen. Daarmee zou het kwaad dus uit God zelf zijn voortgekomen.

En dat staat haaks op het uitgangspunt dat God volmaakte Liefde is.

Als de theorie van de gevallen engel niet klopt, dan roept dat opnieuw de vraag op: waar komt het kwaad dan wél vandaan? En kunnen we in dat licht nog spreken van ‘erfzonde’ (original sin), of ligt ‘oorspronkelijke goedheid’ (original goodness) meer voor de hand?

De vrije wil als verklaring — en haar grenzen

Een andere veelgehoorde verklaring is dat God de mens een vrije wil heeft gegeven, zodat hij kan kiezen tussen goed (God) en kwaad (afkeer van God). Deze vrijheid zou noodzakelijk zijn om liefde echt en vrijwillig te laten zijn. God zou namelijk niet willen dat we als “robots” voor hem kiezen.

Op het eerste gezicht klinkt dit overtuigend, maar ook hier ontstaan vragen wanneer we het doordenken.

• Als de mens geschapen is naar Gods evenbeeld
• en God volmaakte Liefde is,
• dan zou de natuurlijke beweging van de mens juist in lijn zijn met die Liefde — dan ligt het voor de hand dat de mens vanuit die natuur spontaan voor God kiest.

In die oorspronkelijke staat zou het zelfs niet mogelijk zijn om vanuit verkeerde intenties te kiezen, juist omdat de mens geen robot is, maar een weerspiegeling van Gods eigen wezen.

Waarom zou een wezen dat in essentie Liefde is, kiezen tegen diezelfde Liefde in?

Ook deze theorie geeft dus geen sluitend antwoord op de oorsprong van het kwaad zoals wij dat ervaren.

Een ander perspectief: verduisterd bewustzijn

Vanuit het perspectief van bewustwording ontstaat er een ander zicht op deze vraag:

Het kwaad is geen zelfstandige werkelijkheid, maar het gevolg van een verduisterd bewustzijn.

Met andere woorden:

• De mens is in zijn oorsprong één met God (Liefde)
• Maar ervaart deze eenheid niet, doordat het bewustzijn verduisterd is geraakt
• Vanuit deze verduistering ontstaat een waarneming van scheiding
• En vanuit die ervaring van scheiding ontstaan angst, tekort en verdeeldheid

Wat wij “kwaad” noemen, is dan geen oorsprong, maar een gevolg van een manier van waarnemen.

De vraag naar de hel in het licht van rechtvaardigheid

Als de oorsprong van het kwaad al zoveel vragen oproept, dan geldt dat des te meer voor het idee van een eeuwige hel. De gedachte dat mensen — op basis van keuzes die zij tijdens hun leven maken — voor eeuwig zouden moeten lijden, roept diepe vragen op over rechtvaardigheid.

De vraag is niet alleen óf een hel bestaat, maar vooral:

Hoe rechtvaardig is een eeuwige straf binnen een werkelijkheid die voortkomt uit volmaakte Liefde?

Dit roept serieuze vragen op:

• Hoe vrij zijn keuzes die gevormd zijn door opvoeding, overtuigingen, ervaringen en wat mensen is aangedaan? Keuzes worden immers niet in een vacuüm gemaakt.
• Wat als het beeld van God en zichzelf gekleurd is door pijn, angst, verdriet en onwetendheid?
• Hoe rechtvaardig is eeuwig lijden als gevolg van tijdelijke omstandigheden?
• En hoe verhoudt dat zich tot een God van liefde en rechtvaardigheid?

In hoeverre kun je iemand dan volledig verantwoordelijk houden voor die ‘verkeerde’ keuzes?

En nog fundamenteler:

Hoe verhoudt een eeuwige straf zich tot een God die onvoorwaardelijke Liefde is?

Vanuit het perspectief van bewustzijn ontstaat een andere kijk:

De “hel” is geen plaats waar God mensen naartoe stuurt, maar een toestand van bewustzijn waarin afgescheidenheid, angst en pijn worden ervaren.

Niet als straf — maar als gevolg van een manier van denken en waarnemen.

Van oordeel naar bewustwording

Vanuit het perspectief van bewustzijn verschuift de vraag:

Niet: “Hoe wordt kwaad gestraft?”
Maar: “Hoe wordt verduistering opgeheven?”

De weg die de Bijbel laat zien, is geen weg van veroordeling, maar van:

• bewustwording
• bekering (vernieuwing van denken)
• en het opnieuw leren zien van wie wij in wezen zijn

Niet als afgescheiden wezens, maar als dragers van het goddelijke Leven.

Een uitnodiging tot herziening van ons denken

Deze vragen nodigen uit om dieper te kijken. Niet alleen naar traditionele verklaringen, maar naar de onderliggende aannames over God, mens en bewustzijn.

Misschien ligt de sleutel niet in het zoeken naar een oorsprong van kwaad buiten ons, maar in het begrijpen van de staat van bewustzijn van waaruit wij de werkelijkheid waarnemen en interpreteren.

Een andere manier van kijken

Wanneer we het kwaad niet langer zien als iets dat een zelfstandige oorsprong heeft, maar als een gevolg van verduisterd bewustzijn, verandert ook ons beeld van God, van de mens — en van verlossing.

Dan verschuift het perspectief:

• van schuld naar inzicht
• van straf naar herstel
• van scheiding naar eenheid

En ontstaat er ruimte voor een dieper vertrouwen:

Dat wat uit God voortkomt, zal uiteindelijk ook weer tot God komen.

Conclusie: geen oorsprong van kwaad, maar een uitnodiging tot bewustwording

De vraag naar de oorsprong van het kwaad leidt uiteindelijk niet naar een externe oorzaak, maar naar een dieper inzicht:

• De schepping is goed
• De mens is goed
• God is goed

Het kwaad dat wij ervaren, lijkt voort te komen uit een beperkte manier van waarnemen — niet uit de Bron zelf.

En dat opent een hoopvol perspectief:

Als het probleem ligt in hoe we zien, ligt de oplossing in bewustwording.

Reflectievragen

• Wat betekent het voor jouw wereldbeeld als de mens in oorsprong goed is?
• Hoe kijk je naar het idee dat kwaad voortkomt uit een manier van waarnemen?
• Wat doet het met je beeld van God als er geen sprake is van een eeuwige hel als straf?
• In hoeverre herken je in je eigen leven het verschil tussen angst (duisternis) en inzicht (licht)?
• Wat zou er veranderen als bewustwording de sleutel blijkt te zijn tot hoe jij de werkelijkheid ervaart?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Twee mensen kunnen naar dezelfde wereld kijken en tot compleet tegenovergestelde conclusies komen. De één ziet de toekomst somber in, gelooft in complottheorieën en wantrouwt overheden. De ander kijkt hoopvol vooruit, hecht geen waarde aan dergelijke theorieën en ervaart leiders als transparant en betrouwbaar.

Deze verschillen ontstaan niet zozeer door de werkelijkheid zelf, maar door het wereldbeeld waarmee die werkelijkheid wordt geïnterpreteerd. Ons wereldbeeld fungeert als een innerlijk referentiekader dat bepaalt wat wij zien — en hoe wij het duiden.

Het wereldbeeld van het oude verbond: scheiding

Binnen het wereldbeeld van het joodse volk onder het oude verbond bestonden er twee gescheiden werkelijkheden: de wereld van hier en nu en de wereld van God. God werd ervaren als heilig en verheven, op afstand van de mens, die als zondaar werd gezien.

Deze scheiding kwam ook tot uitdrukking in de tempeldienst. God woonde in het heilige der heiligen, waar slechts één keer per jaar de hogepriester mocht binnengaan, na uitgebreide reinigingsrituelen. Relatie met God verliep via offers: geven om te ontvangen.

Het wereldbeeld van Jezus: eenheid

Jezus leefde vanuit een radicaal ander wereldbeeld. In zijn beleving waren deze twee ‘werelden’ niet gescheiden, maar volledig één. Hij noemde God zijn Vader en zei tegelijkertijd: “Ik en de Vader zijn één” en “wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien.”

Dat was toen revolutionair — en dat is het voor velen vandaag nog steeds. Zeker wanneer dit niet alleen op Jezus van toepassing zou zijn, maar op de mens als zodanig.

Jezus noemde zichzelf de Mensenzoon: de mens zoals God die bedoeld heeft. Als rabbi had hij bovendien het doel om zichzelf te vermenigvuldigen in zijn leerlingen, zodat zij in alles zijn gelijke zouden worden — en zelfs grotere dingen zouden doen. Juist daarom is het opvallend dat hij mensen koos die door religieuze leiders waren afgeschreven. Hierin openbaart zich het hart van de Vader: God wil Zichzelf vermenigvuldigen in mensen die afgeschreven lijken.

Johannes en Paulus: één goddelijke werkelijkheid

Johannes had dit wereldbeeld begrepen en opent zijn evangelie met een krachtige uitspraak: het Woord (logos) is de Bron van alles wat is, en dat Woord is God. Alles is door dit Woord geworden (Johannes 1:3-4).

Het Griekse ‘logos’ betekent niet alleen ‘woord’, maar ook ‘plan’ en ‘patroon’. Alles wat bestaat, is voortgekomen uit hetzelfde goddelijke patroon. Niet alleen Jezus van Nazareth, maar alles — en dus ook ieder mens.

All creation is incarnation!

Johannes schrijft verder: “Het waarachtige Licht, dat in de wereld komt, verlicht ieder mens” (Johannes 1:9). In alles wat geworden is, was Leven, en dat Leven is het Licht van de mensen.

Ook Paulus leefde vanuit dit perspectief. Hij zag de mens als tempel van Gods Geest en sprak over het mysterie dat altijd al werkelijkheid was: Christus in ons (Kolossenzen 1:26-27). Tegen zijn toehoorders — waaronder de afgodendienaars uit Athene — zei hij: “Want in Hem leven wij, bewegen wij ons en bestaan wij; … Want wij zijn ook van Zijn geslacht.” (Handelingen 17:28).

Dit mondt uit in zijn samenvatting: “één lichaam en één Geest… één God en Vader van allen, die over allen en door allen en in allen is” (Efeziërs 4:4-6). Alles is één in God.

De verschuiving in de kerk: terug naar scheiding

Al vroeg in de kerkgeschiedenis ontstond discussie over wie Jezus werkelijk was. De eenheid die Jezus, Johannes en Paulus verkondigden, paste niet binnen het bestaande wereldbeeld. Uiteindelijk werd het dogma gevormd dat Jezus als enige zowel God als mens was, terwijl alle andere mensen slechts zondige mensen zouden zijn.

Hiermee keerde de scheiding tussen God en mens terug — precies datgene wat Jezus en Paulus hadden willen doorbreken. De theologie werd gebouwd op dit fundament, waardoor het wereldbeeld feitelijk terugging naar dat van het oude verbond.

Door voort te bouwen op deze interpretaties is een systeem ontstaan waarin oude aannames zijn blijven doorwerken, vaak zonder ze nog kritisch te bevragen.

Vertaling, interpretatie en verdeeldheid

Wanneer teksten die geschreven zijn vanuit een wereldbeeld van eenheid worden gelezen of vertaald vanuit een wereldbeeld van scheiding, ontstaan onvermijdelijk spanningen. Dit is zichtbaar geworden in de vele denominaties die allemaal dezelfde Bijbel lezen, maar tot verschillende conclusies komen.

Zonder het wereldbeeld van de oorspronkelijke auteurs te begrijpen, blijven hun woorden moeilijk te doorgronden.

Eenheid bevestigd: ook vanuit wetenschap

Opvallend is dat moderne wetenschap, met name de kwantumfysica, steeds meer laat zien dat alles met elkaar verbonden is. De materiële werkelijkheid blijkt geen losstaande entiteit, maar komt voort uit en blijft verbonden met een onderliggende werkelijkheid.

Dit sluit aan bij het wereldbeeld van het Nieuwe Testament: alles komt voort uit één Bron en is daar onlosmakelijk mee verbonden.

Van dualiteit naar eenheidsbewustzijn

Het idee van een zondeval die een scheiding tussen God en mens zou hebben veroorzaakt, past binnen een dualistisch wereldbeeld. Maar vanuit eenheidsbewustzijn is de mens altijd een manifestatie (incarnatie) van God gebleven — volmaakt en heel in essentie.

Wat veranderd is, is ons bewustzijn. Door te geloven in scheiding zijn we die werkelijkheid verduisterd gaan waarnemen. We zijn als het ware ‘gebogen gaan lopen’ door te denken dat we nog iets moeten worden wat we al zijn.

Zo binnen, zo buiten

Ons wereldbeeld bepaalt wat we waarnemen. Als we geloven in scheiding tussen God en mens, zullen we die scheiding ook in de wereld terugzien. Willen we zien dat God alles in allen is, dan begint dat bij een verandering van binnen.

“Vernieuw uw denken” is dan ook een oproep tot een radicale verschuiving in bewustzijn.

De rol van hedendaagse bewegingen

Binnen de zogeheten deconstruction-beweging zijn belangrijke stappen gezet. Veel mensen zijn anders naar God gaan kijken. Toch blijft men vaak vasthouden aan de uniciteit van Jezus als enige incarnatie van het Woord.

Dat is begrijpelijk — het biedt houvast — maar het houdt ook een subtiele scheiding in stand. Hierdoor blijft het oude wereldbeeld op de achtergrond meespelen.

Dit kan er zelfs toe leiden dat iemands visie op Jezus een soort grens wordt: hoor je erbij of niet? Dat mechanisme is herkenbaar en heeft voor velen persoonlijke gevolgen gehad.

Jezus als openbaring van onze ware identiteit

Om het Koninkrijk van God werkelijk zichtbaar te zien worden, vraagt het om een herziening van ons wereldbeeld. Jezus openbaarde wat het betekent om volledig mens te zijn in eenheid met God.

Dat betekent dat wat voor hem gold, in essentie voor ieder mens geldt. Jij en ik zijn net zo volledig één met de Bron als hij dat was.

Zolang we Jezus blijven zien als een uitzondering, blijft de scheiding in ons denken bestaan — en daarmee ook onze beperkte waarneming van de werkelijkheid.

Leven vanuit eenheid: het Koninkrijk zichtbaar maken

Wanneer we werkelijk gaan zien dat uitspraken als “Ik en de Vader zijn één” ook op ons van toepassing zijn, verandert alles. Niet alleen hoe we onszelf zien, maar ook hoe we anderen en de wereld ervaren.

Dan gaan we rechtop staan als zonen en dochters van God. Dan wordt zichtbaar waar de schepping naar uitziet: mensen die leven vanuit eenheid.

Misschien wordt het dan ook begrijpelijk waarom Jezus zei dat het beter was dat hij weg zou gaan.

Conclusie

Je wereldbeeld is niet slechts een mening —
het is de lens waardoor je de werkelijkheid ervaart.

• Zie je scheiding → dan ervaar je scheiding
• Zie je eenheid → dan ervaar je eenheid

Het Koninkrijk van God is niet iets dat nog moet komen.

Het is een werkelijkheid die zichtbaar wordt zodra we anders leren waarnemen.

Reflectievragen

• Welk wereldbeeld bepaalt momenteel jouw kijk op God, jezelf en de wereld?
• In hoeverre ervaar jij God als buiten jezelf — of juist in jou en door jou?
• Wat verandert er als je gaat kijken vanuit eenheid in plaats van dualiteit?
• Welke rol speelt jouw beeld van Jezus in hoe jij jezelf ziet?
• Wat zou er gebeuren als je vandaag bewust kiest om vanuit eenheid te kijken?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Als dat werkelijk zo is, wat hebben kruis en opstanding dan toegevoegd aan het bestaan van dit Koninkrijk?

Jezus zei: “Ik zal over dingen spreken die verborgen waren vanaf de grondlegging van de wereld.” (Matteüs 13:35)

De vraag achter kruis en opstanding

Veel christenen houden zich bezig met het verklaren van wat Jezus door zijn dood en opstanding tot stand gebracht zou hebben. Alsof het ondenkbaar is dat hij “voor niets” gestorven zou zijn.

Maar wat als het doel van kruis en opstanding niet ligt in het bewerken van een verandering buiten ons, maar in het openen van onze ogen? Wat als Jezus door deze weg zichtbaar heeft gemaakt wat altijd al waar was: het Koninkrijk van God hier en nu, en Christus in ons? Wat als Jezus verder niets plaatsvervangend voor ons heeft “geregeld”, waar wijzelf niet toe in staat zouden zijn geweest?

Dan verschuift de focus. Niet langer zoeken naar verklaringen van wat er door kruis en opstanding bewerkstelligd zou zijn, maar zien wat er geopenbaard wordt. Het kruis wordt dan geen oplossing voor een probleem dat binnen de oude wereld speelt, maar een doorbraak van de nieuwe wereld in ons bewustzijn — midden in de duisternis.

Geen plaatsvervanging, maar openbaring

Als Jezus niets in onze plaats heeft “gerepareerd”, verdwijnt ook het idee dat hij wezenlijk anders was dan wij. Dan ontstaat ruimte om te zien wat hij werkelijk openbaarde: dat ieder mens, net als hij, drager is van het goddelijke Christus-leven.

Ieder mens is een expressie van de Eeuwige. Ieder mens is, op dezelfde wijze, drager van Christus. Ieder mens is een zoon of dochter van God.

Wanneer dit besef doorbreekt in ons bewustzijn, wordt zichtbaar waar de zuchtende schepping met reikhalzend verlangen op wacht: dat wij openbaar worden als zonen en dochters van God — niet in theorie, maar in geleefde werkelijkheid.

Het Woord als patroon van leven

“In het begin was het Woord (logos = patroon) en het Woord was bij God en het Woord was God. Dit was in het begin bij God. Alle dingen zijn door hetzelfde patroon gemaakt, en zonder dit patroon is geen ding gemaakt. In alles dat gemaakt is, is het Leven en het Leven is het Licht van de mensen… Dit was het waarachtige Licht, dat komende in de wereld alle mensen verlicht.” (Johannes 1:1-4,9; MV)

Dit Woord — dit goddelijke patroon — leeft in alles en in iedereen. Het Licht dat daaruit voortkomt, verlicht ieder mens. Niet enkelen, niet exclusief, maar universeel.

Het Koninkrijk van God wordt zichtbaar waar dit Licht doorbreekt in ons bewustzijn.

Eén werkelijkheid, geen scheiding

Als wij werkelijk geloven dat God hier en nu alles in allen is, dan vraagt dat om een fundamentele verschuiving in ons bewustzijn. Dan vraagt het om het zien van wie wij altijd al zijn geweest.

Christus in ons is geen uitzondering, maar de waarheid van ieder mens. God wil Zichzelf kennen — in en als ons.

De schepping is in haar diepste wezen incarnatie: het goddelijke dat zichzelf uitdrukt in het zichtbare. All creation is incarnation! Het Licht verlicht ieder mens. Wat wij door een verduisterd bewustzijn als twee zijn gaan zien — God en mens — is in werkelijkheid altijd één geweest.

Er is nooit sprake geweest van werkelijke scheiding. Daarom hoefde er ook niets hersteld te worden. Het wilde alleen gezien worden.

Kruis en opstanding in een nieuw Licht

Om dit te kunnen zien, moeten we anders leren kijken naar kruis en opstanding. Zolang we deze gebeurtenissen beschouwen als bovennatuurlijke ingrepen die een kosmische verandering teweegbrachten, blijft Jezus op afstand staan — als iemand van een andere orde.

Die afstand verhindert dat wij herkennen wie wij zelf zijn.

Maar wanneer kruis en opstanding worden gezien als openbaring — als onthulling van wat altijd al waar was — dan vallen die scheidslijnen weg. Dan wordt zichtbaar dat wat in Jezus zichtbaar werd, ook in ons zichtbaar wil worden.

“God is in Christus de kosmos met zich verzoenende (o.t.t.!) …” (2 Korintiërs 5:19)

Dit is geen afgeronde gebeurtenis in het verleden, maar een doorgaand proces: het ontwaken van bewustzijn waarin zichtbaar wordt dat God en mens nooit gescheiden zijn geweest.

Het is het proces waarin het verborgene zichtbaar wordt. Waarin wij ontdekken dat ieder mens in wezen een Christus-mens is — gezalfd met Gods Geest.

Jij en ik zijn, hier en nu, volledig in deze wereld zoals Jezus dat was (1 Johannes 4:17). De Vader en jij zijn één. Wie jou ziet, heeft de Vader gezien. Jij bent de Weg, de Waarheid en het Leven — niet als ego, maar als uitdrukking van Christus in jou.

Met geopende ogen kijken

Wanneer kruis en opstanding worden verstaan als openbaring van een eeuwige werkelijkheid, verandert ook onze kijk op dood en Leven. Het opent de mogelijkheid om met andere ogen te zien — ogen die niet langer gebonden zijn aan de oude wereld van vergankelijkheid, maar verlicht zijn door het Koninkrijk van God, de nieuwe wereld van onvergankelijkheid en onsterfelijkheid.

Wat zichtbaar wordt, is geen nieuwe werkelijkheid, maar een werkelijkheid die altijd al aanwezig was.

Het vraagt slechts één ding: dat onze ogen opengaan.

“Ik ben gekomen om blinde ogen te openen.” (Lukas 4:19)

Reflectievragen

• Zie jij kruis en opstanding als een gebeurtenis buiten jou, of als een openbaring in jouw bewustzijn?
• Waar ervaar je nog afstand tussen Jezus en jezelf, en wat zegt dat over jouw beeld van Christus in ons?
• Durf je te erkennen dat het Licht van Christus ook in jou volledig aanwezig is?
• Wat verandert er in jouw leven wanneer je uitgaat van eenheid in plaats van scheiding?
• Hoe kan jij vandaag leven vanuit het besef dat het Koninkrijk van God hier en nu realiteit is?

Wil je meer lezen?
Klik dan hier voor het artikel Met geopende ogen kijken naar dood en opstanding van Christus.

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.