Lieve mensen,

Vorige week zijn wij (Petra en ik) bij de uitgever geweest. Hij was erg enthousiast over ons manuscript en ziet duidelijke inhoudelijke potentie voor een uitgave binnen het huidige theologische landschap. Na afloop van een inspirerend gesprek hadden we een deal.

Dat betekent dat God alles in allen – Het evangelie als metamorfose in het najaar van 2026 zal verschijnen.

Voor mij persoonlijk voelt dit als de bekroning van een zoektocht van ruim 35 jaar. Het daadwerkelijke schrijfproces heeft zich vooral in de achterliggende maanden voltrokken, maar de zoektocht die eraan voorafging duurt al tientallen jaren. Jaren van onderzoeken, studeren, bidden, worstelen, denken rondom één centrale vraag: waar draait het nu werkelijk om in het evangelie? In dat zoeken ben ik steeds meer gaan ontdekken hoe groots, hoopvol en allesomvattend het goede nieuws van Christus is.

In het boek God alles in allen probeer ik Paulus opnieuw te lezen — niet vanuit een juridisch kader van schuld en straf, maar vanuit een weg van bewustwording, innerlijke vernieuwing en groei naar het volle Leven in het koninkrijk van God. Een werkelijkheid die hier en nu al volledig aanwezig is, maar waar onze geestelijke ogen doorgaans nog voor gesloten zijn. Door een bijzondere geestelijke ervaring begin 2020 werd de sluier bij mij even opgelicht. Hierdoor ben ik gaan zien dat het evangelie draait om bewustwording van en deelname aan deze nieuwe werkelijkheid, die uiteindelijk zal uitlopen op de voltooiing van de hele schepping, waarin “God alles in allen” zal zijn. Een werkelijkheid waarvan niets en niemand zal worden uitgesloten!

Ruim twee maanden geleden stuurden we een bericht rond dat we met het manuscript bezig waren en vroegen we of mensen wilden meelezen. Dat hebben verschillende mensen gedaan. Naast veel waardevolle feedback kregen we ook iets anders terug: enthousiasme. Mensen noemden het rijk, verdiepend, vernieuwend, hoopgevend en soms ook confronterend. Een terugkerend punt was wel dat het boek op sommige plekken nog wat academisch is — iets waar we samen met de uitgever nog aan gaan werken, zodat het toegankelijker wordt voor een bredere groep lezers.

Er zit alleen ook een praktische kant aan dit verhaal

De kosten voor redactie, vormgeving, opmaak, de eerste druk en bijkomende zaken zoals een boekpresentatie komen uit op ongeveer € 5.000 incl. btw. In onze huidige omstandigheden kunnen wij deze kosten niet zelf geheel dragen.

Daarom starten we een crowdfunding actie. Als je gelooft in dit project, in de boodschap van dit boek, en graag wilt helpen om dit mogelijk te maken, zouden we enorm dankbaar zijn voor een financiële bijdrage — groot of klein.

We ervaren het inmiddels niet meer als “ons” project alleen. Het voelt alsof de tijd rijp is voor dit boek. In een wereld vol onrust, verdeeldheid en dreiging merken we dat veel mensen op zoek zijn naar een groter verhaal dat opnieuw samenbindt — een visie op de werkelijkheid die helpt begrijpen waar we als mensheid doorheen gaan en tegelijk hoop geeft voor de toekomst. Misschien zijn de spanningen en crises van deze tijd inderdaad wat Paulus “barensweeën” noemt: tekenen van een wereld die onderweg is naar een diepere geboorte. Juist daarom verlangen we ernaar dat dit boek gedeeld kan worden met mensen die zoeken naar hoop, verdieping en een ruimer zicht op het evangelie en Gods bedoeling met de schepping.

Als je wilt bijdragen, kun je dat doen via de onderstaande link.
Bij een donatie van € 75 of meer ontvang je t.z.t. een exemplaar van het boek én een uitnodiging voor de boekpresentatie.

Klik hier voor de betaallink

Dank jullie wel voor alle betrokkenheid, bemoedigingen, meelezen en gesprekken tot nu toe. We waarderen dat enorm.

Met een hartelijke groet,
Peter & Petra Overduin

PS Mocht je naar aanleiding van dit bericht met ons in gesprek willen gaan over het boek, de inhoud of de achterliggende zoektocht, dan ben je van harte welkom om contact met ons op te nemen via de contactpagina.

Op de hoogte blijven

Wil je op de hoogte blijven van de ontwikkelingen rondom het boek, nieuwe blogs, fragmenten of informatie over de boekpresentatie?

Meld je dan hieronder aan voor onze infomail / blog.

Te mooi om waar te zijn?

Wees eerlijk: dit klinkt voor de meeste mensen te mooi om waar te zijn. Alles in onze ervaring lijkt immers te bevestigen dat sterven onvermijdelijk is. Dus concluderen we al snel dat Jezus het wel “geestelijk” bedoeld zal hebben. Probleem opgelost.

Maar is het probleem daarmee werkelijk opgelost? Of hebben we het alleen verplaatst?

Het werkelijke probleem: dood als gevolg van een verduisterd bewustzijn

Om dat te zien, moeten we terug naar de kern. Waar heeft de mens bevrijding van nodig? Door het denken in goed en kwaad is de mensheid terechtgekomen in een verduisterd bewustzijn, waarin zonde en dood heersen. Wat vaak “geestelijke dood” wordt genoemd, is in wezen een staat van afgescheiden bewustzijn. Vanuit die staat zijn we onderworpen geraakt aan vergankelijkheid, met de lichamelijke dood als gevolg.

“De zonde betaalt de dood als loon uit.” (Romeinen 6:23)

Paulus schrijft vervolgens:

“Christus Jezus heeft de dood van zijn kracht beroofd en onvergankelijk leven aan het licht gebracht door het evangelie.” (2 Timoteüs 1:9,10)

Het evangelie is dus geen boodschap over een toekomstig ontsnappen, maar over bevrijding hier en nu: bevrijding uit een bewustzijn dat gebonden is aan dood en vergankelijkheid, naar het Leven van het Koninkrijk van God dat in ons openbaar wordt.

Onvergankelijkheid: geen idee, maar realiteit

“Want dit vergankelijke moet onvergankelijkheid aandoen en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen.” (1 Korintiërs 15:53)

Dit is geen symbolische taal. Het wijst op een werkelijke transformatie. Toch heeft de kerk dit vaak vergeestelijkt, omdat zij haar theologie baseerde op wat zichtbaar is. Paulus noemt dat “wandelen naar het vlees“: leven vanuit wat het natuurlijke oog waarneemt, in plaats van vanuit het bewustzijn van het Koninkrijk van God.

Wat wij “natuurlijk” noemen, is in werkelijkheid een projectie van een verduisterd bewustzijn. En wat werkelijk natuurlijk is — leven vanuit de Geest — is als bovennatuurlijk bestempeld. In waarheid is het precies andersom: het leven vanuit Christus in ons is de meest natuurlijke staat die er is.

Gaat het echt over het lichaam?

De uitspraak van Jezus over niet sterven wordt vaak beperkt tot het “geestelijke leven na de dood”. Maar dat wringt. Als de lichamelijke dood het gevolg is van de zonde, en die zonde haar kracht verliest, waarom zou de dood dan blijven bestaan?

Bovendien spreekt Jezus deze woorden in de context van de opwekking van Lazarus. Het staat dus niet los van het fysieke bestaan.

“Dit is het brood dat uit de hemel is neergedaald. Het is niet het brood dat uw voorouders aten; zij zijn gestorven, maar wie dit brood eet zal eeuwig leven.” (Johannes 6:58)

Jezus contrasteert hier expliciet het fysieke sterven van de voorvaderen met het leven dat Hij brengt. Het manna in de woestijn voorkwam de lichamelijke dood niet, maar het geestelijke brood doet dat wel, volgens Jezus.

Van sterfelijkheid naar leven door de Geest

“Want indien gij naar het vlees leeft, zult gij sterven; maar indien gij door de Geest de werkingen des lichaams doodt, zult gij leven.” (Romeinen 8:13)

Leven naar het vlees — vanuit een bewustzijn van afgescheidenheid — leidt tot de dood. Maar leven vanuit de Geest, vanuit Christus in ons, opent de weg naar leven dat niet door de dood begrensd wordt.

Dit raakt direct aan het Koninkrijk van God: een werkelijkheid die niet ergens anders begint, maar hier en nu doorbreekt in ons bewustzijn.

De schepping wacht op onze openbaring

“Want de schepping is aan de vruchteloosheid onderworpen, …, in hope echter, omdat ook de schepping zelf van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid zal bevrijd worden tot de vrijheid van de heerlijkheid der kinderen Gods.” (Romeinen 8:20a,21)

De bevrijding van de schepping is verbonden aan onze openbaring. Wanneer wij leven vanuit Christusbewustzijn, wordt de schepping meegenomen in die vrijheid. Onvergankelijkheid is geen individueel concept, maar een kosmische realiteit die zichtbaar wordt door mensen die in het Licht wandelen.

Metamorfose: het lichaam volgt het bewustzijn

“En wij allen, met onbedekt aangezicht de heerlijkheid des Heeren als in een spiegel aanschouwende, worden naar hetzelfde beeld in gedaante veranderd (Grieks: metamorfose = gedaantewisseling), van heerlijkheid tot heerlijkheid, door de Heere, die Geest is.” (2 Korintiërs 3:18)

Zodra de bedekking van het vlees is weggenomen, zien we — als in een spiegel — de heerlijkheid van de Heer, ons ware Zelf. In die openbaring wordt Christus in ons zichtbaar als onze ware identiteit. Wat daar innerlijk gezien wordt, blijft niet zonder uitwerking: het werkt door in ons hele bestaan. Het lichaam volgt dit vernieuwde bewustzijn en ondergaat een werkelijke gedaanteverandering, een metamorfose van heerlijkheid tot heerlijkheid.

Overkleed met leven

“Want wij, die nog in een tent wonen, zuchten bezwaard, omdat wij niet ontkleed, doch overkleed willen worden, opdat het sterfelijke door het leven worde verslonden.” (2 Korintiërs 5:4,5)

Het verlangen is niet om te sterven, maar om overkleed te worden met Leven. Het sterfelijke wordt niet vervangen door de dood, maar verslonden door het Leven van de Geest — Christus in ons.

“Die ons vernederd lichaam veranderen zal, zodat het gelijkvormig wordt aan Zijn verheerlijkt lichaam.” (Filippenzen 3:21)

Deel krijgen aan de goddelijke natuur

“Hiermee zijn ons kostbare, rijke beloften gedaan, opdat u zou ontkomen aan het verderf dat de wereld beheerst als gevolg van de begeerte, en opdat u deel zou krijgen aan de goddelijke natuur.” (2 Petrus 1:4)

Bevrijding betekent hier: ontkomen aan het verderf — aan de vergankelijkheid — en leven vanuit de goddelijke natuur. Dat is geen toekomstig perspectief, maar een huidige realiteit in het Koninkrijk van God.

De eerste opstanding: van duisternis naar Licht

“Zalig en heilig is hij, die deel heeft aan de eerste opstanding: over hen heeft de tweede dood geen macht.” (Openbaring 20:6)

De eerste opstanding is de overgang van duisternis naar Licht: het moment waarop Christus in ons bewust wordt. Vanuit dat nieuwe bewustzijn verliest de dood zijn macht over ons. Niet symbolisch, maar wezenlijk.

Het evangelie van het Koninkrijk: hier en nu

Door de Bijbel heen klinkt één lijn: er is geen noodzaak tot een tussenliggende dood. Integendeel, het sterfelijke wordt opgenomen in het Leven. Het lichaam wordt veranderd, gelijkvormig aan het verheerlijkte lichaam van de Heer.

Jezus heeft deze Weg geopend. Het is nu aan ons om die Weg te gaan — niet geleid door wat zichtbaar is, maar door het bewustzijn van het Koninkrijk van God in ons.

Het evangelie lijkt misschien te mooi om waar te zijn. Maar het probleem ligt niet in het evangelie — het ligt in de “oude zakken” waarin we het blijven gieten. Zolang ons denken gevormd blijft door het zuurdesem van de wet en een bewustzijn van scheiding en oordeel, zal de kracht van dit goede nieuws niet doorbreken.

Wanneer we echter gaan wandelen in de Geest, dwars door alles wat zichtbaar is heen, opent zich een andere werkelijkheid. Dan zien we het Koninkrijk van God hier en nu. Dan herkennen we Christus in onszelf, in elkaar en in de hele schepping.

Reflectievragen

• Geloof jij werkelijk dat het leven van Christus in jou sterker is dan de dood, of blijf je denken vanuit wat zichtbaar is?
• Waar merk je in je eigen bewustzijn nog het denken in goed en kwaad — en wat doet dat met jouw ervaring van leven?
• Wat betekent het concreet voor jou om het Koninkrijk van God hier en nu te zien?
• In hoeverre leef jij vanuit “oude zakken” die de kracht van het evangelie beperken?
• Durf jij je volledig te openen voor de realiteit van Christus in jou als bron van onvergankelijk Leven?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

In tegenstelling tot wat veel christenen zijn gaan geloven, vond er aan het kruis geen eenmalige, magische gebeurtenis plaats waardoor de wereld in één moment met God werd verzoend. Paulus beschrijft verzoening juist als een doorgaand proces:

“God is in Christus de kosmos met Zichzelf verzoenende (o.t.t.), door haar de val in bewustzijn niet toe te rekenen en het ‘Woord der verzoening’ in ons mensen te leggen.” (2 Korintiërs 5:19; MV)

Verzoening gaat daarmee niet primair over relationeel herstel, maar over bevrijding: het doorbreken van het Christus-Licht in een kosmos die zich nog in duisternis bevindt. Dit proces voltrekt zich hier en nu, in het hart van de mens. Wanneer wij het kruis leren verstaan in wat het werkelijk openbaart, vindt die bevrijding plaats — zodra het Christus-Licht, de Morgenster, in ons opgaat (2 Petrus 1:19).

Het Licht dat in ons hart doorbreekt

“Want de God, die gesproken heeft: Licht schijne in het duister, heeft het doen schijnen in onze harten, om in ons hart (!) de kennis der heerlijkheid Gods aan het Licht te brengen door de verschijning van het Christus-Licht dat binnenin ons is.” (2 Korintiërs 4:6; MV)

Hier ligt de kern: het Koninkrijk openbaart zich niet buiten ons, maar in ons. Het Christus-Licht in ons is de plaats waar God zichtbaar wordt. Waar dit Licht doorbreekt, wordt duisternis verdreven en komt bewustzijn tot leven — van duisternis naar Licht.

Dragers van het Woord van bevrijding

De bediening der verzoening is toevertrouwd aan hen in wie het Christus-Licht is opgegaan (2 Korintiërs 5:18). In hen is het Woord — de Logos, het “Er zij Licht!” — realiteit geworden. Zij zijn geroepen om het Licht dat in ieder mens aanwezig is (Johannes 1:9) onder de bedekking vandaan te halen.

Waar deze bedekking weggenomen wordt, begint het Licht te schijnen. Mensen worden zich bewust van Christus in hen, en van daaruit verspreidt het Licht zich vanzelf in de wereld.

“Opdat gij onberispelijk en onbesmet moogt zijn, onbesproken kinderen Gods te midden van een ontaard en verkeerd geslacht, waaronder gij schijnt als lichtende sterren in de wereld.” (Filippenzen 2:15)

De toenemende kracht van het Licht

Naarmate het Christus-Licht meer openbaar wordt, wordt ook de werking van Gods Geest krachtiger zichtbaar op aarde. Het Licht neemt toe totdat het de duisternis volledig opslokt — in eerste instantie geleidelijk, maar uiteindelijk in een beslissend moment waarin God alles in allen zal zijn (1 Korintiërs 15:28).

“Het waarachtige Licht, dat ieder mens verlicht, was komende in de wereld.” (Johannes 1:9)

De bedekking die het zicht belemmert

Tegelijkertijd moeten we erkennen dat wij, ook als christenen, nauwelijks begrijpen wat het betekent om werkelijk in dit Licht te wandelen. Westerse theologische systemen, gebouwd op een veronderstelde scheiding tussen God en mens (Genesis 3), functioneren als een bedekking die het zicht op het Christus-Licht verduistert.

Wat wij vaak als “geestelijk” beschouwen, blijkt in veel gevallen niet meer dan het uiterste van religieuze inspanning. Dat verklaart waarom het evangelie ogenschijnlijk aan kracht heeft verloren. Zelfs waar een bepaalde mate van kracht zichtbaar is, blijft die van tijdelijke aard en leidt zij niet tot de blijvende metamorfose waar Paulus over spreekt.

Van aanschouwen naar transformatie

“Zodra de bedekking weggenomen is, gaan we – als in een spiegel! – de heerlijkheid van de Heer zien. Zodra we dit gaan zien, zal ons lichaam een metamorfose (gedaantewisseling) ondergaan van heerlijkheid tot heerlijkheid, door de Geest die in ons is.” (2 Korintiërs 3:18; MV)

Werkelijk wandelen in het Licht begint bij zien. Wanneer wij de heerlijkheid van de Heer in ons aanschouwen, worden wij ons bewust van Christus in ons. Dat bewustzijn is niet slechts inzicht, maar draagt de belofte van volledige transformatie.

De belofte van het Koninkrijk hier en nu

In dat bewustzijn ontvangen wij het onderpand van onze erfenis: deelhebben aan de goddelijke natuur en bevrijd worden van het verderf dat deze wereld kenmerkt (2 Petrus 1:4). Deze bevrijding is geen toekomstig idee, maar een realiteit van het Koninkrijk hier en nu.

Het betekent dat wij het Koninkrijk binnengaan zonder de dood te zien. Ons lichaam is bestemd voor verheerlijking: het sterfelijke dat onsterfelijkheid aandoet, totdat de dood volledig wordt opgeslokt in de overwinning (1 Korintiërs 15:53,54).

“Een ieder, die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven; gelooft gij dat?” (Johannes 11:26)

Reflectievragen

• Waar in jouw leven ervaar je nog duisternis, en wat betekent het dat het Christus-Licht juist daar wil doorbreken?
• In hoeverre zie je het Koninkrijk als iets in jou, in plaats van buiten jou?
• Welke “bedekking” herken je in je eigen denken die het zicht op Christus in jou belemmert?
• Wat betekent het voor jou om niet alleen over Christus te geloven, maar je bewust te worden van Christus in jou?
• Hoe zou jouw leven eruitzien als je werkelijk vanuit dit Licht zou wandelen?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Dit mag met recht goed nieuws (evangelie) genoemd worden! Verlossing van datgene waar de mensheid als sinds mensenheugenis onder gebukt gaat, het doel-missen (zonde) dat de lichamelijke dood als loon uitbetaald (Romeinen 6:23). Als onze geestelijke ogen opengaan voor onze Christus-identiteit worden we bevrijd uit de gevangenis van de vergankelijkheid en sterfelijkheid, dan worden we openbaar als zonen van God (m/v).

Een belangrijke misvatting (dwaling) van de (met name westerse) christelijke kerk is dat het bij onze redding primair om onze ziel / geest zou gaan. Het zou onze eigen schuld zijn geweest, vanwege de verkeerde keuzes die we als mens maken en de foute dingen die we doen, waardoor we het recht op het koninkrijk van God verspeeld zouden hebben. Door Jezus’ kruisiging als een zondoffer te zien, ontvangen we vergeving en dat zou dan tot redding / verlossing zijn van onze ziel / geest. Dat we met ons lichaam nog steeds onder de vloek van zonde (doel-missen) en lichamelijke dood blijven leven, nemen we doorgaans op de koop toe. Dat hoort nu eenmaal bij het leven hier op aarde. Zolang Jezus nog niet is teruggekomen, zullen we als mensen nog moeite ondervinden en uiteindelijk dood gaan. Althans zo wordt het al eeuwenlang verkondigd, overeenkomstig met wat voor ogen is. Er wordt scheiding gemaakt tussen onze geestelijke redding en onze lichamelijke redding. Deze dualistische benadering houdt ons gevangen onder de vloek van zonde en dood en leidt niet tot verlossing van ons hele mens-zijn, naar geest, ziel én lichaam.

Voordat we verder gaan, een vraag. Zie je in het voorgaande gedeelte waar het mis gaat? Als gevolg van het dualistische denken in goed en kwaad zijn we de schuldvraag gaan stellen. God kan niet de schuldige zijn, dus moet het de mens wel zijn geweest die alle ellende heeft veroorzaakt. We zijn vanuit een menselijke vorm van gerechtigheid, die gebaseerd is op de kennis van goed en kwaad, het evangelie gaan benaderen. Zo is er een ‘ander evangelie’ ontstaan, dat geen evangelie is. Het is een boodschap die gebaseerd is op ons (verduisterde) dualistische denken in goed en kwaad, waar het eten van de boom van kennis van goed en kwaad een beeld van is. Ons verduisterde denken heeft geleid tot een interpretatie van Genesis 3, die gebaseerd is op onze menselijke manier van gerechtigheid en niet op de gerechtigheid van het koninkrijk van God. Als we met die menselijke goed/kwaad-bril op Genesis 3 interpreteren, dan wordt de ongehoorzaamheid van de mens als een overtreding van Gods wet gezien (kwaad!), waarmee we schuld op ons hebben geladen. Die schuld moet vereffend worden. De rest van de gangbare boodschap is bekend.

Het begrip ‘zondeval’ komt in de hele Bijbel niet voor. In het Grieks van het nieuwe testament komen we wel het woord ‘paraptoma’ tegen, dat ‘val’ betekent (o.a. in Romeinen 11:11,12). Het gangbare begrip ‘zondeval’ is een theologische interpretatie, die op zichzelf genomen de lading dekt, zolang we het begrip ‘zonde’ maar opvatten zoals het bedoeld is, namelijk als ‘doel-missen’. Omdat we de schuldvraag zijn gaan stellen, wordt het begrip ‘zonde’ doorgaans gezien als het kwaad dat de mens doet. Het Griekse woord ‘paraptoma’ wordt daarom meestal vertaald met ‘overtredingen’, terwijl daar helemaal geen sprake van is. Tot overmaat van ramp is het woord ‘aphesis’ bijna overal vertaald met ‘vergeving’ en zo is – door in goed en kwaad te denken – het evangelie van vergeving van zonden ontstaan. In werkelijkheid gaat het om verlossing (aphesis) van wat de ‘val’ (paraptoma) teweeggebracht heeft en daarbij hoeft de schuldvraag helemaal niet gesteld te worden. Het gaat in het evangelie dan ook niet om strafrecht, maar om herstelrecht.

Laten we de kennis van goed en kwaad en daarmee de schuldvraag achterwege, dan gaan we zien dat het niet om een val in zonde (kwaad) gaat, maar om een val in bewustzijn. Van oorsprong is ieder mens een geestelijke schepping, naar Gods evenbeeld en gelijkenis geschapen. We waren er al voor de conceptie. Door de geboorte uit (vrucht)water hebben we een lichaam van vlees en bloed ontvangen, maar voor de moederschoot waren we al gekend en voor we uit de baarmoeder kwamen waren we al geheiligd (Jeremia 1:5). De mens is van oorsprong een engel (een geestelijke entiteit zonder fysiek lichaam). Een derde deel van alle engelen (de geestelijke entiteit van de mens) is gevallen in bewustzijn. Deze val in bewustzijn ging gepaard met onze manifestatie in een lichaam van vlees en bloed. Het lichaam van vlees en bloed van alle mensen (niet onze ziel en geest) is het derde deel dat gevallen is en zodoende onder de vloek van zonde en dood terechtgekomen. Deze val in bewustzijn was noodzakelijk om onszelf als een unieke creatie met een uniek lichaam bewust te worden. Hiervoor moest ons (geestelijke) bewustzijn tijdelijk worden verduisterd.

De val in ons bewustzijn heeft geleid tot een gevoel van afstand (vervreemding) tot God, onze naasten en ons ware oorspronkelijke / geestelijke Zelf. Daar waar in werkelijkheid nooit afstand is geweest, omdat alles uit God, door God en tot God is, ervaren we nu dualiteit. Christus in ons (onze Christus-identiteit) is tijdelijk een verborgen mysterie geworden. Het dualistische denken in goed en kwaad is één van de gevolgen van het leven met een fysiek lichaam van vlees en bloed. Het denken in goed en kwaad heeft geleid tot de vloek van zonde (doel-missen) en lichamelijke dood. Jezus vergeleek het leven onder deze vloek met een gevangenis. De verlossing die Jezus ons heeft geopenbaard is de verlossing uit deze gevangenis, onder de vloek van zonde en dood vandaan. Jezus heeft onze ogen willen openen voor het koninkrijk van God dat al in haar volle glorie onder ons is. Bevrijding uit de gevangenis zorgt ervoor dat gebrokenen heengezonden worden in vrijheid en eeuwig leven ontvangen.

De noodzakelijke val in bewustzijn en de gevolgen daarvan, waren door God al voorzien. God laat alle dingen meewerken ten goede. Het tijdelijke lijden hoeft ons niet wanhopig te maken. Alle dingen (de ganse kosmos) zullen hersteld worden. Dat is de boodschap van het evangelie. De blijde boodschap van verlossing van de vloek van zonde en dood. De schuldvraag waarom we onder deze vloek terecht zijn gekomen doet er voor God helemaal niet toe. Het gangbare evangelie van vergeving van zonden is helemaal geen blijde boodschap. God richt zich op volkomen herstel van alles wat nog niet volgens zijn plan tot ‘opstanding’ is gekomen. Bij het ware evangelie gaat het om verlossing uit de situatie waarin we ons doel missen. God wil ons, nadat we tot zelfbewustzijn zijn gekomen, verlossen van de tijdelijke vloek van zonde en dood. Dat is het evangelie van het koninkrijk. God wil dat we tot ons doel komen en eeuwig leven! Niet alleen met onze ziel / geest, maar ook met ons lichaam. Als we verlost worden van de vloek van zonde (doel-missen) en lichamelijke dood, dan worden we openbaar als zonen van God, die verlost zijn van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid! Dat is waar de schepping met reikhalzend verlangen op wacht, omdat zij zelf ook bevrijd wil worden van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid, aldus Paulus in Romeinen 8:19-21.

Redding van onze ziel / geest, terwijl ons lichaam haar doel mist (zondigt) door als gevolg van de vergankelijkheid te sterven, is niet de verlossing die Jezus voor ogen had. Het is de bedoeling dat we God verheerlijken met ons lichaam (1 Korintiërs 6:20) en dat doen we niet door lichamelijk te sterven. Het koninkrijk van God dat Jezus verkondigde, is onder ons. Wij kunnen hier en nu bevrijd worden uit de duistere gevangenis, waar de vloek van zonde en dood heerst. We kunnen hier en nu heengezonden worden in vrijheid. Dat is de bediening des Geestes ten leven (2 Korintiërs 3:6-8). Daar heeft Jezus onze ogen voor willen openen. Zolang we – als gevolg van ons dualistische denken – deze verlossing / redding voor ons blijven uitschuiven, gaan we de verlossing die ons in het evangelie wordt voorgesteld niet meemaken. Zolang we denken dat Jezus als aardse koning eerst terug moet komen om de verlossing compleet te maken, blijven we onder de vloek van zonde en dood leven, blijven we slaaf van de vergankelijkheid en zullen mensen lichamelijk blijven sterven.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Het ‘grappige’ is dat het helemaal niet uitmaakt of je het eeuwige leven dat Jezus ons beloofd heeft geestelijk of lichamelijk opvat. De uitkomst is namelijk in beide gevallen hetzelfde. Laat me dat even uitleggen. De lichamelijke dood (ook wel de tweede dood genoemd) is een gevolg van de zogenoemde geestelijke dood (de eerste dood door de ‘val’). Ook al zouden we het eeuwige leven waar Jezus over spreekt geestelijk opvatten, dan zou daarmee de oorzaak voor de lichamelijke dood (de tweede dood) zijn weggenomen. Geestelijk eeuwig leven ontvangen, waarmee de oorzaak van de tweede (lichamelijke) dood wordt opgeheven, leidt dus vanzelf tot de volledige bevrijding van de vloek van zonde en dood. Verlossing – inclusief het ontvangen van eeuwig leven – is dan ook een belofte voor ons hele mens-zijn, voor Geest, ziel én lichaam. Het komt door ons rationele/dualistische (lees: vleselijke) denken dat we dit uit elkaar hebben getrokken.

Hieronder tien statements op een rijtje om mijn stelling, dat het eeuwige leven ook betrekking heeft op ons lichaam van vlees en bloed, kracht bij te zetten.

1. De Geest van God die in u woont, zal uw sterfelijke lichamen (niet uw dode lichamen!) levend maken (Romeinen 8:11).
   
2. De zuchtende schepping wacht op het moment dat de kinderen Gods bevrijd worden van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid en als gevolg daarvan tot verheerlijking komen (Romeinen 8:21).
   
3. Verheerlijkt dan God met uw lichaam (1 Korintiërs 6:20). We hebben ons lichaam van vlees en bloed niet gekregen om uiteindelijk te sterven, maar om God ermee te verheerlijken. Dat gebeurt ten volle door de verheerlijking van ons lichaam.
   
4. Want ons vergankelijke lichaam (niet ons dode lichaam!) moet onvergankelijkheid aandoen en ons sterfelijke lichaam (niet ons dode lichaam!) moet onsterfelijkheid aandoen. Dan is de dood verzwolgen in de overwinning (1 Korintiërs 15:53,54).
   
5. Ons fysieke gedaante zal een metamorfose ondergaan VAN heerlijkheid (niet via de lichamelijke dood! maar) TOT heerlijkheid (2 Korintiërs 3:18).
   
6. De Geest (Christus in ons) is een onderpand voor onze erfenis, de verheerlijking van ons lichaam, waarbij het sterfelijke (niet het dode lichaam!) verslonden wordt door het leven. Paulus verlangde er dan ook niet naar om ontkleed te worden van zijn fysieke lichaam (hij wilde niet lichamelijk sterven!), maar om overkleed te worden met een verheerlijkt lichaam, ofwel de verheerlijking van zijn lichaam (2 Korintiërs 5:4,5).
   
7. Ons vernederde lichaam (niet ons dode lichaam!) zal veranderen zodat het aan zijn verheerlijkt lichaam gelijkvormig wordt, naar de kracht, waarmede Hij ook alle dingen Zich kan onderwerpen (Filippenzen 3:21).
   
8. Christus Jezus heeft de dood van zijn kracht beroofd en onvergankelijk leven aan het licht gebracht door het evangelie. (2 Timoteüs 1:10).
   
9. De ‘eerste opstanding’ is de wedergeboorte, waarbij we opstaan uit de zogenoemde ‘geestelijke dood’ (de eerste dood). Met de ’tweede opstanding’ ontvangen we de krans der heerlijkheid (1 Petrus 5:4), ofwel de verheerlijking van ons lichaam van vlees en bloed, zonder de lichamelijke dood (de tweede dood) te zien (Openbaring 20:6).
   
10. Wie in mij gelooft zal in der eeuwigheid niet meer sterven. Gelooft gij dat? (Johannes 11:26)

Zolang we het niet geloven, zullen we het niet gaan zien!

PS Wanneer heb jij voor het laatst een preek gehoord over onze erfenis, de verheerlijking van ons lichaam van vlees en bloed? Klik hier om meer te lezen over onsterfelijkheid.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Het is echter mogelijk om het geestelijke zaad – dat zich in ieder mens bevindt, maar dat door de val in bewustzijn ‘gestorven’ is – te laten ontkiemen en tot Leven te laten komen (de eerste opstanding; wedergeboorte). Over degenen die deel hebben aan deze eerste opstanding zal de tweede dood (de lichamelijke dood) geen macht meer hebben (Openbaring 20:6).

De Geest die in hen woont en tot (de eerste) opstanding is gekomen, zal het sterfelijke verslinden (Romeinen 8:11; 2 Korintiërs 5:4). Hun lichamen zullen veranderen en gelijkvormig worden aan het verheerlijkte lichaam van de Heer (de tweede opstanding; verheerlijking; Filippenzen 3:21).

Zodra Christus in ons tot opstanding komt, zullen we met hem overwinnen. De vloek van zonde en dood zal van zijn kracht worden beroofd, waardoor de zonde haar bijbehorende loon (de lichamelijk dood) niet meer zal kunnen uitbetalen.

Er is geen enkele reden om aan te nemen dat de verheerlijking (de tweede opstanding) niet in het hier en nu zou kunnen plaatsvinden. Jezus heeft ons de weg naar volledige verlossing geopenbaard. Hij heeft de machten en krachten openlijk tentoongesteld en over hen gezegevierd. Hij heeft de lichamelijke dood overwonnen en is opgenomen in heerlijkheid. Hij heeft als mens van vlees en bloed de weg van verlossing volledig bewandeld. Deze weg kan dan ook door iedereen bewandeld worden. Wij kunnen vanuit ons fysieke bestaan in het hier en nu de weg achter Jezus, die leidt tot in het koninkrijk van God, aan gaan.

Deze weg loopt vanuit de voorhof van de tempel van ons lichaam, via het heilige in onze tempel, waar we binnengaan door de eerste opstanding, naar het heilige der heiligen, waar we binnengaan door de tweede opstanding.

Het koninkrijk van God bevindt zich in het heilige der heiligen van onze tempel. We kunnen hier met ons fysieke lichaam van vlees en bloed niet binnengaan. De intensiteit van het Licht is voor ons fysieke lichaam ontoegankelijk. We zouden levend verbranden. Om die reden wordt God een verterend vuur genoemd. Het gaat hierbij niet om goed en kwaad en onze zondigheid, maar om onze staat van bewustzijn. Het binnengaan in het heilige der heiligen gaat daarom altijd gepaard met de transformatie van ons lichaam in een verheerlijkt / hemels lichaam. Daardoor zal het vergankelijke onvergankelijkheid aandoen en het sterfelijke onsterfelijkheid (1 Korintiërs 15:53-57).

De Geest in ons, is ons als onderpand gegeven voor deze erfenis, de verheerlijking van ons lichaam van vlees en bloed. Het sterfelijke zal verslonden worden door het Leven dat binnen in ons is. Ons lichaam van vlees en bloed zal veranderen (metamorfose) van heerlijkheid tot heerlijkheid. Een opgaande lijn, door de opstandingskracht van Christus die zich in ons bevindt. We zullen niet van heerlijkheid, via de lichamelijke dood, naar heerlijkheid gaan. De verlossing waarover we in het nieuwe testament lezen, omvat Geest, ziel én lichaam!

Dit is de blijde boodschap van de jonge wijn in nieuwe zakken. Zolang we de jonge wijn van het koninkrijk van God in oude zakken schenken, zullen de zakken alsnog scheuren en de wijn weglopen. We kunnen lichamelijke genezing hebben ontvangen, bevrijd zijn van allerlei narigheid en goddelijke voorziening voor ons lichaam hebben genoten, zolang ons lichaam van vlees en bloed de tweede dood zal ondergaan, is het allemaal voor niets geweest. De zak scheurt en de jonge wijn loopt weg. Het evangelie van de jonge wijn in nieuwe zakken is een kracht tot behoudenis voor een ieder die het gelooft. Het is de kracht die ons naar Geest, ziel en lichaam verlost van de vloek van zonde en dood.

Wie mij gelooft, zal in der eeuwigheid niet meer sterven. Gelooft gij dat?

Meer lezen over de boodschap van de jonge wijn in nieuwe zakken?
Meer lezen over onsterfelijkheid?

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

“Een ieder die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven; gelooft gij dat?” (Johannes 11:26)

Wees eerlijk: voor de meeste mensen klinkt dit te mooi om waar te zijn. Als er één ding zeker lijkt in het leven, dan is het dat we allemaal sterven. Wat Jezus hier zegt, lijkt haaks te staan op wat we dagelijks om ons heen zien. Daarom wordt vaak aangenomen dat hij het wel ‘geestelijk’ bedoeld zal hebben. Probleem opgelost… maar is het probleem daarmee werkelijk opgelost?

Om dat te kunnen beoordelen, moeten we eerst terug naar de kern: waar moet de mensheid van verlost worden?

De vloek van zonde en dood als uitgangspunt

Door het denken in goed en kwaad zijn we onder de vloek van zonde en dood gekomen. Deze ‘geestelijke dood’ (zonde) heeft ons dienstbaar gemaakt aan de vergankelijkheid, met als gevolg de lichamelijke dood. De zonde betaalt de dood als loon uit:
“Want het loon, dat de zonde geeft, is de dood…” (Romeinen 6:23)

Tegen deze achtergrond schrijft Paulus:
“Christus Jezus heeft de dood van zijn kracht beroofd en onvergankelijk leven aan het licht gebracht door het evangelie.” (2 Timoteüs 1:9,10)

Het evangelie is dus niet slechts een troost voor later, maar goed nieuws over bevrijding: bevrijding van de vloek van zonde en dood, van vergankelijkheid en sterfelijkheid.

“Want dit vergankelijke moet onvergankelijkheid aandoen en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen.” (1 Korintiërs 15:53)

Vleselijk denken versus wandelen in de Geest

De christelijke theologie heeft zich eeuwenlang laten leiden door wat zichtbaar is. Paulus noemt dit een vleselijke wandel: ons denken baseren op wat we waarnemen, in plaats van op wat nog niet zichtbaar is, maar wel al werkelijkheid is — leven vanuit de Geest.

Zolang we naar het vlees wandelen, nemen we een vertekende werkelijkheid waar. Wat wij als ‘natuurlijk’ beschouwen, is in feite een projectie van ons verduisterde bewustzijn. En wat werkelijk natuurlijk is — het leven vanuit de Geest — zijn we als ‘bovennatuurlijk’ gaan zien.

In werkelijkheid is het precies andersom: het geestelijke is natuurlijk, en het vleselijke is eerder onder-natuurlijk.

Gaat het om geestelijk of lichamelijk leven?

De uitspraak van Jezus over ‘niet sterven’ wordt vaak beperkt tot geestelijk leven: men denkt dan dat het betekent dat we na onze lichamelijke dood bij God zullen zijn.

Maar hier zit een spanning. Als de lichamelijke dood het gevolg is van de ‘geestelijke dood’, dan betekent bevrijding van de geestelijke dood óók dat de lichamelijke dood zijn grond verliest. Bovendien staat Jezus’ uitspraak in de context van de opwekking van Lazarus — een fysiek wonder. Dat maakt het moeilijk om zijn woorden uitsluitend geestelijk te duiden.

Ook andere uitspraken in het Nieuwe Testament wijzen in die richting.

“Dit is het brood dat uit de hemel is neergedaald… wie dit brood eet zal eeuwig leven.” (Johannes 6:58)
Jezus contrasteert hier expliciet het fysieke sterven van de voorouders met het leven dat hij brengt.

“Want indien gij naar het vlees leeft, zult gij sterven; maar indien gij door de Geest de werkingen des lichaams doodt, zult gij leven.” (Romeinen 8:13)
Hier wordt een directe relatie gelegd tussen levenswijze en sterfelijkheid.

De transformatie van het lichaam

De Bijbel spreekt consequent over een daadwerkelijke verandering van de mens, niet alleen innerlijk maar ook lichamelijk.

“De schepping… zal bevrijd worden van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid…” (Romeinen 8:20-21)
Deze bevrijding hangt samen met het openbaar worden van de kinderen van God.

“Wij allen… worden naar hetzelfde beeld in gedaante veranderd… van heerlijkheid tot heerlijkheid.” (2 Korintiërs 3:18)
Hier wordt gesproken over een metamorfose — een werkelijke gedaanteverandering.

“Opdat het sterfelijke door het leven worde verslonden.” (2 Korintiërs 5:4)
Niet ontkleed worden, maar overkleed: het sterfelijke wordt opgenomen in het Leven.

“Die ons vernederd lichaam veranderen zal… zodat het gelijkvormig wordt aan Zijn verheerlijkt lichaam.” (Filippenzen 3:21)

De lijn van Paulus is helder: het gaat niet om ontsnappen uit het lichaam, maar om transformatie van het lichaam.

En ook Petrus laat zich niet onbetuigd als hij schrijft:

“Hiermee zijn ons kostbare, rijke beloften gedaan, opdat u zou ontkomen aan het verderf dat de wereld beheerst als gevolg van de begeerte, en opdat u deel zou krijgen aan de goddelijke natuur.” (2 Petrus 1:4)
Het gaat hier over ontkomen aan het verderf — de vloek van zonde en dood — opdat we daadwerkelijk deel krijgen aan de goddelijke natuur.

De eerste opstanding en het einde van de dood

Ook Openbaring spreekt in deze lijn:
“Zalig en heilig is hij, die deel heeft aan de eerste opstanding… over hen heeft de tweede dood geen macht.” (Openbaring 20:6)

De eerste opstanding verwijst naar wedergeboorte: het moment waarop we ontwaken in Christusbewustzijn en overgaan van duisternis naar Licht. Vanuit die werkelijkheid verliest de tweede dood — de lichamelijke dood — zijn macht.

Nergens wordt gesproken over de noodzaak van een tussentijdse lichamelijke dood. Integendeel: het Nieuwe Testament wijst op een proces waarin het sterfelijke wordt getransformeerd tot onsterfelijkheid.

De weg van het Koninkrijk

Jezus heeft een weg geopend waarin de dood zijn kracht verliest en het onvergankelijke Leven zichtbaar wordt. Het evangelie van het Koninkrijk — de ‘jonge wijn’ — lijkt misschien te mooi om waar te zijn, maar dat maakt het niet minder waar.

Zolang we deze boodschap echter blijven vermengen met oude denkkaders (de ‘oude zakken’), verliest zij haar kracht. Het zuurdesem van de wet houdt ons gevangen in een vleselijke manier van kijken, gebaseerd op wat zichtbaar is.

De uitnodiging is daarom helder: wandel in de Geest. Zie dwars door het zichtbare heen de werkelijkheid van het Koninkrijk. Zie ieder mens als gezalfd — als Christus — en de schepping als heilig.

Reflectievragen

• Wat doet Jezus’ uitspraak over ‘niet sterven’ met jouw huidige geloofsbeeld?
• Zie jij lichamelijke sterfelijkheid als een onvermijdelijk gegeven, of als iets dat overwonnen kan worden?
• Wat betekent het voor jouw leven als “verlossing” ook je lichaam omvat?
• In hoeverre laat jouw wereldbeeld zich bepalen door wat zichtbaar is?
• Wat zou er veranderen als je het leven werkelijk vanuit de Geest gaat zien in plaats van vanuit het vlees?

Wil je meer over onsterfelijkheid lezen?

Eeuwig Leven vanuit het hier en nu: → Ontdek hoe eeuwig leven geen toekomstbelofte is, maar een bewustzijnsrealiteit die nu al geleefd kan worden

Eeuwig Leven in plaats van lichamelijk sterven: Wat betekent het dat de dood daadwerkelijk overwonnen wordt — ook in het lichaam?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

De overtuiging dat Jezus van Nazareth als zondoffer is gekruisigd voor de vergeving van onze zonden vormt voor veel Bijbelgetrouwe christenen de kern van hun geloof en hun hoop op eeuwig leven. Volgens deze visie heeft Jezus door zijn kruisdood vergeving bewerkt, waardoor wij eeuwig leven kunnen ontvangen. Maar hoe verhoudt dit zich tot wat we lezen in Hebreeën 10?

“Daarom zegt Hij bij zijn komst in de wereld: Slachtoffer en offergave hebt Gij niet gewild, maar Gij hebt Mij een lichaam bereid; in brandoffers en zondoffers hebt Gij geen welbehagen gehad. Toen zeide Ik: zie, hier ben Ik (in de boekrol staat van Mij geschreven) om uw wil, o God, te doen. In de aanhef zegt Hij: Slachtoffers en offergaven, brandoffers en zondoffers, hebt Gij niet gewild, noch daarin een welbehagen gehad, hoewel zij naar de wet gebracht worden. Doch daarna heeft Hij gezegd: Zie, hier ben Ik om uw wil te doen.” (Hebreeën 10:5-9)

De boodschap van vergeving van zonden op grond van de kruisiging wortelt in het oude verbond en het systeem van de wet. Een zondoffer kan zonde bedekken, maar bevrijdt niet van de diepere realiteit: de macht van zonde en dood. Die beperking ligt niet in het soort offer, maar in het hele systeem waarin het functioneert. Daarom heeft God geen behagen in offers—niet van dieren en zeker niet van mensen. Binnen deze traditionele lezing lijkt het alsof het lichaam van Jezus het ultieme zondoffer moest zijn. Toch spreekt de context dit tegen, doordat herhaaldelijk wordt benadrukt dat God geen welbehagen heeft in offers.

Een vertaling die beter aansluit bij deze lijn luidt: “maar mijn lichaam zal vervolmaakt worden” (vs.5) en “zie, ik ben gekomen om het voornemen van God waar te maken.” (vs.7). Het lichaam van Jezus wordt dan niet geofferd, maar door lijden heen tot volheid gebracht. Hier verschijnt een andere weg: niet die van bedekking, maar van bevrijding. God wil de mens en de schepping verlossen van de macht van zonde en dood. Dat is het voornemen: de weg naar leven. Jezus is ons daarin voorgegaan, zodat ook wij die weg zouden gaan.

De vergeten kern van verlossing

Doordat de kerk vergeving van zonden is gaan verbinden met wedergeboorte en eeuwig leven, is het zicht op de diepere verlossing vervaagd: de verheerlijking van ons lichaam. Paulus spreekt consequent over deze verwachting. “En indien de Geest van Hem, die Jezus uit de doden heeft opgewekt, in u woont, dan zal Hij… ook uw sterfelijke lichamen levend maken door zijn Geest, die in u woont.” (Romeinen 8:11)

“Want dit vergankelijke moet onvergankelijkheid aandoen en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen… De dood is verzwolgen in de overwinning.” (1 Korintiërs 15:53-54)

“Wij allen nu… worden van gedaante veranderd naar hetzelfde beeld, van heerlijkheid tot heerlijkheid, door de Here die Geest is.” (2 Korintiërs 3:18)

“Want wij… zuchten… omdat wij niet ontkleed, doch overkleed willen worden, opdat het sterfelijke door het leven worde verslonden.” (2 Korintiërs 5:2,4,5)

“die ons vernederd lichaam veranderen zal, zodat het aan zijn verheerlijkt lichaam gelijkvormig wordt…” (Filippenzen 3:21)

Voor Paulus is dit geen abstracte hoop, maar een concreet perspectief: bevrijding uit de sterfelijkheid zonder eerst te sterven. Hij verlangt ernaar “overkleed” te worden — het sterfelijke dat wordt opgenomen in het leven. Dat is de ware overwinning op de dood. “Wie overwint… zal van de tweede dood geen schade lijden.” (Openbaring 2:11)

Het koninkrijk van God is hier en nu

Deze blijde boodschap hoort niet thuis in een verre toekomst na de dood. Het evangelie van het Koninkrijk van God richt zich op het hier en nu: op de transformatie van ons lichaam en leven. Ons lichaam is geen obstakel, maar de poort naar het eeuwige leven. Jezus en Paulus wijzen dezelfde richting: de weg van innerlijke vernieuwing die zichtbaar wordt in het lichaam.

Die weg verloopt via ons bewustzijn. “De lamp van het lichaam is het oog. Indien dan uw oog zuiver is, zal geheel uw lichaam verlicht zijn… Indien nu wat licht in u is, duisternis is, hoe groot is dan de duisternis!” (Matteüs 6:22-23) Het ‘oog’ staat voor ons bewustzijn. Zolang dit verduisterd is, blijft ook het lichaam gevangen in die duisternis.

Bevrijding begint wanneer ons bewustzijn wordt gereinigd van dode werken. Wanneer het Licht doorbreekt en ‘Christus in ons’ werkelijkheid wordt, wordt de Geest het onderpand van de verheerlijking. Dit is wedergeboorte: niet gebaseerd op vergeving als juridisch concept, maar op een werkelijke innerlijke omvorming van duisternis naar Licht.

Van duisternis naar Licht

Wanneer wedergeboorte wordt gereduceerd tot vergeving van zonden, blijft de diepere transformatie buiten beeld. Daarmee sluiten we onszelf af voor de weg van bevrijding uit de macht van zonde en dood. Zolang de nadruk ligt op vergeving binnen het kader van de wet, blijft het bewustzijn verduisterd. De werken van de wet richten zich op het uiterlijke en houden de mens gevangen in een cyclus van bedekking in plaats van bevrijding.

De duisternis verdwijnt pas wanneer het Licht van Christus werkelijk gaat schijnen — via ons bewustzijn én ons lichaam. “Verheerlijkt dan God met uw lichaam.” (1 Korintiërs 6:20) Dat is de roeping: dat het Koninkrijk van God zichtbaar wordt in en door ons, hier en nu.

Daarom is het noodzakelijk dat het evangelie wordt bevrijd van het oude denken van de wet. De nieuwe werkelijkheid van het Koninkrijk vraagt om nieuwe vormen. Wanneer deze boodschap opnieuw gaat klinken, zal een generatie opstaan die de verheerlijking van de mensheid zal meemaken—niet als een ontsnapping van de aarde, maar als de doorbraak van Gods Leven in de schepping zelf.

Dan wordt zichtbaar wat geschreven staat: “Zie, de tent van God is bij de mensen… en de dood zal niet meer zijn… Zie, Ik maak alle dingen nieuw.” (Openbaring 21:3-5)

Reflectievragen

• Wat betekent het voor jou om verlossing te zien als bevrijding in plaats van vergeving?
• Wat betekent het voor jou dat het lichaam onderdeel is van verlossing?
• Op welke manier ervaar je de beweging van duisternis naar Licht in je eigen bewustzijn?
• Wat verandert er in je denken als sterfelijkheid niet het eindpunt is?
• Durf je het idee los te laten dat dood noodzakelijk is?

Meer lezen over dit onderwerp?
Zie het artikel Het Licht van Christus schijnt in ons.

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Allereerst zet ik een paar teksten op een rijtje waarin ons het eeuwige leven wordt beloofd. Het is Johannes, de discipel die het dichts bij Jezus stond, die als enige! evangelist meerdere keren iets over het eeuwige leven schrijft.

“opdat ieder die gelooft, in Hem eeuwig leven heeft. …, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.” (Johannes 3:15,16)

“Wie in de Zoon gelooft heeft eeuwig leven” (Johannes 3:36)

“Waarachtig, ik verzeker u: wie luistert naar wat ik zeg en hem gelooft die mij gezonden heeft, heeft eeuwig leven; … hij is van de dood overgegaan naar het leven.” (Johannes 5:24)

“Dit wil mijn Vader: dat iedereen die de Zoon ziet en in hem gelooft, eeuwig leven heeft” (Johannes 6:40)

“Waarachtig, ik verzeker u: wie gelooft, heeft eeuwig leven.” (Johannes 6:47)

“Wie mijn lichaam eet en mijn bloed drinkt, heeft eeuwig leven” (Johannes 6:54)

“Dit getuigenis luidt: God heeft ons eeuwig leven geschonken en dat leven is in zijn Zoon.” (1 Johannes 5:11)

Verreweg de meeste christenen zien het eeuwige leven als iets dat in het zogenoemde ‘hiernamaals’ pas voluit werkelijkheid zal worden. Tenzij dat Jezus eerder terugkomt, zullen we eerst moeten sterven om in dat ‘hiernamaals’ terecht te komen. Maar waarom komen we in het evangelie van Johannes dan steeds het zinnetje ‘heeft eeuwig leven’ (o.t.t.) tegen en niet ‘zullen in de toekomst eeuwig leven ontvangen’? Jezus verkondigde in woord en met daad het koninkrijk van God in het hier en nu. Waarom zou dan de belofte van eeuwig leven voor het ‘hiernamaals’ zijn, na de dood van ons fysieke lichaam? Waarom zou Jezus alleen op onze geest/ziel wijzen en niet op ons lichaam? Waarom hebben we het ‘eeuwige leven’ vergeestelijkt, alsof het alleen om onze ziel zou gaan en niet om ons fysieke lichaam? Is dat niet veel te dualistisch en Grieks gedacht?

Zelf ben ik er inmiddels van overtuigd geraakt dat het wel degelijk mogelijk is om vanuit ons fysieke bestaan in het hier en nu (naar Geest, ziel en lichaam) het eeuwige leven binnen te gaan. Om te beginnen wil ik vanuit de brieven van Paulus laten zien dat dit ten tijde van het nieuwe testament ook de blijde boodschap (het evangelie) was. Daarna wil ik een verklaring geven voor hoe het komt dat we dit als christelijke kerk niet meer geloven. Tot slot leg ik een verband tussen de tijd van toen en nu en geef ik mijn visie op de tijd waarin we nu leven, waarvan ik geloof dat we op het punt staan dat de geschiedenis van het nieuwe testament zich gaat herhalen, maar dan nu voor de hele mensheid.

Door de kennis van goed en kwaad is de vloek van zonde en dood in de wereld gekomen. Als gevolg van deze vloek is de hele schepping dienstbaar geworden aan de vergankelijkheid. De periode van het oude verbond, waarin het volk leefde onder de wet van Mozes, is een schaduwbeeld van de vloek van zonde en dood. Paulus noemt het de ‘bediening des doods’, omdat het niet tot leven, maar tot de (lichamelijke) dood leidt. Zolang de bedekking van de ‘letter der wet’ (het denken in goed en kwaad) aanwezig is, zullen we onszelf en anderen oordelen en veroordelen op basis van de kennis van goed en kwaad. Dit principe van de vloek houdt ons gevangen in het rijk van de duisternis.

Als nu de vloek van zonde en dood en daarmee de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid hét probleem van de schepping – en dus ook van de mens – is, dan ligt het voor de hand dat het bij de verlossing (ons behoud), waarvan we in het nieuwe testament lezen, gaat om de verlossing van de vloek van zonde en dood, inclusief de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid, die het gevolg van deze vloek is.

De schepping zucht en wacht op het openbaar worden van de Zonen Gods (m/v). Waarom? Omdat de schepping zelf ook bevrijd wil worden van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid, hetgeen het geval is bij de Zonen Gods die openbaar worden, aldus Paulus (Romeinen 8:19-21).

Als we de brieven van Paulus, maar ook die van Petrus en Johannes, vanuit dit perspectief lezen, dan komt de verwachting die in al deze brieven doorklinkt, tot leven. Er stond in die tijd iets bijzonders te gebeuren, waar men met grote verwachting naar uitkeek. De tijd was nabij! En dat was de verlossing van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid. Men zou overkleed worden met onvergankelijkheid en onsterfelijkheid. Hun lichamen van vlees en bloed zouden transformeren naar verheerlijkte lichamen, waarmee ze het koninkrijk van God hier en nu op aarde zouden beërven. Met het lichaam van vlees en bloed kon dat niet (1 Korintiërs 15:50). Hun lichamen moesten eerst een metamorfose ondergaan, waardoor ze letterlijk eeuwig zouden blijven leven. Zij zouden veranderen (Grieks: metamorfose) van heerlijkheid tot heerlijkheid (2 Korintiërs 3:18).

Ik geloof dat dit in de tijd van Paulus daadwerkelijk is gebeurd. De openbaar geworden Zonen van God (m/v) zijn in het jaar 70AD, nadat zij (op advies van Jezus) naar de bergen in Judea waren gevlucht (Matteüs 24:15-18), opgenomen in heerlijkheid (1 Tessalonicenzen 4:17). Zij hebben vanuit hun fysieke bestaan een verheerlijkt lichaam ontvangen, zonder de tweede (lichamelijke) dood te zien en hadden dus letterlijk het eeuwige leven. Dat is het goede nieuws van het evangelie! Het koninkrijk van God op aarde.

Jezus verkondigde het koninkrijk dat nabij was gekomen en voor de volgelingen van Jezus destijds is dat koninkrijk van God in het jaar 70AD werkelijkheid geworden. Zij hebben onvergankelijkheid en onsterfelijkheid aangedaan. In de brieven van Paulus klinkt de verwachting naar de verheerlijking van het lichaam van vlees en bloed ook door. In de brief aan de Romeinen zegt Paulus daar het volgende over:

“Want de wet van de Geest des levens in Christus Jezus heeft mij vrijgemaakt van de wet van zonde en dood.” (Romeinen 8:2)

“En indien de Geest van Hem, die Jezus uit de doden heeft opgewekt, in u woont, dan zal Hij, die Christus Jezus uit de doden opgewekt heeft, ook uw sterfelijke lichamen levend maken door zijn Geest, die in u woont.” (Romeinen 8:11)

“omdat ook de schepping zelf van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid zal bevrijd worden tot de vrijheid van de heerlijkheid der kinderen Gods. Want wij weten, dat tot nu toe de ganse schepping in al haar delen zucht en in barensnood is. En niet alleen zij, maar ook wij zelf, wij, die de Geest als eerste gave ontvangen hebben, zuchten bij onszelf in de verwachting van het zoonschap: de verlossing van ons lichaam.” (Romeinen 8:21-23)

We zijn vrijgemaakt van de wet van zonde en dood, zegt Paulus in vers 2. Dit resulteert in de verlossing van ons lichaam. Niet door te sterven en zo van ons lichaam verlost te worden, maar juist doordat het sterfelijke lichaam levend gemaakt wordt, door de Geest die in ons woont (vers 11). De Geest van God is Christus in ons en die is werkelijk de hoop op de volle glorie van God, de heerlijkheid van de Heer (Kolossenzen 1:27).

“En wij allen, die met een aangezicht, waarop geen bedekking meer is, de heerlijkheid des Heren als in een spiegel aanschouwen, worden van gedaante veranderd (metamorfose) naar hetzelfde beeld van heerlijkheid tot heerlijkheid, immers door de Here, die Geest is.” (2 Korintiërs 3:18)

Zodra de bedekking weggenomen is, zal ons fysieke gedaante veranderen van heerlijkheid tot heerlijkheid, ofwel we zullen een verheerlijkt lichaam ontvangen en Paulus heeft het er niet over dat ons (fysieke) lichaam daarvoor eerst moet sterven, sterker nog het zal gaan van heerlijkheid tót heerlijkheid. De verheerlijking komt tot stand door de Here, die Geest is. En ook hier gaat het om Christus in ons, de hoop op heerlijkheid. Christus in ons is de Geest van God, waarvan ons lichaam een tempel is.

“Maar het lichaam is niet voor de hoererij, doch voor de Here, en de Here voor het lichaam. God heeft niet alleen de Here opgewekt, maar zal ook ons opwekken door zijn kracht. Weet gij niet, dat uw lichamen leden van Christus zijn? … Maar die zich aan de Here hecht, is één Geest met Hem. … Of weet gij niet, dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest, die in u woont, die gij van God ontvangen hebt, en dat gij niet van uzelf zijt? … Verheerlijkt dan God met uw lichaam.”
(1 Korintiërs 6:13-20)

In dit gedeelte laat Paulus zien waar ons fysieke lichaam voor bedoeld is. Om zich aan de Here (Christus in ons) te hechten en één Geest met Christus te vormen. Op die manier verheerlijken we God met ons lichaam. Als die eenheid een feit is, dan hebben we de Geest als onderpand voor onze verlossing ontvangen.

“Want wij, die nog in een tent wonen, zuchten bezwaard, omdat wij niet ontkleed, doch overkleed willen worden, opdat het sterfelijke door het leven worde verslonden. God is het, die ons juist daartoe bereid heeft en die ons de Geest tot onderpand gegeven heeft.” (2 Korintiërs 5:4,5)

De meeste christenen gaan er vanuit dat Paulus met verwachting uitkeek naar het moment van zijn sterven, om bij God te kunnen zijn. Als we echter goed tussen de regels door lezen, dan komen we tot de ontdekking dat Paulus helemaal niet wilde sterven, maar dat hij vol verlangen was naar het moment dat zijn lichaam niet ontkleed (sterven), maar overkleed zou worden met een verheerlijkt lichaam. En ook hier lezen we net als in Romeinen 8:11 dat het sterfelijke verslonden zal worden door het leven, Christus in ons! De Geest, Christus in ons, is dus het onderpand voor onze verlossing, de verheerlijking van ons lichaam. Dit is de verlossing waarover het hele nieuwe testament spreekt en die verlossing was voor de volgelingen van Jezus destijds aanstaande. Het zou plaats gaan vinden in de generatie die toen leefde (zie Matteüs 23:36; 24:34 en Lukas 21:32).

Petrus schrijft er het volgende over:

“Zijn goddelijke kracht immers heeft ons met alles, wat tot leven en godsvrucht strekt, begiftigd door de kennis van Hem, die ons geroepen heeft door zijn heerlijkheid en macht; door deze zijn wij met kostbare en zeer grote beloften begiftigd, opdat gij daardoor deel zoudt hebben aan de goddelijke natuur, ontkomen aan het verderf, dat door de begeerte in de wereld heerst.” (2 Petrus 1:3,4)

Deel krijgen aan de goddelijke natuur door te ontkomen aan het verderf (waar ons lichaam door de vloek van zonde en dood aan onderworpen was), dat mogen we met recht kostbare en zeer grote beloften noemen! We komen deze belofte ook een aantal keer tegen in het oude testament. Eén voorbeeld:

“Daarom verheugt zich mijn hart en juicht mijn ziel, zelfs mijn vlees zal in veiligheid wonen; want Gij geeft mijn ziel niet prijs aan het dodenrijk, noch laat Gij uw gunstgenoot de groeve zien. Gij maakt mij het pad des levens bekend; overvloed van vreugde is bij uw aangezicht, liefelijkheid is in uw rechterhand, voor eeuwig.” (Psalmen 16:9-11)

Petrus vergeleek de verheerlijking van het lichaam met het ontvangen van de ‘krans der heerlijkheid’.

“En wanneer de Opperherder verschijnt, zult gij de onverwelkelijke krans der heerlijkheid verwerven.” (1 Petrus 5:4)

Bij de Opperherder gaat het om de Christus, die in 70AD is ‘verschenen’. De goede herder Jezus van Nazareth heeft zelf ook deze krans der heerlijkheid van de Opperherder ontvangen. Dat is met de opstanding al gebeurd, waarna hij nog diverse keren zichtbaar en tastbaar aan zijn volgelingen is verschenen, maar het is definitief geworden met zijn ‘hemelvaart’. En hiermee kom ik bij één van de belangrijkste oorzaken, waardoor de christelijke kerk niet meer gelooft in de verheerlijking van ons lichaam, zoals dat ons in het nieuwe testament wordt voorgehouden.

Door het dogma van de ‘wederkomst’ verlangen de meeste christenen naar de komst van de fysieke verschijning van Jezus van Nazareth op aarde. We willen Jezus als het ware als een aardse koning terughalen vanuit zijn verheerlijkte staat naar onze duisternis. Terwijl het Gods bedoeling is dat wij vanuit de duisternis worden overgebracht naar het koninkrijk van God. We kunnen deze overgang alleen maken als we de Weg volgen die Jezus ons is voorgegaan. De Weg achter Jezus aan, de Weg die leidt tot de verheerlijking van ons lichaam. Dat is onze verlossing! Daarom wordt er in het boek Handelingen gesproken over de Weg tot behoudenis en worden de gelovigen mensen of volgers van de Weg genoemd.

“Deze liep Paulus en ons achterna, luid roepende: Deze mensen zijn dienstknechten van de allerhoogste God, die u de Weg tot behoudenis verkondigen.” (Handelingen 16:17; zie ook Handelingen 9:2; 18:26; 19:23; 22:4; 24:22; enzovoort).

De belangrijkste tekst die een toekomstige wederkomst van Jezus in een fysiek zichtbaar en tastbaar lichaam zou moeten ondersteunen, kan echter ook op een andere manier vertaald worden.

“En alzo zij hun ogen naar den hemel hielden, terwijl Hij heenvoer, ziet, twee mannen stonden bij hen in witte kleding; Welke ook zeiden: Gij Galilese mannen, wat staat gij en ziet op naar den hemel? Deze Jezus, Die van u opgenomen is in den hemel, gij zult hem op deze manier (houto) volgen (erchomai), zoals (tropos) gij hem naar de hemel hebt zien heenvaren.” (Handelingen 1:10,11)

Er wordt in het Grieks van dit tekstgedeelte gesproken over op deze manier (houto), hetgeen betrekking heeft op de manier waarop Jezus werd opgenomen in heerlijkheid. De vertaling van het Griekse werkwoord erchomai door wederkomen is gebaseerd op het dogma van de wederkomst. In het Grieks is er echter geen sprake van weder-komen. Bij de vertaling met wederkomen is men er bij voorbaat van uitgegaan dat Jezus zou terug komen van een plek waar hij al geweest is. Als we dit op de ‘hemelvaart’ van Jezus betrekken, dan zou Jezus vanuit zijn verheerlijkte staat weer een zichtbaar en tastbaar lichaam aan moeten gaan nemen. In dat geval is er echter geen sprake meer van houto (op deze manier), maar van een tegenovergestelde manier. Het werkwoord ‘erchomai’ kan ook vertaald worden met iemand volgen. En dat maakt het op deze manier (houto) veel logischer en duidelijker. De leerlingen van Jezus zullen hem volgen op de Weg die hij is gegaan, en dus ook op dezelfde manier waarop Jezus van hen heenging. De tekst gaat vervolgens verder met tropos dat net als betekent. Net als Jezus aan het natuurlijke oog werd onttrokken, zo zullen zij ook een verheerlijkt lichaam ontvangen, een beweging van een zichtbaar en tastbaar lichaam naar een verheerlijkt lichaam en dus niet andersom. Het mysterie van Christus in ons is de hoop op heerlijkheid en die heerlijkheid is dat wij zullen worden ‘opgenomen’ in heerlijkheid in plaats van dat Jezus van Nazareth vanuit zijn heerlijkheid wederkomt in een zichtbaar en tastbaar lichaam. Deze vertaling komt helemaal overeen met de verwachting waarover Paulus en Petrus schrijven.

“die ons vernederd lichaam veranderen zal, zodat het aan zijn verheerlijkt lichaam gelijkvormig wordt, naar de kracht, waarmede Hij ook alle dingen Zich kan onderwerpen.” (Filippenzen 3:21)

Door het dogma van de wederkomst geloven de meeste christenen nog steeds dat Jezus van Nazareth eerst terug moet komen voordat men het eeuwige leven kan ontvangen en daarmee is de verwachting naar -, de hoop op – en het geloof in de verheerlijking van ons lichaam van vlees en bloed voor in het hier en nu totaal buiten beeld geraakt. Het directe gevolg hiervan is dat er na 70AD geen (of nauwelijks) voorbeelden meer zijn geweest van mensen die deze verheerlijking hebben meegemaakt. En dat is misschien aan de ene kant maar goed ook. Het zal je maar gebeuren dat je partner of een andere geliefde ineens in heerlijkheid wordt opgenomen en daarmee aan je natuurlijke oog onttrokken zou worden. Persoonlijk geloof ik dat het Gods plan is dat de definitieve ‘opname’ in heerlijkheid als een collectieve gebeurtenis zal gaan plaatsvinden en dus niet één voor één. Ook in het jaar 70AD ging het om een collectieve gebeurtenis van een relatief kleine groep volgelingen van Jezus van Nazareth. Zij waren door de verkondiging van Jezus en Paulus tot (de ware) wedergeboorte gekomen, waardoor zij de Geest als onderpand voor hun verlossing, de verheerlijking van hun lichaam, hadden ontvangen. Jezus van Nazareth had hen het mysterie van ‘Christus in ons’ geopenbaard, het mysterie dat van alle eeuwen (dus altijd al) en van alle geslachten (dus voor iedereen) verborgen was geweest.

“het mysterie, dat eeuwen en geslachten lang verborgen is geweest, maar thans geopenbaard aan zijn heiligen. Hun heeft God willen bekendmaken, hoe rijk de heerlijkheid van dit mysterie is onder de heidenen: Christus onder u, de hoop der heerlijkheid.” (Kolossenzen 1:26,27)

Christus in ons is voor alle mensen van alle tijden een vaststaand feit geweest, ook onder de heidenen, zegt Paulus. Maar zolang het mysterie verborgen is, zullen mensen niet tot wedergeboorte en dus ook niet tot de verheerlijking van hun lichaam kunnen komen. In het hele oude testament zijn er maar drie personen waarbij dit vermoedelijk wel is gebeurd, dat zijn: Henoch, Mozes en Elia. Van Henoch is het vrij duidelijk beschreven (Genesis 5:24). Van Mozes en Elia geloof ik dat hetzelfde gold, omdat zij bij Jezus op de berg der verheerlijking zijn verschenen. Op die berg onderging Jezus een kort moment als het ware een voorproef van die verheerlijking, hetgeen sterk lijkt op de ervaring die Paulus beschrijft in 2 Korintiërs 12:2-4, waarbij hij voor een moment werd opgetrokken in de derde hemel. Dat uitgerekend Mozes en Elia ook op die berg der verheerlijking verschenen, lijkt mij geen toeval. Van Mozes staat beschreven dat hij niet meer terug kwam van de berg en dat ze zijn graf niet hebben gevonden. God zou hem ‘begraven’ hebben.

“Toen stierf Mozes, de knecht des HEREN, aldaar in het land Moab, volgens des HEREN woord. En Hij begroef hem in een dal in het land Moab, tegenover Bet-peor, en niemand heeft zijn graf geweten tot op de huidige dag. Mozes was honderd twintig jaar oud, toen hij stierf; zijn oog was niet verduisterd en zijn kracht was niet geweken.” (Deuteronomium 34:5-7)

Het bijzondere is dat Mozes met zijn 120 jaar blijkbaar nog in de kracht van zijn leven was. Het ligt niet voor de hand dat iemand die nog in de kracht van zijn leven is, sterft. Dat Mozes op de berg ‘stierf’ en door God ‘begraven’ zou zijn, kon men ook niet weten, want hij is niet teruggekomen. Het gaat hier dus hoogstwaarschijnlijk om een beschrijving van wat er volgens de achtergeblevenen heeft plaatsgevonden.

Wat Elia betreft, die zou door een vurige wagen getrokken door vurige paarden zijn opgehaald door God.

“En, terwijl zij voortgingen, al wandelende en sprekende, zie, een vurige wagen en vurige paarden! en die maakten scheiding tussen hen beiden. Alzo voer Elia in een storm ten hemel. En Elisa zag het en riep uit: Mijn vader, mijn vader! Wagens en ruiters van Israel! En hij zag hem niet meer.” (2 Koningen 2:11,12)

Ook bij deze beschrijving is het de vraag of we het zo letterlijk moeten nemen als het hier is weergegeven. Letterlijk of niet, het kan heel goed een beschrijving zijn van het feit dat Elia op dat moment vanuit zijn fysieke bestaan is opgenomen in heerlijkheid. Elisa weende over het feit dat Elia was verdwenen.

Frappant genoeg komen we de twee mannen in witte blinkende klederen, naast de verheerlijking op de berg (Lukas 9:30) ook tegen bij de opstanding (Lukas 24:4) en de hemelvaart (Handelingen 1:10), maar ook als de twee getuigen in Openbaring 11. Met name in het laatste gedeelte gaat het zeker om Mozes en Elia.

“En Ik zal mijn twee getuigen macht geven om te profeteren, … Dezen hebben de macht de hemel te sluiten, zodat er geen regen valt gedurende de dagen van hun profeteren (Elia); en zij hebben macht over de wateren, om die in bloed te veranderen en om de aarde te slaan met allerlei plagen, zo dikwijls zij willen (Mozes).” (Openbaring 11:3,6)

Waarom worden Mozes en Elia hier de twee getuigen genoemd? Waar zijn zij getuigen van geweest? Ik vermoed van de opstanding en de ‘hemelvaart’ van Jezus. We kunnen daarom met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vaststellen dat Mozes en Elia vanuit hun fysieke bestaan zijn opgenomen in heerlijkheid en daardoor meerdere keren konden verschijnen (als blinkende engelen) op belangrijke momenten die later in de geschiedenis volgden. Het was ondanks de bedekking die het oude verbond vormde, blijkbaar mogelijk om tot verlossing / behoudenis te komen en dit kwam uiteraard door het mysterie van Christus in ons, dat ook voor Mozes en Elia een gegeven was.

Nadat de wedergeboren volgelingen van Jezus in 70AD zijn opgenomen in heerlijkheid was er niemand meer die het mysterie Christus in ons van binnenuit kende. Paulus heeft er nadrukkelijk op gewezen (vooral in zijn brief aan de Galaten) dat men er voor moest waken om terug te keren naar het vlees en de wet. Dit is helaas al heel vroeg in de kerkgeschiedenis gebeurd. Vanaf 70AD is het mysterie Christus in ons weer verborgen geraakt, waardoor mensen niet meer tot wedergeboorte en dus ook niet tot verheerlijking van hun lichaam kwamen en dat is tot op de dag van vandaag nog steeds het geval. Ik sluit niet uit dat er gedurende de kerkgeschiedenis enkelingen zijn geweest, die net als Henoch, Mozes en Elia onder het oude verbond, wel tot wedergeboorte en verheerlijking zijn gekomen. Er zijn getuigenissen uit de Vroege Kerk die dit lijken te bevestigen, maar het gaat dan om de uitzonderingen die de regel bevestigen.

Alle bevindingen zoals hierboven opgesomd hebben mij op het spoor gebracht van belangrijke parallellen tussen enerzijds een aantal geschiedenissen in de Bijbel en anderzijds de geschiedenis van de hele mensheid. Hieronder eerst een schematische weergave van drie parallel-geschiedenissen uit de Bijbel.

De parallellen zouden nog gedetailleerder uitgewerkt kunnen worden, maar deze weergave laat al zien dat er sprake is van een duidelijk terugkerende geschiedenis, waarbij de reikwijdte steeds groter lijkt te worden.

Deze parallellen en dan met name de geschiedenis van het joodse volk onder het oude verbond kunnen we als een blauwdruk zien voor de geschiedenis van de hele mensheid. God heeft blijkbaar op een bepaald moment in de geschiedenis met een bepaald volk willen laten zien hoe de geschiedenis van de hele mensheid zal gaan verlopen. Op deze manier is Israël tot zegen voor alle volken. In de weergave hieronder is deze parallel uitgewerkt.

Afgezien van de enkele uitzonderingen uit het oude testament, de volgelingen van Jezus tussen het jaar 30 en 70 na Christus en de mogelijke uitzonderingen in de kerkgeschiedenis daarna, is de mensheid tot op de dag van vandaag (tijdelijk) ’ten onder gegaan’ aan de vloek van zonde en dood. Zodra de boodschap van de jonge wijn in nieuwe zakken weer geschonken gaat worden, zullen net als in de begintijd van de christelijke kerk (Handelingen) weer mensen tot ware wedergeboorte gaan komen.

Hiervoor zal de verkondiging van het evangelie volledig moeten worden gereinigd van het zuurdesem van de wet. Bij de eeuwenoude boodschap van vergeving van zonden wordt de wet gehanteerd op grond waarvan de mens tot zondaar wordt verklaard en waardoor men de kruisdood van Jezus als zondoffer nodig zou hebben om vergeving van zonden te ontvangen. Deze voorstelling van het evangelie is in wezen de boodschap van het oude verbond, hetgeen neerkomt op de ‘bediening des doods’.

Zolang we de jonge wijn van het evangelie van het koninkrijk in de oude zakken van het oude verbond blijven schenken, zal het evangelie krachteloos blijven. De jonge wijn moet in nieuwe zakken worden geschonken, wil de verkondiging ervan weer met kracht gepaard gaan! Het is de boodschap die ook Jezus en Paulus verkondigden, een boodschap van onvoorwaardelijke Liefde, radicale Genade en maximale Inclusiviteit. We zullen mensen (en dan werkelijk iedereen!) moeten gaan aanspreken op hun ware identiteit, Christus in ons, in plaats van dat we hen de wet voorhouden, waardoor men zich blijft identificeren met het vlees, de zogenoemde oude mens. De boodschap van het nieuwe verbond is dat mensen net zo Christus zijn, als Jezus van Nazareth, met het grote verschil dat wij het ons nog niet bewust zijn, waardoor we nog naar het vlees wandelen en werken van het vlees blijven voortbrengen.

Door de verkondiging van het evangelie dat vrij is van het zuurdesem van de wet zullen mensen weer tot ware wedergeboorte gaan komen. Zodra dat gaat gebeuren, zal zich – net als in de tijd van Jezus van Nazareth – een generatie gaan vormen die de zogenoemde ‘opname in heerlijkheid’ van de hele mensheid mee zal gaan maken. Het is dan ook de hoogste tijd voor een nieuwe Reformatie binnen de christelijke kerk. Het evangelie van het koninkrijk is werkelijk een geweldige boodschap van hoop en verwachting voor zowel de kerk als de wereld in nood. Deze boodschap zal onder het stof vandaan gehaald moeten worden en de christelijke kerk is van Godswege geroepen om daarin het voortouw te nemen.

“Want het is nu de tijd, dat het oordeel (scheiding aanbrengen tussen vlees en Geest) begint bij het huis van God; als het nu bij ons begint, waar eindigt het dan als wij ongehoorzaam blijven aan het evangelie van God?” (1 Petrus 4:17)

Lees ook de artikelen over Onsterfelijkheid en Eeuwig Leven in plaats van lichamelijk sterven.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

“De Geest des Heren is op Mij, daarom, dat Hij Mij gezalfd heeft, om aan armen het evangelie te brengen; en Hij heeft Mij gezonden om aan gevangenen loslating te verkondigen en aan blinden het gezicht, om verbrokenen heen te zenden in vrijheid, om te verkondigen het aangename jaar des Heren.” (Lukas 4:18,19)

Jezus van Nazareth kwam om onze blinde ogen te openen, om ons uit de gevangenis te bevrijden en de verbrokenen (hen die gebukt gaan onder de vloek van zonde en dood) in vrijheid heen te zenden. De manier waarop Jezus dit deed, was door zijn volgelingen te wijzen op het koninkrijk van God dat binnen in hen was en hen tot bekering (‘naar binnen’) op te roepen.

De christelijke kerk gelooft – afgezien van een korte beginperiode – al eeuwenlang dat de fysieke dood bij het leven hier op aarde hoort. We leven nu eenmaal nog in een gebroken schepping, waardoor we een sterfelijk lichaam hebben. Het eeuwige leven waar Jezus van Nazareth over sprak is men geestelijk op gaan vatten. Ondanks dat ons fysieke lichaam zal sterven, ontvangen we geestelijk gezien eeuwig leven. Nadat ons fysieke lichaam overleden is, gaan we naar de hemel, zo denkt men. Door deze benadering is redding / verlossing voor gelovigen – zolang men hier op aarde leeft – vooral een individuele aangelegenheid geworden. Het gaat om ons ’ticket to heaven’. Het koninkrijk van God is van later belang. Dat komt ergens in de toekomst als we opnieuw een fysiek (en dan onsterfelijk) lichaam hebben ontvangen. Dit alles staat haaks op de boodschap van Jezus die zijn leerlingen opriep om zich te bekeren, vanwege het feit dat het koninkrijk van God binnen in hen was.

Deze voorstelling van zaken is ontstaan vanuit een verduisterd bewustzijn, waardoor de vloek van zonde en dood over de schepping heerst. Door de (noodzakelijke) val in het bewustzijn van de mens bevinden we ons als het ware in een gevangenis waar we geen hand voor ogen zien. In plaats van gehoor te geven aan de oproep van Jezus tot bekering ‘naar binnen’ (richting het Christus-Licht binnen in ons) is men in de donkere gevangenis om zich heen gaan kijken. We nemen de wereld dualistisch waar, waardoor we onderscheid zijn gaan maken tussen de natuurlijke en de geestelijke wereld. Zodoende heeft de christelijke kerk een theologie ontwikkeld die de vloek van zonde en dood (de gevangenis) als uitgangspunt neemt in plaats van het koninkrijk van God dat binnen in ons is. Het zou hier op aarde gaan om onze individuele (geestelijke) redding en de verlossing van de vloek van zonde en dood (het koninkrijk van God) zal pas ergens in de toekomst plaatsvinden (‘al reeds, maar nog niet’).

Ik raak er steeds meer van overtuigd dat de christelijke kerk de ware boodschap van Jezus volledig uit het oog is verloren. De boodschap van vergeving van zonden lijkt in de verste verte niet op het evangelie van het koninkrijk. En door de mix die is ontstaan, nadat we weer wat meer oog kregen voor het koninkrijk, is het er niet veel beter op geworden. Sterker nog, de oude zakken waar we de jonge wijn van het koninkrijk in schenken, scheuren en de jonge wijn loopt weg. Beiden gaan verloren. Is dat niet de situatie van de christelijke kerk vandaag de dag? We hebben nauwelijks nog relevantie voor de wereld waarin we leven en dat komt door de boodschap die we verkondigen.

In een liedje van Elly en Rikkert klinkt de regel: “In het koninkrijk van God staat alles op zijn kop”. Het vleselijke denken staat haaks op het geestelijke denken. Onsterfelijkheid is vanuit vleselijk perspectief gezien niet mogelijk, maar in het koninkrijk van God staat alles op kop.

Het koninkrijk van God kan alleen zichtbaar worden op aarde als mensen bevrijd gaan worden van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid, als mensen werkelijk uit de gevangenis van het rijk der duisternis gaan komen. Daar wacht de zuchtende schepping nog steeds met reikhalzend verlangen op. Zolang we blijven geloven dat de vergankelijkheid (in de gevangenis) ons lot is, gaan we het koninkrijk van God op aarde niet zien.

We hebben een nieuwe Reformatie nodig! De zonen van God (m/v), die bevrijd zijn van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid, zullen moeten gaan opstaan. Mensen die vanuit hun fysieke bestaan onvergankelijkheid aan gaan doen en werkelijk hier en nu het eeuwige leven ontvangen. Niet eerst geestelijk en later na onze fysieke dood pas een onsterfelijk lichaam ontvangen (geen dualistische boodschap!). Nee, vanuit ons leven hier op aarde rechtstreeks het eeuwige leven binnengaan.

Jezus zei: “De ‘dief’ komt niet dan om te stelen en te slachten en te verdelgen; Ik ben gekomen, opdat zij leven hebben en overvloed.” (Johannes 10:10)

Lees ook de artikelen over Onsterfelijkheid en Eeuwig Leven vanuit het hier en nu.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.