Als dat werkelijk zo is, wat hebben kruis en opstanding dan toegevoegd aan het bestaan van dit Koninkrijk?

Jezus zei: “Ik zal over dingen spreken die verborgen waren vanaf de grondlegging van de wereld.” (Matteüs 13:35)

De vraag achter kruis en opstanding

Veel christenen houden zich bezig met het verklaren van wat Jezus door zijn dood en opstanding tot stand gebracht zou hebben. Alsof het ondenkbaar is dat hij “voor niets” gestorven zou zijn.

Maar wat als het doel van kruis en opstanding niet ligt in het bewerken van een verandering buiten ons, maar in het openen van onze ogen? Wat als Jezus door deze weg zichtbaar heeft gemaakt wat altijd al waar was: het Koninkrijk van God hier en nu, en Christus in ons? Wat als Jezus verder niets plaatsvervangend voor ons heeft “geregeld”, waar wijzelf niet toe in staat zouden zijn geweest?

Dan verschuift de focus. Niet langer zoeken naar verklaringen van wat er door kruis en opstanding bewerkstelligd zou zijn, maar zien wat er geopenbaard wordt. Het kruis wordt dan geen oplossing voor een probleem dat binnen de oude wereld speelt, maar een doorbraak van de nieuwe wereld in ons bewustzijn — midden in de duisternis.

Geen plaatsvervanging, maar openbaring

Als Jezus niets in onze plaats heeft “gerepareerd”, verdwijnt ook het idee dat hij wezenlijk anders was dan wij. Dan ontstaat ruimte om te zien wat hij werkelijk openbaarde: dat ieder mens, net als hij, drager is van het goddelijke Christus-leven.

Ieder mens is een expressie van de Eeuwige. Ieder mens is, op dezelfde wijze, drager van Christus. Ieder mens is een zoon of dochter van God.

Wanneer dit besef doorbreekt in ons bewustzijn, wordt zichtbaar waar de zuchtende schepping met reikhalzend verlangen op wacht: dat wij openbaar worden als zonen en dochters van God — niet in theorie, maar in geleefde werkelijkheid.

Het Woord als patroon van leven

“In het begin was het Woord (logos = patroon) en het Woord was bij God en het Woord was God. Dit was in het begin bij God. Alle dingen zijn door hetzelfde patroon gemaakt, en zonder dit patroon is geen ding gemaakt. In alles dat gemaakt is, is het Leven en het Leven is het Licht van de mensen… Dit was het waarachtige Licht, dat komende in de wereld alle mensen verlicht.” (Johannes 1:1-4,9; MV)

Dit Woord — dit goddelijke patroon — leeft in alles en in iedereen. Het Licht dat daaruit voortkomt, verlicht ieder mens. Niet enkelen, niet exclusief, maar universeel.

Het Koninkrijk van God wordt zichtbaar waar dit Licht doorbreekt in ons bewustzijn.

Eén werkelijkheid, geen scheiding

Als wij werkelijk geloven dat God hier en nu alles in allen is, dan vraagt dat om een fundamentele verschuiving in ons bewustzijn. Dan vraagt het om het zien van wie wij altijd al zijn geweest.

Christus in ons is geen uitzondering, maar de waarheid van ieder mens. God wil Zichzelf kennen — in en als ons.

De schepping is in haar diepste wezen incarnatie: het goddelijke dat zichzelf uitdrukt in het zichtbare. All creation is incarnation! Het Licht verlicht ieder mens. Wat wij door een verduisterd bewustzijn als twee zijn gaan zien — God en mens — is in werkelijkheid altijd één geweest.

Er is nooit sprake geweest van werkelijke scheiding. Daarom hoefde er ook niets hersteld te worden. Het wilde alleen gezien worden.

Kruis en opstanding in een nieuw Licht

Om dit te kunnen zien, moeten we anders leren kijken naar kruis en opstanding. Zolang we deze gebeurtenissen beschouwen als bovennatuurlijke ingrepen die een kosmische verandering teweegbrachten, blijft Jezus op afstand staan — als iemand van een andere orde.

Die afstand verhindert dat wij herkennen wie wij zelf zijn.

Maar wanneer kruis en opstanding worden gezien als openbaring — als onthulling van wat altijd al waar was — dan vallen die scheidslijnen weg. Dan wordt zichtbaar dat wat in Jezus zichtbaar werd, ook in ons zichtbaar wil worden.

“God is in Christus de kosmos met zich verzoenende (o.t.t.!) …” (2 Korintiërs 5:19)

Dit is geen afgeronde gebeurtenis in het verleden, maar een doorgaand proces: het ontwaken van bewustzijn waarin zichtbaar wordt dat God en mens nooit gescheiden zijn geweest.

Het is het proces waarin het verborgene zichtbaar wordt. Waarin wij ontdekken dat ieder mens in wezen een Christus-mens is — gezalfd met Gods Geest.

Jij en ik zijn, hier en nu, volledig in deze wereld zoals Jezus dat was (1 Johannes 4:17). De Vader en jij zijn één. Wie jou ziet, heeft de Vader gezien. Jij bent de Weg, de Waarheid en het Leven — niet als ego, maar als uitdrukking van Christus in jou.

Met geopende ogen kijken

Wanneer kruis en opstanding worden verstaan als openbaring van een eeuwige werkelijkheid, verandert ook onze kijk op dood en Leven. Het opent de mogelijkheid om met andere ogen te zien — ogen die niet langer gebonden zijn aan de oude wereld van vergankelijkheid, maar verlicht zijn door het Koninkrijk van God, de nieuwe wereld van onvergankelijkheid en onsterfelijkheid.

Wat zichtbaar wordt, is geen nieuwe werkelijkheid, maar een werkelijkheid die altijd al aanwezig was.

Het vraagt slechts één ding: dat onze ogen opengaan.

“Ik ben gekomen om blinde ogen te openen.” (Lukas 4:19)

Reflectievragen

• Zie jij kruis en opstanding als een gebeurtenis buiten jou, of als een openbaring in jouw bewustzijn?
• Waar ervaar je nog afstand tussen Jezus en jezelf, en wat zegt dat over jouw beeld van Christus in ons?
• Durf je te erkennen dat het Licht van Christus ook in jou volledig aanwezig is?
• Wat verandert er in jouw leven wanneer je uitgaat van eenheid in plaats van scheiding?
• Hoe kan jij vandaag leven vanuit het besef dat het Koninkrijk van God hier en nu realiteit is?

Wil je meer lezen?
Klik dan hier voor het artikel Met geopende ogen kijken naar dood en opstanding van Christus.

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Ha Reinier,

Met veel herkenning heb ik je nieuwe boek Het einde van de hel gelezen en dan met name de argumenten tegen het bestaan van een eeuwige hel. Wat een geweldig perspectief dat uiteindelijk niemand zal worden afgeschreven!

Wat ik lastig vind aan je boek is dat je een juridische vorm van gerechtigheid als uitgangspunt lijkt te nemen, waardoor je tot de idee komt dat er na de dood (in het hiernamaals) nog sprake zou zijn van een herstelproces voor daders en slachtoffers, waarbij alle misstanden alsnog beleden, vergeven en goedgemaakt moeten worden, zodat er uiteindelijk (juridische) gerechtigheid zal geschieden.

Voor mij gaat het bij gerechtigheid meer om heelheid en shalom. Dat is wat zowel daders als slachtoffers nodig hebben en uiteindelijk is iedere dader ook een slachtoffer van de verduisterde wereld waarin we nu nog leven en ieder slachtoffer is ook een dader, want wie maakt er geen misstappen? Het verduisterde systeem van denken in goed en kwaad (eten van de verkeerde boom) is de oorzaak van alle ellende in de wereld en zolang we in goed en kwaad denken en juridische gerechtigheid blijven najagen zal de ellende en narigheid mijns inziens blijven bestaan. Het komt neer op symptoombestrijding. We zullen verlost moeten worden van de oorzaak (ons denken in goed en kwaad, waardoor we juridische gerechtigheid nastreven). We zullen uit de gevangenis van deze verduisterde wereld verlost moeten worden en in het Licht gebracht moeten worden. Blinde ogen zullen open moeten gaan, zodat gebrokenen (wie is dat niet?) herstel ontvangen en in vrijheid gaan leven. Dat was de missie van Jezus die in Lukas 4:18-19 staat beschreven. Jezus heeft het nergens over juridische gerechtigheid. Verzoening door voldoening kwam niet in zijn theologische woordenboek voor…

Voor mij komt het goede nieuws van het Koninkrijk hierop neer dat we volledig verlost worden vanuit de staat van bewustzijn waarin we alles vanuit goed/kwaad-denken benaderen (het z.g. rijk van de duisternis) en overgebracht worden in een staat van bewustzijn die we het Koninkrijk van het Licht noemen. Dat is volgens mij de overgang die Paulus beschrijft in 2 Korintiërs 5:16-17. In die staat van Christus-bewustzijn (“in Christus” zijn) kennen we niemand meer naar het vlees. Al het oude is dan voorbijgegaan en het nieuwe is gekomen. Ons bewustzijn zal dan (door het Christus-Licht, dat nu nog grotendeels bedekt is) verlicht/gereinigd zijn van alle ellende en narigheid die we vanuit een verduisterd bewustzijn met elkaar hebben gecreëerd. Het is volgens mij de bedoeling dat dit hier en nu gebeurt en niet in een hiernamaals. Dit proces van “verzoening” dat nog steeds gaande is (“God is immers in Christus de kosmos met zich verzoenende”; o.t.t.) begint met individuen, maar hoe sterker het Christus-Licht gaat schijnen, hoe meer ook het collectieve bewustzijn verlicht/gereinigd zal worden, waardoor de duisternis uiteindelijk (mogelijk in een punt des tijds) volledig zal verdwijnen.

Ik beleef geregeld momenten waarop ik in die verlichte staat van (Christus-)bewustzijn ben. Daar ervaar ik de Liefde en de vrede (die alle verstand te boven gaat) zo sterk dat er geen boosheid, frustratie, nare herinneringen, verdriet meer in mij opkomen en ik iedereen oprecht, onvoorwaardelijk en vol overgave kan liefhebben. Die momenten zie ik als het voorportaal van het Koninkrijk van God. Als iedereen hier en nu blijvend in deze staat van bewustzijn komt, is er geen herstelproces in het hiernamaals meer nodig. Alle tranen zijn dan namelijk van onze ogen gewist. Alle nare herinneringen – die zich alleen binnen het verduisterde bewustzijn (het z.g. rijk van de duisternis) bevinden – verdwijnen in het Licht van Gods Liefde als sneeuw voor de zon.

De BDE’s bevestigen de bovengenoemde visie. De meeste mensen die tot op heden een BDE hebben meegemaakt, waren op het moment van de BDE in een verduisterde staat van bewustzijn. Eenvoudigweg omdat de hele mensheid daar nog in verkeerd. Hoewel er steeds meer mensen zijn die momenten worden opgetild in het Christusbewustzijn, zijn er voor zover ik weet nog geen mensen die daar al volledig 24/7 in wandelen. Volgens mij kan dat pas zodra er een bepaalde ‘massa’ (aan Licht) bereikt is; het verduisterde collectief oefent namelijk een tegenkracht (anti-Christus) uit. Dit verklaart de ervaring van een donkere tunnel die naar het Licht leidt. Het gaat hier om het verduisterde bewustzijn (waarin men zich bevond op het moment dat de BDE begon), van waaruit men richting het Licht gaat. De nare herinneringen en het leven dat aan hen voorbij gaat, speelt zich af in die donkere tunnel. Eenmaal in het Licht gekomen beginnen de ‘paradijselijke’ ervaringen, zonder kwellingen vanuit het verduisterde verleden. Na de BDE komt men terug in de verduisterde wereld, waarbij het individuele bewustzijn meer verlicht is dan voor de BDE. Dit verklaart dat men geen (of veel minder) angst kent en dat men de wereld om hen als ‘lichter’ waarneemt/ervaart. Zo binnen (bewustzijn), zo buiten (onze buitenwereld).

Persoonlijk geloof ik dat de collectieve doorbraak naar deze ‘nieuwe hemel’ en ‘nieuwe aarde’ hier en nu dichterbij is dan we durven dromen. Ik ben van mening dat zodra we de werkelijke diepte van het evangelie weer gaan begrijpen (zoals in de tijd van Jezus door zijn verkondiging het geval was) – en als gevolg hiervan er weer Licht in het collectieve bewustzijn van de mensheid gaat schijnen – het een kwestie van tijd zal zijn, voordat de ‘duisternis’ zich gewonnen zal geven. Het hele nieuwe testament getuigt van deze verwachting. “Deze generatie zal het meemaken”, zei Jezus. Dat wat destijds op kleine schaal is gebeurd, staat nu voor de hele mensheid te gebeuren. Dit zie ik als het goede nieuws van het Koninkrijk. En ik geloof dat de huidige generatie het mee gaat maken.

Ik ben benieuwd of je mijn gedachtegang kunt volgen en of je er iets mee kan.

Blessings!
Peter Overduin

PS Delen van dit bericht via social-media (via de onderstaande links) wordt bijzonder gewaardeerd!

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Het begrip verzoening is het meest onbegrepen concept binnen de christelijke kerk. Jezus zou 2000 jaar geleden door een eenmalige daad aan het kruis de verzoening tussen de wereld en God tot stand hebben gebracht. Hij zou daarmee de wet vervuld hebben, waardoor wij gerechtvaardigd zouden zijn. Deze gedachte heeft het evangelie tot op de dag van vandaag van haar kracht beroofd. Zolang we namelijk gerechtigheid van de wet verwachten – en dat doen we zolang we geloven dat Jezus aan het kruis plaatsvervangend voor ons de wet zou hebben vervuld! – maken we Christus inactief, waardoor we onszelf buiten de genade plaatsen (Galaten 5:4).

De genade van Christus is er op gericht dat we hier en nu volkomen verlost worden – naar geest, ziel én lichaam! – van de vloek van zonde en dood, die sinds mensenheugenis – als gevolg van de kennis van goed en kwaad – over de hele schepping heerst. Waarom zien we zo weinig van deze verlossing in de praktijk? Omdat we Christus inactief hebben gemaakt en we onszelf daarmee buiten de genade hebben geplaatst.

Bij het begrip verzoening gaat het niet om het overbruggen van de scheiding tussen God en de mens die er als gevolg van onze misstappen zou zijn geweest. Door de incarnatie (vleeswording) in de mensheid heeft God zijn heerlijkheid afgelegd. Verzoening wil zeggen dat God zichzelf weer bewust wordt door ons mensen heen. Verzoening begint met bewustwording van de verbinding tussen God en de mens die er in Christus (het Licht dat alle mensen verlicht; Johannes 1:9) altijd al is geweest.

Het bekendste gedeelte uit de Bijbel dat over verzoening spreekt is 2 Korintiërs 5:18-20. De gangbare vertalingen van dit gedeelte zijn tot stand gekomen door de zojuist genoemde misvatting van het begrip verzoening. Ik geef hieronder de vertaling weer zoals deze mijns inziens zou moeten zijn.

“18 En dit alles is uit God, die in Christus ons (degenen aan wie Paulus schrijft) met Zich verzoend heeft en ons (idem) de bediening der verzoening gegeven heeft, 19 welke immers hierin bestaat, dat God in Christus de wereld met Zichzelf verzoenende is (o.t.t.), door hun de val (in bewustzijn) niet toe te rekenen, en het Woord (logos) der verzoening (“Er zij Licht!“; Christus) in ons (degenen aan wie Paulus schrijft) te leggen. 20 Wij zijn dus gezanten van Christus, alsof God u door ons (idem) bij zich roept en omwille van Christus smeekt: laat u met God verzoenen.“

Paulus heeft het in vers 18 over mensen die door Christus (het Licht in ons) met God verzoend zijn. Zij waren zich – net als Jezus van Nazareth – Christusbewust geworden. Omdat zij al verzoend waren, werd aan hen de bediening der verzoening gegeven. Zij werden verantwoordelijk gesteld voor de verzoening van de wereld met God die door Christus (die in allen is) tot stand gebracht zal worden. In vers 19 staat het werkwoord ‘verzoenen’ in de onvoltooid tegenwoordige tijd. Het proces van verzoening is nog steeds gaande en zal voortduren tot de hele wereld (kosmos) met God verzoend is. Jezus heeft de verzoening niet met een eenmalige daad aan het kruis bewerkstelligd! De verzoening wordt door Christus in ons tot stand gebracht. Daarom is Christus (de zalving van Gods Geest) in ons de hoop op heerlijkheid. Degenen die zich Christusbewust zijn geworden (die al met God verzoend zijn) hebben het Woord der verzoening (de logos; “Er zij Licht!“) binnen in zich ontvangen; het Licht van Christus is in hen opgegaan. Daarom zijn zij degenen die als gezanten van Christus andere mensen tot verzoening met God (tot Christusbewustzijn) mogen brengen. Net zolang tot de hele wereld met God verzoend is.

“Laat zo uw (Christus-) licht schijnen voor de mensen.” (Matteüs 5:16)

“opdat gij onberispelijk en onbesmet moogt zijn, onbesproken kinderen Gods te midden van een ontaard en verkeerd geslacht, waaronder gij schijnt als lichtende sterren (als Christus) in de wereld.” (Filippenzen 2:15)

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Het oude verbond draaide om goed en kwaad. De wet van Mozes bepaalde wat goed was en wat kwaad was en als de wet overtreden werd, welk offer er gebracht moest worden om vrijspraak te ontvangen. Dit hele wettische (religieuze) systeem vormt voor veel ‘Bijbelgetrouwe’ christenen nog steeds de basis van het evangelie. Gods wet verklaard ons schuldig. Jezus is het offer dat voor de vrijspraak van onze (zonden)schuld gebracht is.

Christenen die geloven dat “verzoening door voldoening” de kern van het evangelie is, hebben het nieuwe verbond vermengt met het oude verbond. Het nieuwe verbond is gericht op het Licht van Christus dat de duisternis zal verdrijven. Het mixen van het nieuwe verbond met het oude verbond komt doordat men het Licht van Christus als goed en de duisternis als kwaad is gaan opvatten. Zodoende blijft het wettische (religieuze) systeem van het oude verbond intact.

Het is van groot belang om te gaan zien dat de duisternis in zichzelf niet kwaad is. De duisternis was er al voordat de mens er überhaupt was (Genesis 1:2,3). De duisternis is vanaf den beginne een vaststaand gegeven op de aarde, de zichtbare en tastbare wereld waarin wij leven. Het Licht is namelijk niet (of in elk geval veel minder) in staat om door materie heen te dringen. Zodoende gaat de zichtbare en tastbare wereld vanzelfsprekend gepaard met duisternis. Materie is in zichzelf niet kwaad. Het leven op aarde met de bijbehorende duisternis zorgt ervoor dat ons bewustzijn verduisterd raakt, waardoor we dualistisch zijn gaan denken. Door te denken in goed en kwaad zijn we ook goed en kwaad voort gaan brengen. We kregen een wet nodig om het kwaad te reguleren en om het leefbaar te houden op aarde. Het wettische (religieuze) systeem is dus noodzakelijk kwaad, zolang er sprake is van duisternis.

God houdt zich niet bezig met het reguleren van de wereld van goed en kwaad waarin wij leven. God is niet bezig met wet, schuld, straf, vergeving en dat soort zaken. Wij mensen zijn daar druk mee. De christelijke kerk is daar druk mee. Veel christenen zijn daar druk mee. De wereld is daar druk mee.

God heeft geen boodschap aan onze wereld van goed en kwaad. God wil ons verlossen van deze wettische (religieuze) manier van leven. En hij doet dat door het Licht van Christus in onze duisternis te laten schijnen. Het Christus-Licht dat in alle mensen aanwezig is, maar bedekt wordt door onze wettische (religieuze) manier van denken. Zolang we het evangelie van Christus vermengen met de boodschap van het oude testament, waarin het draait om het reguleren van de wereld van goed en kwaad, zal het Christus-Licht in ons onder de korenmaat (de bedekking) blijven en zal het Licht niet onze wereld gaan schijnen.

Het is dus van groot belang dat we het evangelie ontdoen van het wettische (religieuze) systeem van “verzoening door voldoening”. De jonge wijn van het koninkrijk moet in nieuwe zakken worden geschonken. Alleen dan kan en zal het Licht van Christus gaan doorbreken in onze duistere wereld. Daarmee zullen de werken van de duisternis vanzelf verdwijnen en de vrucht van de Geest vanzelf zichtbaar gaan worden. Alles wat we aandacht geven groeit. Door ons te richten op het reguleren van het kwaad, houden we het kwaad in stand. Door ons te richten op het Licht, zal het Licht tevoorschijn komen.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Het proces waarin God (Licht) door de fysieke schepping (duisternis) heen zichtbaar wordt, is door Jezus verwoord in de gelijkenissen over het koninkrijk. Het gaat om het geestelijke Zaad (het Woord; de Logos; het Licht; de Christus) dat als het ware in de fysieke akker (materie; de duisternis) wordt gezaaid, hetgeen we incarnatie (vleeswording) noemen. Voordat het Zaad kan ontkiemen wordt het eerst in de duistere grond gezaaid (‘sterven’) om daarna tot groei en bloei te komen (‘opstanding’). Het is de weg via het kruis naar de opstanding. Het proces van “door lijden tot heerlijkheid”. Dit is de enige manier waarop God, die Geest is, zichzelf door de fysieke schepping heen bewust kan worden. Een andere mogelijkheid is er niet. Dit patroon zien we terug in de hele schepping. Het is het patroon dat Jezus van Nazareth door zijn leven, kruisiging, opstanding en hemelvaart – als de Christus! – aan ons heeft geopenbaard (Lukas 24:26; Romeinen 8:16; Hebreeën 2:9,10; 1 Petrus 1:11, 4:13; 5:1,10). Het gaat hierbij om het proces dat Paulus omschrijft als God (Geest) die in Christus (het Licht) de wereld (materie; duisternis) met zichzelf verzoenende is [o.t.t.], door het Woord der verzoening (“Er zij Licht!”) in ons mensen te leggen (2 Korintiërs 5:19).

Het tijdelijke sterven van het Zaad in de fysieke akker is inherent aan de incarnatie van God. De incarnatie gaat namelijk gepaard met de verduistering van het Zelfbewustzijn van God, waardoor we – als goddelijke mensen – kennis van goed en kwaad hebben gekregen. Binnen het collectief verduisterde bewustzijn hebben we als mensheid een wereld (kosmos) gecreëerd waarin goed en kwaad een rol spelen. De realiteit van het lijden en ook de vergankelijkheid van ons mensen en de schepping kunnen we alleen waarnemen vanuit dit collectief verduisterde bewustzijn. Deze fase in de geschiedenis van de mensheid kon niet worden overgeslagen. Zonder lijden, geen heerlijkheid. Het is God zelf die ervoor gekozen heeft om Zich te ontledigen (kenosis) en het is God zelf die het lijden door ons mensen heen (/als de hele schepping) ondergaat en draagt. De mens is dan ook niet schuldig aan de val vanuit de ‘hemel’ (de geestelijke realiteit) op de ‘aarde’ (de fysieke realiteit).

De ‘gevallen’ wereld, zoals wij die binnen het verduisterde bewustzijn waarnemen is van tijdelijke aard. Zodra we ons als mens (in onze binnenwereld) bewust worden van het Christus-Licht (door Christus die in ons opstaat), zal onze waarneming van de buitenwereld mee-veranderen (zo binnen, zo buiten). Zodoende zal langs de weg van bewustwording het koninkrijk van God, dat altijd al – zei het bedekt – binnen in ons is geweest, zichtbaar worden op aarde. Deze weg van bewustwording loopt vanuit het verduisterde bewustzijn (de Voorhof) via het Christusbewustzijn (het Heilige; bewustwording van onze Christus-identiteit) naar het Godsbewustzijn (het Heilige der heiligen; bewustwording van onze goddelijke natuur); het moment waarop God alles en in allen zal blijken te zijn. Het mysterie van ‘Christus in ons’ (in ons Heilige) is voor ieder mens de hoop op heerlijkheid. Klik hier voor een artikel waarin ik de metafoor van ons lichaam als tempel van de Geest bespreek.

Het goede nieuws van het koninkrijk gaat over de geestelijke (voor ons nog onzichtbare) realiteit van het koninkrijk van God (de hemel) die zichtbaar gaat worden dwars door onze fysieke werkelijkheid (de aarde) heen. Dit is de kern van de boodschap die Jezus verkondigde. De situatie van geestelijke blindheid vergelijkt Jezus met een gevangenis, waaruit we bevrijd zullen worden. Jezus kwam niet om plaatsvervangend voor ons onze redding / verlossing te bewerkstelligen. Jezus kwam om onze ogen te openen voor de realiteit van het koninkrijk van God, waarin er nooit sprake is geweest van scheiding tussen God (Geest) en de fysieke schepping (materie). Het openen van onze ogen (bewustwording) leidt tot bevrijding uit de tijdelijke gevangenis van ons verduisterde denken, waardoor gebrokenen in vrijheid worden heengezonden om in het Licht te gaan wandelen (Lukas 4:18,19). Dat is onze redding.

De christelijke kerk is dit ‘verzoeningsproces’ volledig uit het oog verloren. Men heeft de tijdelijke realiteit, zoals we die ná de val in bewustzijn (en dus binnen het collectief verduisterde bewustzijn) waarnemen als startpunt genomen. De (westerse) christelijke theologie is volledig gebaseerd op een interpretatie van Genesis 3 die vanuit het verduisterde denken van de mens tot stand is gekomen. De vermeende fundamentele scheiding tussen God en de mens is het uitgangspunt gaan vormen van waaruit we de Bijbel – en met name het evangelie – zijn gaan lezen en uitleggen (hetgeen ook in onze Bijbelvertalingen zichtbaar wordt). Als gevolg van het denken in goed en kwaad zijn we de mens verantwoordelijk gaan houden voor de val, waardoor we over een ‘zondeval’ zijn gaan spreken. De mens zou het kwaad en lijden op deze wereld veroorzaakt hebben door van een verboden vrucht te eten. Door de zonde van ongehoorzaamheid van de eerste mens zou God, die heilig en rechtvaardig is, de verbinding met de mens hebben moeten verbreken, hetgeen zijn doorwerking gehad zou hebben in het hele menselijke geslacht. De mens zou niet langer Gods evenbeeld en gelijkenis zijn, maar van nature kwaad, geneigd God en zijn naasten te haten (erfzonde). Jezus ging aan het kruis om het zonde-probleem van de mens op te lossen, zodat God ons kan vergeven. Het evangelie is gaan draaien om goed en kwaad. Een juridische ruilhandel, waarbij het gaat om de vraag hoe de zondige mens op aarde bij een heilig en rechtvaardig God in de hemel kan komen. De kennis van goed en kwaad heeft ons op een dwaalspoor gebracht, waardoor het evangelie een kwestie van zonde-management is geworden. Deze verduisterde manier van denken heeft niets te maken met het evangelie van het koninkrijk, zoals het door Jezus en de eerste apostelen werd verkondigd; de boodschap van het Licht dat de duisternis op aarde zal doen verdwijnen, waardoor het koninkrijk van God zichtbaar gaat worden.

Het oude verbond toont ons de vleselijke wandel van de mens, als gevolg van het collectief verduisterde bewustzijn. Het laat ons de manier zien waarop wij mensen met een vleselijke gezindheid (mind of flesh) denken en geloven. Hierdoor is de gedachte ontstaan dat God het probleem van het kwaad en het lijden door een zondoffer opgelost zou hebben. Geloof in Jezus als het ultieme zondoffer voor onze zonden, hetgeen ons toegang tot de hemel zou verschaffen, veranderd echter niets aan de verduisterde manier van denken. Door dit zogenoemde ‘evangelie van redding’ blijven we namelijk onderscheid maken in goed en kwaad. Mensen die Jezus hebben aangenomen zouden in het Licht wandelen (dat we als goed zien) en mensen die dat niet hebben gedaan zouden nog in de duisternis wandelen (dat we als kwaad zijn gaan zien). Door Licht en duisternis als equivalenten van goed en kwaad te beschouwen, houden we het verduisterde bewustzijn (onze binnenwereld) in stand, waardoor we scheiding blijven creëren in onze buitenwereld. We zullen ons op deze manier nooit bewust kunnen worden van onze Christus-identiteit. Een diepgaande en blijvende innerlijke verandering van de mens blijft hierdoor uit. Het “Gij geheel anders, gij hebt Christus leren kennen.” waar Paulus over spreekt (Efeziërs 4:20) wordt niet zichtbaar. Is dit niet de situatie waarin we ons als christelijke kerk en als individuele christenen bevinden?

Het nieuwe verbond openbaart ons Gods perspectief. Het koninkrijk van God is vanaf de grondlegging der wereld al ten volle realiteit. Het collectief verduisterde bewustzijn, met al het kwaad en lijden als gevolg, is een tijdelijke fase waar we doorheen moeten om het koninkrijk van God als een fysieke realiteit zichtbaar te zien worden. De realiteit zoals we die waarnemen binnen het verduisterde bewustzijn hoeft niet gefikst te worden. Het is een noodzakelijke fase om tot heerlijkheid te komen. Het evangelie gaat daarom niet over het oplossen van het ‘zonde-probleem’. Daar hoeven we ons niet druk om te maken. Dat doet God ook niet. De enige vraag die van belang is, luidt: Hoe kunnen we de gevangenis van het verduisterde bewustzijn achter ons laten en in de realiteit van het Licht gaan wandelen; tot Christusbewustzijn komen? Hoe kunnen we het Zaad van het koninkrijk in ons laten ontkiemen, zodat wij en de hele schepping met ons tot groei en bloei gaan komen? Het antwoord op deze vraag luidt kort en krachtig: metanoia! Met de woorden van Jezus: “Bekeert u, want het koninkrijk van God is onder/in u.” We zullen ons denken moeten vernieuwen, een mind-shift ondergaan, om tot een metamorfose te komen. We zullen het vleselijke denken (de mind of flesh), het denken in goed en kwaad, achter ons moeten laten en op een geestelijke manier moeten gaan denken (de mind of Christ). Dat is de bekering, waartoe Jezus ons oproept.

Dat doen we door ons hier en nu te richten op de heerlijkheid die voor ons ligt. Precies wat Jezus deed. Het goede nieuws dat we mogen proclameren is dat het koninkrijk van God – dat al in zijn volle glorie in ons aanwezig is – zichtbaar zal worden op aarde. Door ons op de realiteit van het koninkrijk (op dat wat ‘boven’ is) te richten, zal het geestelijke Zaad van het koninkrijk in ons tot groei komen. Dat is onze redding, bevrijding uit de gevangenis. Alleen langs deze weg zullen we verlossing ondervinden van de tijdelijke fase van kwaad, lijden en doelmissen.

Een groot deel van de christelijke kerk heeft inmiddels het evangelie van het koninkrijk omarmt, maar tegelijk blijft men vasthouden aan het ‘evangelie van redding’. Men gelooft dat het koninkrijk hier en nu al zichtbaar kan worden en tegelijk blijft men verkondigen dat door geloof in Jezus onze zonden vergeven worden, waardoor we naar de hemel zullen gaan. We geloven dat Jezus alles heeft volbracht, maar toch zal Jezus eerst terug moeten komen om zijn werk definitief af te maken. Hoewel we hartstochtelijk geloven dat Jezus de dood heeft overwonnen, vinden we het heel normaal dat we voor die tijd toch allemaal eerst dood moeten gaan om in de hemel te komen. Al deze tegenstrijdigheden zijn een gevolg van het vermengen van de boodschap van het nieuwe verbond met het verduisterde denken van het oude verbond. De jonge wijn van het koninkrijk wordt zodoende nog steeds in oude zakken geschonken.

Door onze aandacht en focus te verdelen over enerzijds het koninkrijk van God en anderzijds het oplossen van het ‘zonde-probleem’, zal het koninkrijk van God niet zichtbaar worden op aarde. Het zijn twee tegengestelde krachten, die elkaar in het gunstigste geval opheffen. Daarom vraagt het koninkrijk van God onze onverdeelde aandacht. Jezus riep zijn leerlingen niet voor niets op om voor alles het koninkrijk van God te zoeken. We zullen radicaal afstand moeten nemen van het denken in goed en kwaad en het ‘evangelie van redding’ dat gebaseerd is op scheiding tussen God en de mens moeten loslaten. Alle mensen leven, bewegen en bestaan van nature in God; wij allemaal zijn van zijn geslacht, schrijft Paulus aan de afgodendienaars in Athene (Handelingen 17:28). Er hoeft geen kloof tussen God en de mens te worden overbrugt, om daarmee het koninkrijk van God binnen te kunnen gaan. We worden ook niet geroepen om het koninkrijk van God hier op aarde te vestigen of gestalte te geven, bijvoorbeeld door ons op tekenen en wonderen te focussen. Het koninkrijk van God is er al en is voor iedereen in het hier en nu toegankelijk. We gaan het zien door de weg naar binnen (de tempel van ons lichaam) te gaan; bewustwording van onze Christus-identiteit. We mogen het oude denken achter ons laten en hier en nu in ‘nieuwheid des levens’ gaan wandelen. Tekenen en wonderen gaan ons dan als vanzelf volgen.

“Wij zijn dan met Christus begraven door de doop in de dood, opdat, gelijk Christus uit de doden opgewekt is door de majesteit des Vaders, zo ook wij in nieuwheid des levens zouden wandelen.” (Romeinen 6:4)

De hele mensheid is met Christus begraven in de ‘dodenakker’ (de tijdelijke staat van het verduisterde bewustzijn). Dat is de ‘doop’ waar Paulus in Romeinen 6 over schrijft, waarbij het gaat om de noodzakelijke val (in bewustzijn) die de hele schepping heeft doorgemaakt. De bedoeling is dat de hele schepping met Christus tot opstanding komt. Dat is het patroon dat Jezus van Nazareth ons als de Christus heeft geopenbaard. Het begint met vernieuwing van denken, hetgeen leidt tot bewustwording van onze Christus-identiteit. Hierdoor gaan we Christus in alles en iedereen zien. Vanaf dat moment kennen we niemand meer naar het vlees. God zal tot zijn doel komen met de hele schepping. Het Christus-Licht zal op aarde ten volle doorbreken.

Klik hier om naar deel 2 van dit artikel te gaan.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

“Dus nu leef ik met het vertrouwen dat er niets in het universum is dat ons kan scheiden van Gods liefde. Ik ben ervan overtuigd dat zijn liefde zal zegevieren over de dood, de problemen van het leven, gevallen engelen of duistere heersers in de hemel. Er is niets in onze huidige of toekomstige omstandigheden dat zijn liefde kan verzwakken. Er is geen macht boven ons of onder ons, geen macht die ooit in het universum zou kunnen worden gevonden die ons kan afhouden van Gods hartstochtelijke liefde, die ons is geopenbaard door onze Heer Jezus, de gezalfde!” (Romeinen 8:38,39; vertaald vanuit The Passion Translation)

We kunnen het koninkrijk van God alleen gaan waarnemen door de bedekking – die tot het verduisterde bewustzijn heeft geleid – weg te nemen. Dat is verreweg de belangrijkste taak van de christelijke kerk. Die bedekking wordt gevormd door onze manier van denken (onze theologie). Denken vanuit scheiding (dualisme). Denken dat het evangelie draait om de (vermeende) scheiding tussen God en de mens te overbruggen. We mogen onze theologie op de fundamentele eenheid (en niet op de scheiding!) tussen God en de mens gaan baseren. Denken vanuit het koninkrijk van God, waarin alles en iedereen volkomen één is, in plaats van denken vanuit het verduisterde bewustzijn, waar we scheiding tussen God en ons en tussen ons als mensen onderling ervaren.

De oproep waar Jezus zijn bediening op aarde mee begon, was: “Bekeert u, want het koninkrijk van God is onder u”. Het gaat hierbij niet om berouw over onze zonden en ons bekeren van onze foute daden. Het begint allemaal met vernieuwing van denken (metanoia). Het koninkrijk van God is al voor de volle 100% onder ons en zelfs binnen in ons. De bedekking, veroorzaakt door ons denken vanuit scheiding, zorgt ervoor dat we het nog niet bewust zijn en het nog niet kunnen waarnemen. Daarom roept Jezus ons op om ons denken te vernieuwen, overeenkomstig de volle Waarheid die Jezus van Nazareth ons heeft geopenbaard en waar de heilige Geest ons in wil leiden.

Ons diepe verlangen is dat we als christelijke kerk in Nederland hierin voorop gaan lopen. Wij hebben iets geproefd van die fundamentele eenheid van alles wat is. Om die reden hebben we al onze schepen achter ons verbrand om fulltime beschikbaar en dienstbaar te kunnen zijn aan kerken en gemeenten die een omslag in hun denken willen gaan maken en zodoende werkelijk impact in deze wereld gaan hebben. We geloven dat als we het koninkrijk van God zoeken, we ons geen zorgen hoeven te maken om ons levensonderhoud. De arbeider (ook de arbeider in het koninkrijk) is immers zijn loon waard.

De velden zijn wit om te oogsten, maar waar zijn de arbeiders? De christelijke kerk is bij uitstek het ‘orgaan’ dat arbeiders kan uitzenden in deze wereld om daar werkelijk verschil te maken. We geloven dat God ons heeft geroepen om een bijdrage te leveren aan de noodzakelijke omslag in denken binnen de christelijke kerk in Nederland. We wachten echter al geruime tijd op geopende harten en deuren. Het wordt de hoogste tijd dat het gezaaide zaad gaat opkomen en vrucht gaat dragen. Willen we als christelijke kerk werkelijk impact hebben op onze omgeving, dan zal het roer om moeten. Vernieuwing van vormen en een eigentijdse presentatie van een verouderde boodschap is niet genoeg, het gaat om vernieuwing van ons denken, onze theologie.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Waar wij naar verlangen is dat die overgrote meerderheid zich bewust gaat worden van de zalving van Gods Geest die 24/7 binnenin hen aanwezig is. We hoeven niet steeds opnieuw buiten onszelf op zoek naar de ervaring van die zalving, maar we mogen leren om overal waar we zijn in die zalving te gaan wandelen. Dat brengt namelijk een diepgaande en blijvende verandering in ons hart teweeg.

De Geest is op alle vlees gevallen, zegt Petrus (Handelingen 2:17). Waarom zien we dan zo’n sterke tweedeling tussen enerzijds een kleine groep christenen die in staat is om op gezette tijden en plaatsen de zalving voelbaar en tastbaar te maken en anderzijds zo’n grote groep christenen die dat zelf in hun eigen leefomgeving blijkbaar niet kan en afhankelijk blijft van samenkomsten die door de eerstgenoemde groep wordt georganiseerd? Sommige personen, op bepaalde plaatsen en op gezette tijden, klinkt dat niet als de oude-verbonds-heerlijkheid?

Wij dromen van de nieuwe-verbonds-heerlijkheid, ofwel steeds meer christenen die overal waar ze komen en te allen tijde de zalving van Gods Geest laten stromen, op dezelfde voelbare en tastbare manier als bij die enkelingen die dat momenteel op gezette tijden en plaatsen voor elkaar krijgen. Om dat werkelijkheid te laten worden is er een diepere openbaring van Gods liefde en genade onder een grotere groep christenen nodig.

Wij geloven dat God ons roept om christenen te helpen tot deze diepere openbaring te komen. Hiervoor zal de bedekking die door ons denken wordt veroorzaakt, weggenomen moeten worden. Er is onderwijs nodig waarin het koninkrijk van God volledig wordt omarmt en dat geheel vrij is van het zuurdesem van de wet. Wij hoeven niet op de voorgrond te staan, laat ons maar in de wandelgangen van kerken en organisaties bij mogen dragen aan die diepere openbaring. Dat is ons verlangen, onze passie en de roeping die wij ervaren. Daarom zoeken wij naar openingen bij kerken, gemeenten en organisaties en ingangen in harten van mensen met passie en vuur voor Gods koninkrijk.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Het begrip ‘zonde’ speelt in deze benadering van het evangelie een belangrijke rol. Als we ‘zonde’ opvatten als moreel slecht, verdorven en kwaad, dan is de kans levensgroot dat dit afstand tot God schept, die uiteraard heilig en goed is. Het is vervolgens nog maar een kleine stap om te gaan denken dat God zich van de zondige mens zou hebben afgekeerd en dat er vanwege de zonde een werkelijke scheiding tussen God en de mens zou zijn ontstaan. Denk aan de bekende afbeelding van de boodschap en de kloof, ook wel de brugillustratie genoemd. In een land als Nederland, met haar calvinistische achtergrond, heeft deze voorstelling van zaken zich in het bewustzijn van de meeste christenen (en ook van veel niet-christenen) genesteld. Vertel in een willekeurige kerk die zichzelf als ‘bijbelgetrouw’ ziet dat Christus in iedereen woont en je verdwijnt vanzelf van het (s)preekrooster.

De vraag die we met dit artikel willen beantwoorden is: gaat het in de Bijbelse context bij ‘zonde’ werkelijk om de morele fouten van de mens die scheiding tussen God en de mens teweeg zou hebben gebracht of gaat het om het feit dat wij ons doel missen, ongeacht op welke manier dat gebeurt? Het antwoord op deze vraag is bepalend voor hoe we de blijde boodschap van het evangelie van het koninkrijk duiden. Draait het in het evangelie om de vergeving van onze zonden op grond van een zondoffer of gaat het erom dat wij vanuit de duisternis, waar op aarde al sprake van was voordat de mens geschapen werd (zie Genesis 1:2), overgebracht worden in het Licht, ongeacht de manier waarop we in de duisternis ons doel missen? Dit zijn geen onbelangrijke vragen als we bedenken dat de christelijke kerk staat of valt met de verkondiging van de blijde boodschap van het evangelie.

Ondanks het zojuist geschetste beeld, weten de meeste christenen wel dat het Griekse woord (hamartia) – dat doorgaans met ‘zonde’ wordt vertaald – eigenlijk ‘doel missen’ betekent. We kunnen op vele manieren ons doel missen, zelfs door het doen van hele goede dingen! Hoewel het woord ‘hamartia’ geen morele lading heeft, wordt het toch op die manier toegepast. Want, zo denkt men, daar draait het evangelie toch om… Het doel missen (vaak uitgelegd als aan het einde van ons leven de hemel mislopen) zou dan een gevolg zijn van de morele misstappen in ons leven hier en nu. Als dit werkelijk het geval zou zijn, dan zouden we ons inderdaad moeten focussen op het probleem van de morele misstappen.

Genesis 1 schetst ons echter een ander beeld. We zijn als mens in de duisternis op aarde terechtgekomen. Daar zijn we dingen gaan doen die niet handig en soms ook moreel verwerpelijk zijn. Dit zijn symptomen van het feit dat we in de duisternis wandelen, waardoor ook ons denken verduisterd is geraakt. Zolang we in deze duisternis blijven wandelen, missen we ons doel. Niet aan het eind van ons leven pas, maar juist hier en nu! Het probleem dat opgelost moet worden, zijn niet de symptomen als gevolg van de duisternis waarin we wandelen, maar is de duisternis waarin we verkeren. De oplossing is niet de vergeving van de foute dingen (de symptomen) die we doen, maar vanuit de duisternis in het Licht gaan wandelen. God wil ons overbrengen naar het Licht, waar we ons doel niet meer kunnen missen en de symptomen van de duisternis vanzelf verdwijnen. God houdt zich niet bezig met de juridische afwikkeling van wat er in de duisternis plaatsvindt. Sterker nog, door het Licht waarin God woont, kan Hij niet eens waarnemen wat er zich in de duisternis afspeelt. Al jouw misstappen kunnen vergeven zijn, maar als de (nare) symptomen in je leven aanwezig blijven, bevind je je nog steeds in de duisternis en iser nog geen sprake van redding / verlossing. Juist om de overstap vanuit de duisternis naar het Licht te maken, is het nodig dat we stoppen met het eten van de boom van kennis van goed en kwaad, stoppen met het denken in goed en kwaad. Een ‘evangelie’ dat gebaseerd is op de kennis van goed en kwaad (het moreel-juridische denkkader waarin we het evangelie geplaatst hebben) is geen blijde boodschap. Het houdt ons gevangen in de duisternis en daarom is het een ‘ander evangelie’ (Galaten 1:6,7), dan het evangelie van het koninkrijk dat Jezus en Paulus verkondigden.

Daar waar in de beleving van veel christenen ‘morele misstappen’ leiden tot een God die vanwege zijn heiligheid afstand van de mens moet houden (separation!), ligt het bij ‘doel missen’ veel meer voor de hand dat God ons nabij is en de hand reikt om ons te helpen bij het bereiken van ons doel, om samen vanuit onze duisternis de overstap naar het Licht te maken. Jezus openbaarde ons dat God geen problemen heeft met het binnenkomen in onze duistere wereld. Jezus kwam niet om te oordelen, maar om te redden! God kent niemand naar het vlees, Hij wil ons ervan verlossen. In Genesis 3, direct na de zogenoemde ‘zondeval’, zien we dit al gebeuren (God zoekt de ‘gevallen’ mens op) en het gebeurt verder de hele Bijbel door. God houdt zich niet op afstand, maar zoekt ons mensen steeds weer op in de situatie waarin we ons doel missen. Dat is het tegenovergestelde van een God die vanwege onze duisternis op afstand zou blijven en zelfs een strikte (geestelijke) scheiding tussen God en mens teweeg zou hebben gebracht.

Het Griekse woord ‘hamartia’ komt van het Hebreeuwse woord ‘chattah’. Hieronder twee teksten uit het oude testament, waarin dit woord gebruikt wordt.

“Van al dit krijgsvolk waren zevenhonderd uitgelezen mannen linkshandig, en ieder van hen slingerde met een steen tot op een haar, zonder te missen (chattah).” (Richteren 20:16)

Deze soldaten zondigden niet, in de letterlijke betekenis van het woord! Ze misten hun doel.

“wie haastig is met zijn voeten, begaat een misstap (chattah).” (Spreuken 19:2)

Te snel lopen leidt tot ‘zondigen’, want als je een misstap begaat, kom je niet bij je doel uit. Is te snel lopen daarmee moreel slecht of maakt het je tot een zondaar, in de zin van iemand die van nature slecht of verdorven is? Nee, natuurlijk niet! Het begrip ‘zonde’ betekent dat we Gods doel met ons leven missen. Het heeft niet de kwade connotaties die veel christenen eraan geven. Natuurlijk kan het doel-missen gepaard gaan met het doen van moreel slechte dingen, maar het gaat bij het begrip ‘zonde’ om het doel missen en niet om de manier waarop dat gebeurt.

“Want allen hebben gezondigd (missen hun doel) en derven (lopen) de heerlijkheid Gods (mis), en worden om niet gerechtvaardigd (komen tot hun recht) uit zijn genade, door de verlossing in Christus Jezus.” (Romeinen 3:23,24)

In dit vers gaat het dus niet om de zogenoemde zondige natuur van de mens die volgens de wet gerechtvaardigd zou moeten worden, maar om het mislopen van het doel dat God met een ieder van ons heeft. Door de verlossing (niet de vergeving!) in Christus Jezus zullen allen alsnog tot hun recht gaan komen. Willen we de Bijbel op deze manier gaan lezen,  dan zullen we ons menselijke perspectief moeten inruilen voor Gods perspectief. God rekent niet met goed en kwaad op de manier waarop wij mensen dat ná de val – nadat we de kennis van goed en kwaad hebben gekregen – zijn gaan doen. Dat was de reden waarom het niet verstandig was om van die boom te eten. God wist dat dit zou leiden tot doel missen. Als onvolwassen gelovigen onderscheiden we goed en kwaad niet op de juiste manier (Hebreeën 5:14) en maken we brokken.

We zullen de boodschap van het evangelie moeten ontdoen van het juridische denkkader waarin we het geplaatst hebben. In Genesis 1:2 was er al sprake van duisternis. In vers 3 zegt God “Er zij Licht!“. Vanaf dat moment is het (scheppings)proces begonnen, waardoor God de duisternis op aarde uiteindelijk in zijn geheel zal gaan verdrijven. De mens heeft in dit proces een belangrijke rol gekregen, maar zolang we in goed en kwaad blijven denken en het evangelie vanuit dit denken blijven benaderen, zal de duisternis blijven bestaan. God wil maar één ding en dat is dat wij mensen inclusief de hele schepping tot ons doel gaan komen. De schuldvraag speelt daarbij voor God geen enkele rol, want God kent en oordeelt niemand naar het vlees (de oude mens).

“Wij allen nu, die met onbedekt gezicht de heerlijkheid van de Heere als in een spiegel (in de spiegel zie je jezelf!) aanschouwen, worden van gedaante veranderd naar hetzelfde beeld, van heerlijkheid tot heerlijkheid, zoals dit door de Geest van de Heere bewerkt wordt.” (2 Korintiërs 3:18)

De mens is naar Gods evenbeeld en gelijkenis geschapen, wij zijn de heerlijkheid van de Heer. We schoten als mensen tekort (misten het doel) om dat glorieuze beeld uit te dragen. Daar is op zichzelf niets kwaads of verdorven aan. We zagen niet wie we in werkelijkheid zijn en dat leidt tot doel missen, inclusief het begaan van moreel slechte dingen. Zodra de bedekking – die in stand wordt gehouden door het denken in goed en kwaad – wordt weggenomen, veranderen we weer naar het beeld dat we in de spiegel zien, de heerlijkheid van de Heer!

Wat betekent het dan om te worden verlost van zonde? Dat betekent dat we teruggebracht worden naar datgene wat God voor ons bedoeld heeft, vanaf het moment dat we naar zijn glorieuze evenbeeld en gelijkenis geschapen werden. Dit sluit helemaal aan bij de manier waarop Jezus het begrip ‘zonde’ hanteert.

“En toen de schriftgeleerden der Farizeeen Hem met de zondaars en tollenaars zagen eten, zeiden zij tot zijn discipelen: Waarom eet Hij met de tollenaars en zondaars?” (Markus 2:16)

Het waren de Farizeeën en de Schriftgeleerden die het begrip ‘zonde’ in juridische zin, als moreel slecht, opvatten. Zij verweten het Jezus dat hij met wetsovertreders omging. Zij gebruikten het begrip ‘zondaars’ tegen de achtergrond van de wet. Je mist je doel als je de wet overtreedt. Dat was hun belevingswereld. De belevingswereld van Jezus (die ons het hart van God openbaart) is heel anders! Jezus herdefinieert in zijn reactie het begrip ‘zondaars’.

“En Jezus hoorde het en zeide tot hen: Zij, die gezond zijn, hebben geen geneesheer nodig, maar zij, die ziek zijn. Ik ben niet gekomen rechtvaardigen te roepen, maar zondaars.” (Markus 2:17)

Een zondaar is voor Jezus iemand die ziek is, een ‘gebrokene’. Zonde is voor Jezus als ‘ziekte’. Verlossing is voor Jezus als ‘genezing’ en Jezus is de ‘geneesheer’. Kun je bij een ziekte spreken van moreel kwaad? Ja, dat gebeurt helaas door mensen die net als de Farizeeën en Schriftgeleerden een verband tussen de ziekte en het overtreden van de wet leggen. Maar ziekte op zichzelf is geen moreel kwaad. Zonde is gebrokenheid, de situatie zoals God die oorspronkelijk niet bedoeld heeft. Nogmaals, de schuldvraag speelt voor God geen enkele rol. God wil verlossing brengen. Verlossing is herstel naar heelheid, naar het beeld van God, vanuit de duisternis naar het Licht. Het probleem van het morele kwaad en de schuldvraag die voor ons mensen zo zwaar kan wegen, verdwijnen daarmee vanzelf als was voor de zon. De Bijbel zegt dat alle mensen uiteindelijk tot het beeld van God zullen worden hersteld (Handelingen 3:21). En dat kan zelfs in het ‘hiernamaals’ gebeuren voor de troon van God.

“En hij toonde mij een rivier van water des levens, helder als kristal, ontspringende uit de troon van God en van het Lam. Midden op haar straat en aan weerszijden van de rivier staat het geboomte des levens, dat twaalfmaal vrucht draagt, iedere maand zijn vrucht gevende; en de bladeren van het geboomte zijn tot genezing der volkeren. En niets vervloekts zal er meer zijn.” (Openbaring 22:1-3)

We hebben allemaal gezondigd, we hebben allemaal voor een tijd het doel van Gods glorieuze beeld gemist, maar we zullen allemaal worden hersteld, genezen, zodat er niets vervloekts meer zal zijn. In dit leven of het in het volgende leven.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Wie zou er tegen al deze doctoren in de theologie wat durven in te brengen? Toch is het dat wat ik met dit artikel ga doen. Mijn vraag is of de zogenoemde ‘satisfactieleer’ werkelijk zo Bijbels is als deze hooggeleerde heren doen vermoeden. Beredeneerd vanuit de menselijke gerechtigheid klinkt het inderdaad heel aannemelijk, maar waarom roept Jezus ons op om de gerechtigheid van het koninkrijk te zoeken (Matteüs 6:33)? Dat is blijkbaar een andere vorm van gerechtigheid dan die wij als mensen nastreven en voor onszelf en anderen hanteren. De gerechtigheid van de mens is gebaseerd op de kennis van goed en kwaad. Deze vorm van gerechtigheid zien we terug in het oude verbond, waarbinnen de wet van Mozes een belangrijke rol speelt (oog om oog, tand om tand). Hield men zich niet aan de wet, dan moest er op één of andere manier genoegdoening plaatsvinden. De persoon die de wet had overtreden moest gestraft worden, maar in sommige gevallen kon een zondoffer uitkomst bieden. In dat geval was er sprake van ‘verzoening door voldoening’. En omdat er een bok of een stier werd geofferd als zondoffer kun je ook spreken van ‘plaatsvervanging’. Dankzij dit wettische systeem was er sprake van gerechtigheid van de wet. Door Jezus als zondoffer te zien die op grond van de wet plaatsvervangend voor onze verzoening gekruisigd zou zijn, is er nog steeds sprake van gerechtigheid van de wet. Wat Paulus daarover schrijft in Galaten 5:4 zou genoeg reden moeten zijn om deze zienswijze los te laten.

Om vermenging met het oude verbond te voorkomen werd Jezus het ‘Lam van God’ genoemd (geen bok of stier), verwijzend naar het paaslam dat bij de uittocht uit Egypte geslacht werd. Bij deze uittocht speelde verzoening in de juridische zin van betaling voor een schuld als gevolg van het overtreden van een wet geen rol. Het oude verbond vormt een schaduwbeeld van de mensheid die – door de kennis van goed en kwaad op een oneigenlijke manier te gebruiken – naar het vlees wandelt. Het oude verbond is geen voorloper van het nieuwe verbond, maar een tuchtmeester (leermeester) tot Christus, die ons het nieuwe verbond heeft geopenbaard (Galaten 3:24).

Laten we – voordat we verder gaan – vaststellen dat het kruis de grootste manifestatie van goddelijke vergeving ooit is geweest. “Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen?!” was de uitroep van Jezus na zoveel menselijk onrecht. Menselijke gerechtigheid zou om vergelding vragen; Jezus toonde hier echter de gerechtigheid van het koninkrijk. De vraag die beantwoord moet worden, is: was deze vergeving er dankzij het kruis of ondanks het kruis? Om deze vraag te beantwoorden zullen we moeten kijken naar wat het woord vergeving (Grieks: aphesis) nu werkelijk betekent. De primaire betekenis is: loslating of vrijlating uit slavernij of gevangenschap. Met deze betekenis vinden we het Griekse woord ‘aphesis’ twee keer terug in Lukas 4:18,19, waarbij het om vrijlating uit de gevangenis gaat. Nu kan het vergeven van iemand figuurlijk gezien ook tot ‘vrijlating uit gevangenschap’ leiden; in de zin van bevrijding van de last van schuld en schaamte. In deze betekenis wordt het woord ‘aphesis’ in Matteüs 18:21 gebruikt.

“Toen kwam Petrus bij Hem en zeide: Here, hoeveel maal zal mijn broeder tegen mij zondigen en moet ik hem vergeven? Tot zevenmaal toe? Jezus zeide tot hem: Ik zeg u, niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventig maal zevenmaal.” (Matteüs 18:21,22)

Daarna legt Jezus het principe van ‘aphesis’ uit door een verhaal te vertellen. Een man had een enorme schuld en kon die niet betalen. Hij smeekte om tijd om de schuld te betalen. Toen zei Jezus dat de schuld hem vergeven (aphesis) werd.

“De heer van die slaaf kreeg medelijden met hem en hij liet hem vrij en schold hem de schuld kwijt (aphesis!).” (Matteüs 18:27)

Vergeving (aphesis) betekent hier: vrijgesproken worden van schuld, zonder dat ervoor betaald wordt. Dat is de essentie van goddelijke vergeving. Die vergeving is er niet dankzij, maar ondanks het kruis! En Jezus heeft ons aan het kruis laten zien dat deze vergeving zelfs voor de grootste misdadigers beschikbaar is.

Paulus benadrukt dit principe van vergeving zonder betaling (voldoening) in Kolossenzen 2:13,14.

“Ook u heeft Hij levend gemaakt met Hem, toen Hij ons al onze overtredingen kwijtschold, door het bewijsstuk uit te wissen, dat door zijn inzettingen tegen ons getuigde en ons bedreigde. En dat heeft Hij weggedaan door het aan het kruis te nagelen.“

Onze overtredingen worden ons kwijtgescholden (vergeven) niet doordat Jezus er plaatsvervangend voor zou zijn gestraft, maar doordat het bewijsstuk (het register van onze misstappen) werd uitgewist. Het kwijtschelden van schuld is iets anders dan dat Jezus plaatsvervangend als een zondoffer voor onze zonden betaald zou hebben. Schuld wordt of betaald of kwijtgescholden, het is één van twee. Plaatselijke strafvervanging (penal substitution) is niet Bijbels, het staat haaks op wat goddelijke vergeving (aphesis) werkelijk inhoudt. De Waarheid die Jezus ons aan het kruis heeft willen openbaren is dat God geen register van onze misstanden bijhoudt. Dat doen de zogenoemde ‘overheden en machten’, die ons aanklagen en juist zij worden door de openbaring van Jezus aan het kruis ontwapend (Kolossenzen 2:15).

De kruisiging van Jezus vormt een schaduwbeeld van het Lam van God dat sinds de grondlegging der wereld is geslacht (Openbaring 13:8). Dat betekent dat wat Jezus aan het kruis heeft geopenbaard al sinds de grondlegging der wereld een feit is. God heeft nooit een register van onze misstappen (‘zonden’) bijgehouden. Het zogenaamde (juridische) probleem van onze misstappen was al opgelost voordat de misstappen werden gemaakt. Elders in zijn brieven is Paulus daar glashelder over:

“Hij heeft ons gered en geroepen tot een heilig leven – niet vanwege iets wat wij gedaan hebben, maar vanwege zijn eigen doel en genade. Deze genade is ons in Christus Jezus gegeven voor het begin van de tijd, maar zij is nu verklaard door de verschijning van onze Heiland, Christus Jezus, die de dood heeft vernietigd en door het evangelie leven en onsterfelijkheid aan het licht heeft gebracht.” (2 Timoteüs 1:9,10; vertaald vanuit de NIV)

We werden voordat de tijd begon gered door de genade die Jezus ons aan het kruis heeft geopenbaard. God stuurde Jezus naar de aarde gedurende de tijd om ons te openbaren wat Hij vóór de tijd al had voltooid! Dat betekent dat God alle misstappen al vergeven (kwijtgescholden) had voordat de tijd begon. Met andere woorden, God had het probleem al opgelost voordat het probleem ooit bestond. De ‘gevallen’ mens kon het echter niet weten zonder de openbaring van Jezus aan het kruis.

Aan het kruis vond dus geen ‘verzoening door voldoening’ plaats, maar werd Gods vrijspraak zonder betaling, die al vanaf de grondlegging der wereld een feit is, geopenbaard.

“Wat zullen wij dan zeggen? Mogen wij bij de zonde blijven, opdat de genade toeneme? Volstrekt niet! Immers, hoe zullen wij, die der zonde gestorven zijn, daarin nog leven?” (Romeinen 6:1,2)

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

In het Nieuwe Testament komen we heel wat begrippen tegen die door onze vertalingen en de gangbare interpretaties in een juridisch / wettisch referentiekader zijn geplaatst. Denk aan begrippen als ‘zonde’, ‘oordeel’, ‘gerechtigheid’, ‘losprijs’ en ‘bevrijding’. Het Griekse woord voor ‘bevrijding’ (aphesis) wordt in onze vertalingen steevast met ‘vergeving’ vertaald, alsof onze redding gelegen zou zijn in de ‘vergeving van zonden’. Zo ook het begrip ‘verzoening’. Bij verzoening denken we al snel aan het herstel van de relatie tussen God en de mens die verbroken zou zijn geweest vanwege de ongehoorzaamheid van de mens. De mens is de schuldige en zou eigenlijk gestraft moeten worden, maar Jezus heeft deze straf in onze plaats gedragen, waardoor onze zonden vergeven kunnen worden. Dit zou de enige manier zijn waarop God de relatie met de mens weer kon herstellen. Deze visie op de kruisiging van Jezus, die nagenoeg door alle ‘Bijbelgetrouwe’ christenen in Nederland wordt onderschreven, is gebaseerd op de (veronderstelde) scheiding tussen God en de mens. Een concept dat we nergens in de Bijbel terugvinden.

Niets, maar dan ook niets, kan ons scheiden van de Liefde van Christus, schrijft Paulus (Romeinen 8:35-39). Het gaat bij verzoening dan ook niet om het herstel van een – door de zonden van de mens – verbroken relatie, maar om het wegnemen van de verduistering bij de mens, waardoor we het gevoel hebben dat we van God gescheiden zijn. Dat is ook de (letterlijke) vertaling van Jesaja 59:2.

“maar uw ongerechtigheden zijn het, waardoor u zich terugtrekt van God, en uw zonden maken dat zijn tegenwoordigheid (zijn aanwezigheid!) voor u verborgen is en u Hem niet kunt horen.“

Er is nooit sprake geweest van scheiding tussen God en de mens. Christus is de enige Levensbron, zonder ‘Christus in ons’ is er geen sprake van leven. Het gaat in het evangelie van het Koninkrijk niet om een juridische ruilhandel, waardoor Gods Geest weer in ons woning kan maken, maar om het Licht van Christus die onze verduisterde toestand van binnenuit (onder de korenmaat vandaan) wil verlichten!

De visie van ‘verzoening-door-voldoening’, die voor de meeste christenen in Nederland de kern van het evangelie vormt, is een direct gevolg van het mixen van het oude verbond met het nieuwe verbond. Om dit duidelijk te maken gaan we naar de afbeelding die bovenaan dit artikel is geplaatst. Aan de linkerkant is de ‘werking’ van het oude verbond weergegeven. Het oude verbond is gebaseerd op de wet van Mozes. Als er een rechtsgeldige wet is, dan dient deze gehandhaafd te worden en zullen overtredingen gestraft moeten worden. In de tijd vóór Mozes was dit niet het geval.

“De wet immers bewerkt toorn; waar echter geen wet is, is ook geen overtreding.” (Romeinen 4:15)

“want reeds voor de wet (van Mozes) was er zonde in de wereld. Maar zonde wordt niet toegerekend, als er geen wet is. Toch heeft de dood als koning geheerst van Adam tot Mozes, …” (Romeinen 5:13,14A)

Onder het oude verbond boden de zondoffers uitkomst als mensen onverhoopt de wet overtreden hadden. Alleen de besneden Joden die geleefd hebben tussen de wetgeving op de Sinaï en het jaar 70AD (het jaar waarin het oude verbond door de verwoesting van de tempel ten einde kwam) zijn binnen het oude verbond opgenomen geweest. Daarbuiten is er van de hele mensheid nooit iemand geweest die onder het oude verbond – en dus ook niet onder de wet van Mozes – heeft geleefd.

Voor de joden onder het oude verbond was ‘Christus in ons’ een mysterie. Christus was daardoor ‘inactief’ (als het ware buiten werking gesteld). Het oude verbond was gericht op de buitenkant (het ‘vlees’) en bracht geen openbaring van het Christus-Licht dat altijd al in de mens was (zei het onder de korenmaat). Men bleef in de duisternis wandelen. Het oude verbond was niet in staat om de mens te verlossen van de vloek van zonde en dood (Hebreeën 10:1), waaronder de mens leefde. Er was een ‘nieuw’ en beter verbond nodig. Bij het ‘nieuwe’ in het Nieuwe Testament gaat het doorgaans niet om iets nieuws in de zin van dat het er eerder nog niet was. Het gaat om iets ‘nieuws’ dat in de tijd geopenbaard wordt, maar daarvoor altijd al ‘aanwezig’ was. Denk aan de ‘nieuwe’ mens, de ‘nieuwe’ hemel en de ‘nieuwe’ aarde en dus ook het ‘nieuwe’ verbond. Het nieuwe verbond is al van vóór de grondlegging der wereld tussen God en Christus gesloten. Daarom zijn we als mensheid al vóór de grondlegging der wereld in Christus uitverkoren (Efeziërs 1:14). Jezus heeft het mysterie van ‘Christus in ons’ dat eeuwenlang en geslachten lang onder alle volken een geheimenis was aan zijn heiligen (dat is de hele mensheid!) geopenbaard (Kolossenzen 1:26,27).

De middelste kolom in de afbeelding geeft de ‘werking’ van het nieuwe verbond aan. Dit verbond is gebaseerd op de openbaring van ‘Christus in ons’, waar Jezus van Nazareth onze ogen voor heeft willen openen. Dit nieuwe verbond, mits het niet wordt vermengd met het oude verbond, kan ons bewustzijn volledig reinigen van dode werken (het brengen van allerlei offers om iets van God te ontvangen). Het nieuwe verbond belooft ons zonder voorwaarden volledige verlossing van de vloek van zonde en dood, hetgeen leidt tot eeuwig leven. Omdat het nieuwe verbond niet gebaseerd is op de wet van Mozes, kan er onder het nieuwe verbond ook geen sprake zijn van overtredingen die gestraft moeten worden. Onder het nieuwe verbond zijn dus ook geen zondoffers nodig, eenvoudigweg omdat er geen overtredingen zijn.

“Waar dan voor deze dingen (misstappen) vrijlating (de juiste vertaling!) bestaat, is er geen zondoffer meer nodig.” (Hebreeën 10:18)

Zoals hiervoor al aangegeven, zijn wij als niet-joodse gelovigen nooit onder de wet van Mozes geweest. Onze misstappen zullen door God dus nooit als overtredingen worden aangemerkt. Dat is de genade die kenmerkend is voor het nieuwe verbond. Mensen die leven onder het nieuwe verbond (de hele mensheid!) hebben dus geen zondoffer nodig voor de vergeving van hun misstappen. God rekent niet met onze misstappen, omdat hij altijd al onze Christus-identiteit heeft gezien. De mens – die naar Gods evenbeeld en gelijkenis is geschapen – is in Gods ogen altijd al rechtvaardig geweest. Dat wij dit door ons verduisterde bewustzijn niet zien en dat deze verblinding tot misstappen van onze kant leidt, doet daar helemaal niets aan af.

Nu komen we bij het punt dat we met dit artikel willen maken. Door te geloven dat het bij de kruisiging van Jezus van Nazareth om ‘verzoening-door-voldoening’ gaat, mixen we de Waarheid van het nieuwe verbond met de ‘werking’ van het oude verbond. Deze mix is weergegeven aan de rechterkant van de afbeelding. Jezus omschrijft deze mix als jonge wijn die we in oude zakken schenken. We verkondigen het Koninkrijk van God, maar hanteren daarbij nog als basis de principes van het oude verbond. We verwachten gerechtvaardigd te worden op grond van het zondoffer dat Jezus gebracht zou hebben en daarmee verwachten we onze gerechtigheid van de wet, overeenkomstig het oude verbond.

“Gij maakt Christus inactief (Grieks: katargeo), als gij door de wet gerechtigheid verwacht; buiten de genade staat gij.” (Galaten 5:4)

Door onze gerechtigheid van een zondoffer – dat op grond van de wet gebracht wordt – te verwachten, gaan we voorbij aan de Waarheid van het nieuwe verbond, namelijk dat we nooit van God gescheiden zijn geweest. We zijn geen aangenomen (geadopteerde) kinderen van God, maar we zijn ‘bloedeigen’ zonen en dochters van God en Christus is altijd onze ware identiteit geweest en dat alles is ons op grond van Gods onvoorwaardelijke goedheid, genade en liefde geschonken. Daar kwam geen zondoffer aan te pas. Het nieuwe verbond tussen God en Christus (de ware identiteit van ieder mens!) is van vóór de grondlegging der wereld al gesloten en is een (verwantschaps-)verbond tussen God en de ene nieuwe Mens, die de identiteit van ieder mens vormt. Zolang door ons verduisterde bewustzijn ‘Christus in ons’ een mysterie voor ons is, zijn we ons niet bewust van het nieuwe verbond en zullen we er ook niet in wandelen en er naar handelen. We wandelen dan – net als de joden onder het oude verbond – naar het vlees, waarmee we Christus inactief maken in ons leven.

Welke gevolgen heeft het als Christus inactief is in ons leven?

Als we buiten de genade om onze gerechtigheid verwachten op grond van het zondoffer dat Jezus gebracht zou hebben, dan komen we nooit verder dan een van buitenaf toegekende gerechtigheid, precies zoals dat onder het oude verbond ook het geval was. Ons geloof berust daarmee op de (rationele) aanname van wat Jezus voor ons gedaan zou hebben en op het (rationeel) instemmen met het gegeven dat wij dankzij Jezus in Gods gunst zouden zijn aangenomen. Deze rationele instemming wordt dan de manier om gerechtvaardigd te worden. Dat klinkt misschien allemaal heel mooi en vertrouwd, maar wat zeggen we daarmee over onszelf? Dat wijzelf het ten diepste niet waard zijn om door God als zijn kinderen te worden gezien. Door deze vermenging van het oude verbond met het nieuwe verbond zullen we ons nooit onze (voluit natuurlijke) Christus-identiteit bewust worden en zodoende maken we volgens Paulus Christus inactief en plaatsen we onszelf buiten de genade die God ons al vóór onze vorming in de moederschoot – buiten Jezus om! – heeft geschonken. Wij zijn geen zondaren van nature, die door ‘in Christus’ te zijn – gerechtvaardigd worden. Wij zijn van nature rechtvaardig, omdat Christus onze ware identiteit is. En dan niet rechtvaardig in de zin van juridisch vrijgesproken van onze schuld, dat is de gerechtigheid van de wet! Nee, we zijn voor de volle 100% rechtschapen zonen en dochters van God. Bewustwording van deze Waarheid zal alleen plaatsvinden als we de jonge wijn van het Koninkrijk in nieuwe zakken schenken. Alleen dan zullen we als Zonen van God (m/v) openbaar worden. Dat is waar de zuchtende schepping nog steeds met reikhalzend verlangen op wacht. Het is de hoogste tijd dat we de ‘verzoening-door-voldoening’ visie op het kruis loslaten en ons bewust gaan worden van het feit dat we net zo Christus – net zo gezalfd met de heilige Geest – zijn als Jezus dat was toen hij op aarde rondwandelde. We zijn werkelijk ‘als Jezus’ in deze wereld. Alleen door deze ‘bekering’ (mindshift) zal het Koninkrijk van God, dat al vanaf de grondlegging der wereld onder ons is, zichtbaar gaan worden op aarde.

“Bekeert u, want het Koninkrijk van God is onder u!“

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.