Lieve mensen,

Vorige week zijn wij (Petra en ik) bij de uitgever geweest. Hij was erg enthousiast over ons manuscript en ziet duidelijke inhoudelijke potentie voor een uitgave binnen het huidige theologische landschap. Na afloop van een inspirerend gesprek hadden we een deal.

Dat betekent dat God alles in allen – Het evangelie als metamorfose in het najaar van 2026 zal verschijnen.

Voor mij persoonlijk voelt dit als de bekroning van een zoektocht van ruim 35 jaar. Het daadwerkelijke schrijfproces heeft zich vooral in de achterliggende maanden voltrokken, maar de zoektocht die eraan voorafging duurt al tientallen jaren. Jaren van onderzoeken, studeren, bidden, worstelen, denken rondom één centrale vraag: waar draait het nu werkelijk om in het evangelie? In dat zoeken ben ik steeds meer gaan ontdekken hoe groots, hoopvol en allesomvattend het goede nieuws van Christus is.

In het boek God alles in allen probeer ik Paulus opnieuw te lezen — niet vanuit een juridisch kader van schuld en straf, maar vanuit een weg van bewustwording, innerlijke vernieuwing en groei naar het volle Leven in het koninkrijk van God. Een werkelijkheid die hier en nu al volledig aanwezig is, maar waar onze geestelijke ogen doorgaans nog voor gesloten zijn. Door een bijzondere geestelijke ervaring begin 2020 werd de sluier bij mij even opgelicht. Hierdoor ben ik gaan zien dat het evangelie draait om bewustwording van en deelname aan deze nieuwe werkelijkheid, die uiteindelijk zal uitlopen op de voltooiing van de hele schepping, waarin “God alles in allen” zal zijn. Een werkelijkheid waarvan niets en niemand zal worden uitgesloten!

Ruim twee maanden geleden stuurden we een bericht rond dat we met het manuscript bezig waren en vroegen we of mensen wilden meelezen. Dat hebben verschillende mensen gedaan. Naast veel waardevolle feedback kregen we ook iets anders terug: enthousiasme. Mensen noemden het rijk, verdiepend, vernieuwend, hoopgevend en soms ook confronterend. Een terugkerend punt was wel dat het boek op sommige plekken nog wat academisch is — iets waar we samen met de uitgever nog aan gaan werken, zodat het toegankelijker wordt voor een bredere groep lezers.

Er zit alleen ook een praktische kant aan dit verhaal

De kosten voor redactie, vormgeving, opmaak, de eerste druk en bijkomende zaken zoals een boekpresentatie komen uit op ongeveer € 5.000 incl. btw. In onze huidige omstandigheden kunnen wij deze kosten niet zelf geheel dragen.

Daarom starten we een crowdfunding actie. Als je gelooft in dit project, in de boodschap van dit boek, en graag wilt helpen om dit mogelijk te maken, zouden we enorm dankbaar zijn voor een financiële bijdrage — groot of klein.

We ervaren het inmiddels niet meer als “ons” project alleen. Het voelt alsof de tijd rijp is voor dit boek. In een wereld vol onrust, verdeeldheid en dreiging merken we dat veel mensen op zoek zijn naar een groter verhaal dat opnieuw samenbindt — een visie op de werkelijkheid die helpt begrijpen waar we als mensheid doorheen gaan en tegelijk hoop geeft voor de toekomst. Misschien zijn de spanningen en crises van deze tijd inderdaad wat Paulus “barensweeën” noemt: tekenen van een wereld die onderweg is naar een diepere geboorte. Juist daarom verlangen we ernaar dat dit boek gedeeld kan worden met mensen die zoeken naar hoop, verdieping en een ruimer zicht op het evangelie en Gods bedoeling met de schepping.

Als je wilt bijdragen, kun je dat doen via de onderstaande link.
Bij een donatie van € 75 of meer ontvang je t.z.t. een exemplaar van het boek én een uitnodiging voor de boekpresentatie.

Klik hier voor de betaallink

Dank jullie wel voor alle betrokkenheid, bemoedigingen, meelezen en gesprekken tot nu toe. We waarderen dat enorm.

Met een hartelijke groet,
Peter & Petra Overduin

PS Mocht je naar aanleiding van dit bericht met ons in gesprek willen gaan over het boek, de inhoud of de achterliggende zoektocht, dan ben je van harte welkom om contact met ons op te nemen via de contactpagina.

Op de hoogte blijven

Wil je op de hoogte blijven van de ontwikkelingen rondom het boek, nieuwe blogs, fragmenten of informatie over de boekpresentatie?

Meld je dan hieronder aan voor onze infomail / blog.

We bouwen allemaal een identiteit op — laag voor laag, verhaal voor verhaal — tot het zo vanzelfsprekend voelt dat we het nooit meer in twijfel trekken. Maar wat als die ‘ik’ waar je zo hard voor vecht, eigenlijk niet is wie je werkelijk bent?

Het onderstaande artikel van Mo Thomas* nodigt je uit om verder te kijken dan het ego dat je als je ‘zelf’ bent gaan beschouwen. Als het ego — wat nooit jouw ware fundament was — instort, dan wordt er iets onverwoestbaars zichtbaar: pure Liefde, zuiver Licht en zoë-Leven uitgedrukt door jou heen, sterker nog: als jou!

* Mo Thomas is de auteur van Into the Abyss en Snow Globe. Hij is een frequente gast in podcasts die de raakvlakken tussen wetenschap en spiritualiteit belichten, en heeft talloze online discussies over theologie, mindfulness en kwantumfysica geleid. Naast zijn schrijfwerk is hij werkzaam als holistische life- en mindfulnesscoach, waarbij hij anderen helpt hun persoonlijke pad met helderheid en doelgerichtheid te bewandelen.
Het artikel is vanuit het Engels vertaald. De afbeelding is gegenereerd door ChatGPT.

“Ik beschouw Bewustzijn als fundamenteel. Het is de diepste grond van het bestaan. Ik beschouw materie als afgeleid van Bewustzijn. We kunnen niet voorbij het Bewustzijn komen. Alles waar we over praten, alles wat we als bestaand beschouwen, veronderstelt Bewustzijn.” — Max Planck, Nobelprijswinnaar Natuurkunde, 1918 (pionier van de kwantumfysica)

Onder ons bestaan ​​ligt
een Ongeschapen Werkelijkheid die
onze gedachten, emoties, gewaarwordingen,
gehechtheden en herinneringen
overstijgt.

Deze Werkelijkheid
bevat alles
waar ons hart naar verlangt te ervaren.

Het verkennen van de aard ervan is het
meest levensverrijkende avontuur
dat ik me ooit had kunnen voorstellen.

Deze verkenning begint met een
bedrieglijk eenvoudige vraag:
Wie ben ik werkelijk?

Proloog

Ben je ooit zo diep in een droom verzonken geweest dat je, toen je eindelijk wakker werd, in het donker lag te knipperen met je ogen, je hart bonzend, een paar ademloze momenten onzeker over welk leven nu echt van jou was? Velen van ons wel! Kom met me mee en laten we rustig een verhaal binnenstappen dat aanvoelt als die aanhoudende waas tussen een halfdroom en een halfwakkere toestand. Geen natuurkundediploma nodig, geen spiritueel CV vereist. Als we ons gewoon ontspannen en het verhaal zijn werk laten doen, ontdekken we misschien iets verbazingwekkends: de vrede, liefde en het geluk die we ons hele leven hebben nagestreefd, liggen niet ergens “daarbuiten” verborgen. Ze wachten in het volle zicht, onder de ego-rol die we onszelf hebben toebedeeld, op de enige plek waar we nooit hebben geleerd te kijken. Dit verhaal is de geheime autobiografie die in ieders hart geschreven staat, zachtjes wachtend tot we ons eigen gezicht in de spiegel herkennen.

Ayama Wairnis (betekent: Ik ben Bewustzijn) groeide op een boerderij in het Midwesten van de VS en vertrok halverwege zijn twintiger jaren naar Los Angeles om “zichzelf te vinden”. Hij was makkelijk in de omgang – de warmte van een klein dorp, niet snel boos, altijd bereid om te helpen, het soort persoon wiens aanwezigheid alleen al de bloeddruk in de kamer verlaagde. Zijn dagen verliepen volgens een gepland en voorspelbaar patroon: zelfgemaakte diners, vrijwilligerswerk, gelach dat aanvoelde als een warm vuur op een koude winterdag. Na een paar jaar in verschillende baantjes te hebben gewerkt, kreeg hij een kleine acteerrol, werd hij vijf films later beroemd en heeft hij sindsdien zijn vakmanschap geperfectioneerd. Hij speelde door de jaren heen een aantal ongelooflijke rollen en won daarbij een reeks prijzen.

Absoluut niets had hem kunnen voorbereiden op wat er zou komen.

Zes maanden geleden werd hij gecast voor de rol van een wrede schurk genaamd Igor Yallti (betekent: Ego-realiteit) in een horror/thrillerfilm. Het werd aangekondigd als een grensverleggend experiment binnen het genre, met een monsterlijke rol die zo complex was dat zelfs het script giftig aanvoelde. Ayama gaf alles wat hij in zich had. Hij stapte geen moment uit zijn rol, zoals altijd. Maar deze keer was het personage zo intens en overweldigend dat Igor de film volledig overnam. Zes maanden filmen werden zes maanden waarin Ayama in een nachtmerrie leefde – gedachten, emoties, herinneringen en handelingen. Toen de regisseur voor de laatste keer ‘stop’ riep, was Ayama verdwenen. Hij was zo volledig in zijn rol opgegaan dat alleen Igor overbleef, tot in zijn diepste wezen overtuigd dat dit het enige leven was dat hij ooit had gekend. Ondanks alle inspanningen kon niemand – zelfs familie, goede vrienden en de psycholoog die ze in wanhoop hadden ingeschakeld – hem uit de Igor-rol halen en terugbrengen naar zijn echte leven. Het was alsof hij vastzat in een diepe droomtoestand en niet wakker kon worden.

De mensen om hem heen rouwden: “Waar is Ayama gebleven? Zullen we hem ooit nog terugzien?“

Vanaf onze geboorte kregen we een ego-kostuum aangemeten. Sindsdien is het ingewikkeld samengesteld uit verhalen over ons gezin van herkomst, culturele scripts, overlevingsstrategieën, wonden, trauma’s en verslavingen die we in de loop der tijd onbewust als onze identiteit hebben aangenomen. We trokken dit overtuigende kostuum zo vroeg aan en verdedigden het zo fel en zo vaak, zo lang, dat we zijn gaan geloven dat onze ego-rol was wie we waren en zijn. De meesten van ons zijn zo volledig verdwaald dat we ons niet eens meer realiseren dat we verdwaald zijn. Ieder van ons is Ayama, die vergeten is dat hij acteert. Ieder van ons draagt ​​al een Igor-pak en noemt het ‘ik’. Dit kostuum is zo overtuigend dat we geloven dat het de diepste waarheid van ons wezen is. Igor, die onze ‘ego-werkelijkheid’ vertegenwoordigt, heeft Ayama overgenomen, die ons ‘Ik-Ben-Bewustzijn’ vertegenwoordigt (we zouden ook Geest of Goddelijk Bewustzijn kunnen zeggen).

Maar… er blijft iets onaangetasts onder ons lijdende zelf.

Meister Eckhart zinspeelt hierop door te zeggen: “Er is een plek diep in de ziel die nooit gewond is geraakt.” En de beroemde zen-spreuk luidt: “Laat me je oorspronkelijke gezicht zien, het gezicht dat je had voordat je ouders geboren werden.”

De mystici, de dichters en nu ook de kwantumfysici wijzen allemaal op dezelfde verbijsterende mogelijkheid: ons ego-kostuum is een tijdelijke, door de mind gecreëerde constructie, en Degene die het draagt ​​is iets veel, veel meer.

Het Universum, in Zijn Genade, geeft ons een magnifieke metafoor om die “Ene” te vinden onder het overtuigende ego-kostuum dat we ons hele leven hebben gedragen. We gebruiken de verbazingwekkende natuurkunde van zwarte gaten, de meedogenloze aantrekkingskracht van ‘spaghettificatie’ (een beeld dat verderop wordt gebruikt voor het ontrafelen van het ego) en de onvermijdelijke finaliteit van de singulariteit als een uitnodiging om de Glorieuze, Grenzeloze, Naamloze Werkelijkheid die schijnt achter al onze beperkte percepties en valse identiteiten te zien en uiteindelijk te ervaren.

We zullen ontdekken dat de zwaartekracht van een zwart gat de onweerstaanbare uitnodiging van de Liefde is voor Igor, en voor ons, om thuis te komen.

Welkom op een reis naar de Afgrond. Het Licht in het centrum is helderder dan je durft te geloven, en wat het verlicht zal je versteld doen staan.

Letterlijk.

I. De Geboorte van een Zwart Gat: De Ineenstorting van Percepties

Elke ster wordt geboren met een geheime dood die er al in geschreven staat.

De meeste branden fel en exploderen dan, waarbij ze hun licht verstrooien in een glorieuze supernova. Maar de werkelijk gigantische sterren – de oeroude reuzen – kiezen een stiller, absoluut pad. Wanneer de brandstof op is, neemt de zwaartekracht het over en stort alle massa naar binnen – een implosie. Laag na laag stort naar binnen totdat de dichtheid oneindig wordt en een nieuwe realiteit ontstaat: een zwart gat. In april 2019 zagen we voor het eerst de schaduw van een supermassief zwart gat – 6,5 miljard keer de massa van onze zon – in het centrum van sterrenstelsel M87. Wat we zagen was niet het gat zelf, maar de omringende grens waar licht zich overgeeft. Zelfs licht kan niet ontsnappen zodra de waarnemingshorizon – het punt/de grens van geen terugkeer – is overschreden.

Denk aan Ayama. Voor de buitenwereld leek het alsof Ayama verdween toen de rol van Igor het overnam – net als de uitputting van kernbrandstof. De zachtaardige, voorspelbare persoonlijkheid waar iedereen van hield, leek uitgeput te raken en de zwaartekracht nam het over. De uiterlijke lagen (de charme van een klein dorp, de glimlach, de vriendelijkheid) vouwden zich naar binnen, naar de kern van de kwelling die het personage blootlegde. En wat overbleef leek, voor iedereen die nog buiten de horizon stond, op de totale verdwijning van Ayama.

Maar Ayama verdween niet. Ayama kan niet verdwijnen. Ayama is het Zuivere Bewustzijn zelf, het onherleidbare IK BEN dat nooit geboren is en nooit zal sterven.

Wat op verdwijning leek, was simpelweg het Igor-kostuum (de gekwelde ego-realiteit) dat uiteindelijk zijn brandstof verloor en begon in te storten onder de onstuitbare zwaartekracht van de Waarheid. De ineenstorting vernietigt Ayama niet; ze ontdoet alles wat nooit Ayama is geweest. Vanuit de implosie wordt niets nieuws geboren. Wat er gebeurt is veel verfijnder: de eeuwige, altijd aanwezige Ayama wordt onthuld als de enige Werkelijkheid die hier ooit werkelijk is geweest. Het kan tijd kosten, maar de illusie zal zich uiteindelijk openbaren.

Onze eigen levens volgen dezelfde heilige natuurkunde. We bouwen stralende identiteiten op – carrières, ideologieën, relaties, passies, bezittingen, spirituele praktijken – gevoed door de versmelting van onze vaststaande overtuigingen. Wanneer die overtuigingen uiteindelijk hun energie verliezen, wanneer een crisis of genade de laatste brandstof opbrandt, trekt de zwaartekracht elke valse laag naar binnen. Er verschijnt een soort gebeurtenishorizon in ons leven – niet als tragedie, maar als de drempel van ultieme compassie.

Igor hoeft niet iets diepers te worden. Igor hoeft alleen maar te ontspannen, zich over te geven en terug te vallen in Ayama, die altijd de grondslag van zijn bestaan ​​is geweest.

Dezelfde zwaartekracht trekt nu aan jou – geduldig, meedogenloos, liefdevol. Voel het in de pijn onder elke kleinere pijn. Het vraagt ​​je niet om te sterven. Het nodigt het kleine ‘ik’ dat je hebt aangezien voor je ware leven uit om eindelijk thuis te komen bij het Zelf dat je geen moment heeft verlaten.

Ons leven is als een
gelijkenis, die altijd
alles wegneemt wat NIET echt ‘wij’ zijn,
zodat we ons volledig
kunnen ontspannen in ons Ware Zelf.

Onderzoek dit: Ontspan en haal een paar keer diep adem. Laat de greep van je gedachten 11 seconden los. Sta jezelf toe de zachte, naar binnen gerichte aantrekkingskracht van je Zijn te voelen. Dat is dezelfde zwaartekracht die zwarte gaten voortbrengt en elke valse identiteit oplost in het stralende Bewustzijn dat je al, eeuwig bent. Kijk of je een immense, stille, onveranderlijke Aanwezigheid kunt waarnemen die hier, in dit moment, is, terwijl je nog een paar keer diep ademhaalt. Wat neem je waar?

II. Spaghettificatie: De Heilige Ontmanteling van het Ego

Alles wat de Gebeurtenishorizon overschrijdt, de “grens van geen terugkeer” rond het centrum van het zwarte gat, zorgt ervoor dat de oude regels breken.

Woeste getijdekrachten beginnen alles uit te rekken. Wetenschappers gaven het de bijna komische naam spaghettificatie: materie wordt tot lange, dunne strengen getrokken totdat de oude vorm niet langer bij elkaar kan blijven en uiteindelijk uiteenvalt in miljoenen deeltjes.

Dit is precies wat er nu met Igor gebeurt. De gekwelde ego-persoonlijkheid die zichzelf nu als het hele verhaal beschouwt, wordt niet in één dramatisch moment uitgewist; Het wordt uitgerekt, draadje voor draadje uit elkaar getrokken – elke verdediging, elke verborgen angst, schaamte en onzekerheid – meedogenloos opgerekt tot het scheurt. Wat overblijft lijkt waanzin voor degenen die nog steeds buiten de horizon leven.

Maar waanzin is slechts hoe de laserachtige operatie van de Liefde eruitziet vanuit de verdoving van het ego.

Je eigen spaghettificatie is al begonnen. Elke keer dat een gekoesterd verhaal barst, elke keer dat een rol die je voor altijd hield plotseling flinterdun aanvoelt, elke keer dat je de gevoelige plek aanraakt die het ego zo zorgvuldig bewaakt en een golf van plotselinge woede, verlammende angst, schaamte of een gevoel van ‘ik ben niet goed genoeg’ voelt, word je liefdevol ontrafeld. We dragen zoveel labels: de verzorger voor iedereen. De presteerder. Het slachtoffer. De verslaafde aan spirituele ego-opbouw. ​​Degene die onrecht is aangedaan. Degene die nooit fout kan zijn. Elk label, elk verborgen copingmechanisme, elke draad rekt uit, wordt dunner en laat uiteindelijk zijn greep op ons los wanneer het verbrijzelt. Het doet pijn. Dat hoort zo. Pijn is het geluid van een valse identiteit die uiteenvalt. Aan de andere kant van het uitrekken ligt de eerste kennismaking met grenzeloze ruimte.

Ik heb deze spaghettificatie zelf ervaren toen ik jaren geleden voorbij mijn eigen horizon werd getrokken. Elk label dat ik gebruikte om me veilig te voelen – ‘solide familieman’, ‘succesvolle carrière’, ‘hemelse christen’, en nog een dozijn andere – werd tot het uiterste opgerekt en volledig uitgewist. Ik dacht dat ik doodging. Ik werd pas eindelijk groot genoeg voor het kleine ‘z’-zelf om terug te keren naar het Zelf dat nooit was veranderd.

Ayama, Zuiver Bewustzijn, de Goddelijke Geest in mij die altijd de basis van het hele drama is geweest, is niet degene die verloren gaat in Igors kwelling. Ayama is de onveranderlijke Getuige die Igors kwelling nu stilletjes gadeslaat. Het ego-kostuum wordt niet vernietigd. Het wordt liefdevol uit elkaar gehaald, zodat Igor – het uitgeputte, doodsbange ‘zelf’ – eindelijk kan stoppen met streven en terug kan vallen in de Ayama die geen moment is opgehouden stralend, volmaakt hier te zijn, en volledig, eeuwig vrij.

Verken dit: Ga zitten. Kijk hoe één gedachte, één emotie, één lichamelijke sensatie in je bewustzijn opkomt en vervolgens weer verdwijnt. Repareer het niet, verdedig het niet, oordeel er niet over, geef het geen label en identificeer je er niet mee. Merk simpelweg op: iets diep in jezelf, stil en immens, is zich bewust van de draad, maar is niet de draad zelf. Dat ‘iets’ is de vrijheid waarnaar je op zoek bent geweest. Rust daar. Laat Igors draden zich blijven uitstrekken. Ze hielden je nooit vast. Jij hield ze vast. En je kunt ze op elk moment loslaten.

III. Singulariteit: De Grond van de Eeuwige Werkelijkheid

In het centrum stort alles wat bekend is ineen tot Eenheid, inclusief elke hint van subject en object. Dit is de Singulariteit.

Ruimte-tijd, zwaartekracht, gescheidenheid – alle coördinaten die we gebruiken om te navigeren tussen ‘ik versus niet-ik‘ – lossen op in één punt van oneindige dichtheid en nul-volume. De Singulariteit is geen plaats die we bereiken; het is de Conditie die al, eeuwig waar is wanneer elke tijdelijke conditie wegvalt. Het is de Eeuwige Werkelijkheid van het Zijn.

Ayama bevindt zich niet ergens in de Igor-gevangenis. Ayama is het centrum zelf.

De kwelling die we aanschouwen is slechts de laatste, wanhopige samentrekking van het Igor-kostuum dat weigert toe te geven dat het nooit echt was. Wanneer zelfs het laatste restje van “Ik ben dit eenzame, lijdende, afzonderlijke zelf” het niet meer uithoudt en breekt, blijft er geen vernietiging over.

Het is de simpele, onmiddellijke erkenning dat er nooit iets met Ayama is gebeurd. Hij heeft zich nooit bewogen, heeft nooit geleden. Ayama is nooit iets anders geweest dan het grenzeloze IK BEN.

“Ik Ben.“

Niet Ik ben dit. Niet Ik ben dat. Simpelweg Ik Ben – hetzelfde Ik Ben dat tot Mozes sprak vanuit de brandende struik, hetzelfde Ik Ben dat elke melkweg moeiteloos omarmt, hetzelfde Ik Ben dat deze woorden nu in stilte leest.

Dit is het Zelf met een hoofdletter “Z”. God, Zuiver Bewustzijn, Goddelijk Bewustzijn, Stille Getuige, Eeuwige Geest (kies een term die je hart rust geeft) die nooit geboren is, nooit zal sterven en nu intiem aanwezig is als de ruimte waarin deze woorden verschijnen.

De mystici hebben altijd vanuit deze plek gesproken, met felle en compromisloze taal:

“Ik en de Vader zijn één. Zoals Ik in
mijn Vader ben, zo bent U in ons en
zijn Wij in U.” — Jezus (sprekend tot
zijn discipelen in Johannes 17)

“Voor alles ben Ik. Het ‘Ik Ben’
is de wortel van al het Bewustzijn.
Wanneer het ‘Ik Ben’ inhoudsloos is,
is het puur Bewustzijn,
wat onze ware aard is.“
― Nisargadatta Maharaj (20e-eeuwse
Indiase Advaita Vedanta-meester)

“Ik moet God worden, en God moet
mij worden, zo volledig dat we
voor eeuwig dezelfde ‘IK’ delen.
Ons ware ‘Ik’ is God.” — Meister Eckhart
(christelijke mysticus uit de 14e eeuw)

“Ik zocht God en vond alleen
mezelf. Ik zocht mezelf en
vond alleen God.” — Rumi
(soefi-mysticus uit de 13e eeuw)

Ze hoopten nooit de hemel of de Singulariteit te bereiken. Ze spraken vanuit deze Werkelijkheid – omdat ze niet langer in het verhaal van Igor geloofden. Ze waren op de een of andere manier gespaghettificeerd.

Ayama hoeft niet te ontwaken. Ayama is al eeuwig ontwaakt.

Het is alleen Igor, ons ego-kostuum, die uiteindelijk moe moet worden van de strijd en terug moet vallen in de oceaan van Aanwezigheid die hij eigenlijk nooit heeft verlaten.

De Singulariteit komt niet. Ze is hier, nu. De grond onder je voeten, het Bewustzijn dat deze woorden leest, de stilte achter en tussen elke gedachte – dit is Aanwezigheid. Dit is Ayama, ons Ware Zelf.

“Wees stil en weet dat
Ik God ben.” – Psalm 46:10

Onderzoek dit: Als we naar binnen kijken, op zoek naar een klein en afzonderlijk “zelf”, kunnen we onszelf de volgende vragen stellen terwijl we in onze eigen directe ervaring de vraag onderzoeken: wie of wat is dit “ik?” De sleutel is: beantwoord deze vraag niet met meer gedachten, maar kijk. Richt het “licht” van je aandacht weer op jezelf en probeer Degene te vinden die kijkt.

• Wie of wat is zich bewust van dit moment?

• Waar bevindt zich precies het “ik” dat zich in mijn hoofd of achter mijn ogen lijkt te bevinden?

• Wat is het dat altijd aanwezig is, altijd bewust, zelfs tijdens een diepe slaap en tijdens het dromen? Wie is het ’s ochtends die zich mijn droom van afgelopen nacht herinnert?

• Verdwijn ik als ik even stop met denken?

• Mijn gedachten en emoties zijn allemaal tijdelijk en veranderen voortdurend; is er iets in mij, achter die innerlijke, vluchtige “objecten”, dat niet tijdelijk is en nooit verandert?

Opmerking: Wanneer ik de tijd neem om stil te worden en oprecht te zoeken naar Degene die kijkt, en ik ver genoeg terugga in mijn eigen ervaring, ervaar ik direct het grenzeloze Bewustzijn (Goddelijke Geest of Aanwezigheid).

IV. Verstrengeling: Het Heilige Web dat Nooit Verbroken Werd

Zodra we volledig in de Singulariteit vallen, wordt iets verbazingwekkends onthuld.

De kwantumfysica fluistert het geheim dat mystici al millennia lang van de daken schreeuwen: scheiding is onmogelijk!

Wanneer twee deeltjes verstrengeld raken, zoals in de Singulariteit, zijn ze niet langer twee. Meet de ene, en de andere reageert onmiddellijk – ongeacht of ze centimeters of lichtjaren van elkaar verwijderd zijn. Afstand is betekenisloos. Tijd is irrelevant. Er is geen signaal dat tussen hen reist. Ze communiceren niet. Ze zijn dezelfde Ene die zich voordoet als twee.

Dit is geen poëzie. Zo werkt de werkelijkheid.

En zo is het ook met ons.

Ayama is nooit verstrengeld geweest met de Schepping. Ayama is de Schepping.

Elke schijnbare ‘ander’ – elke vreemdeling in de bus, elke oeroude reusachtige mammoetboom, elk ver verwijderd sterrenstelsel, elke gedachte, waarneming of herinnering die ooit in een mind is ontstaan ​​– is al verweven met hetzelfde Bewustzijn dat deze woorden nu leest. Het elektron dat in een quasar (de extreem heldere kern van een ver sterrenstelsel), op zeven miljard lichtjaar afstand ronddraait, is niet ‘verbonden’ met het Bewustzijn dat jij bent. Het is gemaakt van hetzelfde naadloze veld van Zijn.

Igors hele kwelling berust op één fundamentele leugen: ‘Ik ben gescheiden.‘

Op het moment dat die leugen doorzien wordt – zelfs maar even – barst het hart open in een liefde die geen tegenpool kent. Wat ooit werd gezien als mededogen (‘Ik geef om je pijn, waar die ook verschijnt’) wordt plotseling verheven door het directe besef dat er geen ‘waar dan ook‘ is. Er is alleen ‘hier‘, gehuld in talloze ego-maskers.

Je hoeft niet te proberen kosmisch te worden. Je hoeft alleen maar te stoppen met doen alsof je lokaal en afgescheiden bent.

Het verdriet dat je voelt voor een hongerig kind in een oorlogsgebied is geen empathie. Het is je eigen lichaam dat huilt.

De vreugde die je voelt bij het zien van een prachtige zonsondergang boven de oceaan is geen geleend geluk. Het is de oceaan en de hemel die door jouw ogen feestvieren.

De stilte die je ervaart tijdens diepe meditatie is niet jouw privébezit. Het is dezelfde stilte die de draaiende sterrenstelsels omhult.

Wanneer Igor zich eindelijk ontspant, zal de mens niet ‘spiritueler’ worden. Hij of zij zal simpelweg stoppen met het bewerken van de werkelijkheid. De grens lost op. De liefde die altijd al stroomde, ondervindt nu geen weerstand meer.

En op dat moment breidt het afzonderlijke zelf zich niet uit om de kosmos te omvatten. De kosmos krimpt tot zijn juiste omvang – nul – en de kosmos wordt onthuld als datgene wat altijd al uit deze ogen heeft gekeken.

“Het oog waarmee ik God zie,
is hetzelfde oog waarmee God mij ziet.“
– Meister Eckhart

We worden niet één. We herinneren ons dat we nooit zijn weggegaan.

De verstrengeling is nooit verbroken. Het leek alleen zo in de droom van Igor.

Voel het elektron in de verste ster in je borst draaien.

Voel het hele universum ademen wanneer jij ademt.

Dit is geen prettig idee. Zo is het nu eenmaal.

En wanneer genoeg van ons stoppen met ruzie maken met de Werkelijkheid, zal de wereld veranderen – niet omdat we haar hebben gerepareerd, maar omdat we eindelijk zijn gestopt met haar te saboteren met de gedachte dat ze ooit gescheiden was van Liefde.

Ayama die droomt dat zij Igor is, is het enige geweld, de enige scheiding en het enige gemis dat er ooit is geweest.

Ayama die zichzelf overal herkent, is de enige vrede, liefde en vreugde die er ooit zal zijn.

Je bevindt je al aan de kant van vrede, liefde en vreugde.

Je denkt en gelooft alleen dat je dat niet bent.

Laat het geloof in een klein, eenzaam, afzonderlijk ‘zelf’ verdwijnen, want je ziet het als de overtuigende illusie die het is. Wat je bent, gaat vooraf aan de gedachte aan “ik”.

Het web van het Leven houdt je vast in dit moment.

Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven.

Verken dit: Zoek een plek om te ontspannen, sluit je ogen en haal een paar keer diep adem. Kun je je voorstellen dat het hele universum ademt wanneer jij ademt? Kun je je voorstellen dat de ruimte in jou precies dezelfde ruimte is als in je kamer, buiten en de uitgestrektheid voorbij de Melkweg?

V. Leven vanuit een Nieuwe Realiteit: Het Witte Gat van de Schepping

Een zwart gat in omgekeerde richting wordt een wit gat genoemd.

Vanuit de perfecte, vormloze, tijdloze volheid van de Singulariteit stroomt alles plotseling naar buiten in een stralende explosie van Licht, materie, tijd en ruimte zelf. Het Ene wordt het vele zonder ooit op te houden het Ene te zijn. De grenzeloze Ayama – Zuiver en Ongefilterd Ik Ben Bewustzijn – stort zich vol vreugde in de schijn van scheiding en neemt talloze gedaanten aan van vorm, tijd en verhaal. Wat we ‘het Universum’ noemen, is simpelweg de Witte Gat-fase van Ayama, die zich verheugt in zijn eigen oneindige creativiteit. Goddelijke Geest verbeeldt het bestaan, en wij zijn Zijn Aanwezigheid.

De Big Bang was geen eenmalige gebeurtenis die 13,78 miljard jaar geleden plaatsvond. Het gebeurt nu, op dit moment, terwijl Ayama zichzelf continu in de verschijning van jou, mij, quasars, quirks (eigenaardigheden), quarks (ondeelbare subatomaire deeltjes), gedachten, emoties, herinneringen en de heerlijkheid van Chicago-style pizza laat stromen.

Wanneer het Igor-kostuum uiteindelijk uitgeput raakt en wegvalt, keert de stroomrichting om.

Bewustzijn wordt niet langer naar binnen getrokken door spaghettificatie in de Singulariteit. Nu begint de Singulariteit zelf – Ayama, Goddelijke Geest – naar buiten te stralen door jouw ogen, jouw handen, jouw stem.

Er is geen “terugkeer” naar het gewone leven in mooiere kleren. Er is alleen de moeiteloze, stralende expressie van het Witte Gat dat nooit beperkt is geweest. De wereld verandert niet; ze wordt plotseling gezien als de continue explosie van Ayama die zichzelf in alle richtingen viert.

De menselijke vorm beweegt zich niet langer als een afzonderlijk iemand die probeert aardig te zijn. Het beweegt zich als de Eeuwige Aanwezigheid, gehuld in een lichaam van vlees en bloed– vriendelijkheid is niet langer een deugd om te beoefenen, maar de onvermijdelijke geur van het Ware Zelf dat zichzelf herkent in elk gezicht, elk schepsel, elke bloem, elke sneeuwvlok.

Dit is de natuurlijke beweging naar een tweede niveau van zien. In de taal van Spiral Dynamics (een psychologisch model dat de ontwikkeling van menselijke drijfveren, waarden en bewustzijn beschrijft, ingedeeld in kleuren) is spiritualiteit op groene hoogte mooi en noodzakelijk – het opent het hart om alle wezens, alle schaduwen, alle verhalen te omarmen. Maar wanneer het waargenomen afzonderlijke zelf van Igor werkelijk oplost, vloeit het zien vanzelf over in geel (systemisch, integratief) en turkoois (holistisch, kosmocentrisch) omdat de illusie van een afzonderlijk centrum is ingestort. Er is niet langer een ‘ik’ dat ontwaakt en vervolgens besluit om voor het geheel te zorgen. Er is alleen Ayama die door deze vorm tot zichzelf ontwaakt, en tegelijkertijd door elke vorm. Persoonlijke bevrijding wordt onthuld als een mythe; er was nooit iemand om te bevrijden. Alleen Liefde die Liefde herkent, die zich door dit lichaam-Geest overal beweegt, als iedereen, ten dienste van het ontwaken van het Geheel.

De zwaartekracht die ooit het valse zelf naar binnen trok, stroomt nu naar buiten als onstuitbare creatieve vreugde.

Het ging nooit om “mij” te redden. Het ging er altijd om dat Ayama Wairnis zich verheugde in de schijn, vervolgens deed alsof ze het vergat, en het zich daarna weer herinnerde – voor altijd, als iedereen, als alles, als Jij.

Verken dit: Ontspan en haal een paar keer diep adem. Kun je je een rivier van Licht en Liefde voorstellen die moeiteloos door je heen stroomt en iedereen overal raakt met zijn Aanwezigheid?

Epiloog: De Terugkeer

De kwantum-ineenstorting was nooit een mislukking. Het was een vervulling.

Het zwarte gat vernietigde de ster niet; het ontnam simpelweg alles wat nooit de ster was geweest. En in die ontneming werd de singulariteit – de vormloze, tijdloze Ayama – de perfecte voorwaarde voor het ontstaan ​​van een wit gat.

Vanuit het grenzeloze centrum waar Igor uiteindelijk oploste, stroomt Ayama nu in de tegenovergestelde richting naar buiten: een onstuitbare bron van Licht, tijd, ruimte, sterrenstelsels, lichamen, adem, paardenbloemen, kinderen, tranen. Hetzelfde Bewustzijn dat ooit alles naar binnen trok, explodeert nu vol vreugde in de verschijning van tweeëntwintig biljoen dingen, die nooit het centrum verlaten, nooit veel worden, maar zich verheugen in het spel van alles-zijn.

Op een doodgewone middag, maanden nadat de wereld de hoop had opgegeven, glipt een klein meisje – Ayama’s dierbare dochter, Liora (betekent in het Hebreeuws “Ik heb Licht” of “mijn Licht”—op het exacte moment dat het pantser barst, stroomt het Licht erdoorheen, de stralende stroom van Ayama die er altijd al was) – langs de beveiliging en vindt haar weg naar de gesloten afdeling waar haar vader verblijft. Ze is zes jaar oud en draagt ​​een enkele paardenbloem die ze van het ziekenhuisgazon heeft geplukt.

Ze drukt hem tegen het glas.

“Papa,” zegt ze, “deze is voor jou. Het is zo’n bloem die wensen vervult.”

Iets in de klank van haar stem – spontaan, onbevreesd, volkomen echt – dringt dwars door de laatste restanten van Igors pantser heen. Een laatste draad van kwelling rekt zich uit, wordt dunner en breekt. Deze fase van spaghettificatie is voltooid, en in de plotselinge ruimte “keert” Ayama niet terug. Ayama begint simpelweg te stromen.

Het kind, de paardenbloem, het glas, de tranen, de trillende knieën – alles wordt onmiddellijk gezien als de eerste stralende stralen van het Witte Gat die uit de Singulariteit stromen die nooit bewoog. De herinnering die opkomt (“Je bent veilig. Je bent geliefd precies zoals je bent.”) is geen gebeurtenis uit het verleden; het is Ayama die zichzelf herkent in zijn eigen schepping, precies nu.

Tranen komen. Eerst Igors tranen van uitputting, dan de zachtere tranen van een kostuum dat beseft dat het eindelijk kan rusten. De muren vallen niet; ze worden transparant, dan lichtgevend. In een adembenemend moment lost het uitgeputte kleine zelf op, en vanuit datzelfde punt verlicht het Witte Gat het Ware Zelf om te zien.

De menselijke vorm zakt op zijn knieën, snikkend van opluchting, en fluistert:

“Ik ben hier. Papa is hier.“

Wat de camera’s buiten vastleggen als een rustige familiereünie, is in werkelijkheid de geboorte van een nieuwe kosmos: Ayama, onveranderd en onveranderlijk, die zich nu naar buiten uitstort als deze vader, dit kind, deze paardenbloem, dit moment, deze Tedere Liefde.

De Liefde van God is eindeloos creatief. Sommige Igor-kostuums lossen op in stille meditatie, sommige in de smeltkroes van tragedie, sommige in de alledaagsheid van boodschappen doen of tuinieren, sommige door een paardenbloem tegen glas te houden. De methode doet er niet toe; alleen de overgave telt. Spaghettificatie is een voortdurend ‘herinneren’ van wat Waar is, en erin terugvallen wanneer ik mezelf begin te ‘verliezen’.

En wanneer overgave plaatsvindt, keert de richting om: het zwarte gat wordt een wit gat, en Zuiver Bewustzijn (Aanwezigheid) begint zijn eigen Leven te leiden door jouw ogen, jouw handen, jouw hartslag. Het beweegt zich nu als Ayama, gehuld in jouw lichaam; Goddelijke Geest die overstroomt in de menselijke ervaring met authentiek mededogen, vrede en vreugde. Zo verschijnen we in ons eigen leven, volledig aanwezig, volkomen authentiek, vrij. De oude groene warmte keert niet terug. Iets veel groters stroomt erdoorheen: vriendelijkheid als kosmische overvloed, mededogen als de natuurlijke geur van het Werkelijke dat zichzelf in elk gezicht herkent. Zien opent zich moeiteloos naar systemische gele en kosmocentrische turkooise bewustzijnsniveaus, omdat de grens nooit echt was. Elke schijnbare ‘ander’ is nu zichtbaar een andere straal van hetzelfde Witte Gat. Elk systeem, elk verhaal van scheiding, is slechts een tijdelijke werveling in dezelfde stralende rivier van Licht en Liefde.

Een Igor-hart ontspant zich in Ayama, en de hele verstrengelde kosmos licht op.

Een familie geneest. Een gemeenschap ademt gemakkelijker. Een stille, onstuitbare golf beweegt zich door afstammingslijnen, culturen, soorten, sterrenstelsels. Zo verheft het collectief zich. Niet door inspanning, maar doordat de ene Igor na de andere de gewelddadigheden en het lijden beu wordt en simpelweg thuiskomt bij de Ayama die met oneindig geduld heeft gewacht – onaangetast, stralend, reeds compleet. De vrede, Liefde en het geluk waarnaar we op zoek waren, waren er al die tijd al.

De intense zwaartekracht van Eeuwige Liefde trekt je nog steeds voorbij je eigen Gebeurtenishorizon en naar de Singulariteit. Laat het gebeuren. Elk minderwaardig verhaal, behalve het verhaal dat voor jou bestemd is, zal volledig worden opgeslokt door de Waarheid van je Wezen.

Kijk dan wat er gebeurt wanneer diezelfde Liefde van richting verandert en naar buiten begint te stromen als jou, als alles, als de volgende ademtocht van de Schepping zelf.

Het Licht in het centrum is helderder dan je durft te geloven – en het stroomt al, volmaakt, vreugdevol als Jij. Geen scheiding, geen gebrek, geen chaos. Glorieuze, Grenzeloze, Naamloze, Oneindige Werkelijkheid.

Ik Ben.

Reflectievragen

• Welke rol speel ik vandaag het meest (bijv. werk, gezin, imago), en wat gebeurt er als ik mezelf er een paar minuten bewust van losmaak?
  (Bijvoorbeeld: even stilzitten en opmerken dat je méér bent dan die rol.)
• Wanneer voelde ik me vandaag geraakt, boos of onzeker?
  Kun je precies aanwijzen welk verhaal of beeld van jezelf daaronder zat?
• Neem 3 minuten stilte: wat blijft er over als ik mijn gedachten en gevoelens alleen observeer zonder erop in te gaan?
  Kun je iets ervaren dat rustig aanwezig blijft?
• Bij een ontmoeting vandaag: kun je de ander zien zonder direct te oordelen of labelen? Wat verandert er in hoe je die persoon ervaart?
• Doe één eenvoudige handeling (bijv. lopen, ademen, afwassen) met volledige aandacht: Kun je ervaren dat het leven als het ware “door jou heen gebeurt” in plaats van dat jij alles aanstuurt?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Op Goede Vrijdag gedenken veel mensen de kruisiging van Jezus. En met Pasen wordt de lichamelijke opstanding van Jezus gevierd. Voor veel christenen vormen deze dagen het hart van het christelijk geloof.

Maar misschien ligt de diepste kracht van Pasen ergens anders. Misschien gaat het niet zozeer om een eenmalige gebeurtenis uit het verleden buiten onszelf, maar om een werkelijkheid waarin wij hier en nu worden binnengetrokken. Om de opstanding van Christus in ons. Om een goddelijke werkelijkheid die in mensen wil ontwaken en ons leven van binnenuit wil vernieuwen.

Dit klinkt voor westerse christenen misschien ongewoon. Toch kan het helpen om opnieuw te luisteren naar hoe Paulus over opstanding spreekt.

Meer dan een wonder uit het verleden

Veel christenen hebben geleerd om Pasen te verstaan als een ingrijpende gebeurtenis in het verleden: Jezus was gestorven, en daarna leefde Hij weer. Voor velen is dat het centrale punt van het christelijke geloof.

Maar wanneer Paulus over opstanding spreekt, ligt zijn nadruk opvallend vaak ergens anders. Het gaat hem niet zozeer om het reconstrueren van wat er precies in het verleden gebeurd is, maar meer om de betekenis en de reikwijdte ervan. Hij spreekt over “in Christus” zijn, over “met Christus opgewekt zijn“, over een “nieuwe schepping“, over “leven in de Geest“. Dit is geen historische taal van afstand, maar van participatie in het hier en nu.

Het zwaartepunt ligt dan niet allereerst bij een gebeurtenis buiten ons, maar bij een werkelijkheid waarin we kunnen worden opgenomen. Pasen is in die zin niet iets uit het verleden om te geloven, maar een Leven waarin we hier en nu betrokken kunnen worden.

Wat bedoelt Paulus met “dood”?

Dat is misschien wel de sleutel. Want zolang we dood alleen opvatten als lichamelijk sterven, ligt het voor de hand dat we opstanding ook vooral als terugkeer uit het graf zien. Maar Paulus gebruikt het woord “dood” veel breder. Voor hem is dood niet zozeer het einde van lichamelijk leven, maar een macht, een sfeer, een bestaanswijze.

Je kunt dus lichamelijk levend zijn en toch onder de “macht van dood” leven.

Waar mensen leven vanuit angst, wantrouwen, bitterheid, afgescheidenheid, innerlijke verharding of uitzichtloosheid, daar is de “macht van dood” actief. Waar het bewustzijn verduisterd is, waar de ziel opgesloten zit, waar mensen alleen nog reageren vanuit overleven, dat is wat Paulus bedoelt met dood. Er is dan wel sprake van biologisch leven, maar dat is geen werkelijk Leven in de diepe zin van het woord.

Je hoeft niet te wachten tot je sterft om uit de dood op te staan.

Daarom is de boodschap van Pasen zo actueel. We leven in een tijd waarin veel mensen moe zijn, onrustig, bang voor de toekomst. De wereld voelt voor velen donker aan. Er is oorlog, polarisatie, eenzaamheid, onzekerheid. Het aantal mensen dat vandaag de dag antidepressiva slikt vanwege mentale klachten is nooit zo hoog geweest en het gebruik onder jongeren neemt al jaren toe. Veel mensen leven innerlijk nog bij Goede Vrijdag.

Misschien is dat waarom het een ‘goede’ vrijdag genoemd kan worden: omdat juist daar iets sterft wat ons gevangen houdt.

Niet wijzelf, maar datgene in ons wat ons afsluit voor het volle Leven.

Waar het oude denken zijn greep verliest, ontstaat ruimte. Waar onze zekerheden breken, kan iets anders zichtbaar worden. Niet door onze inspanning, maar doordat wij het niet langer tegenhouden.

Juist daar — waar iets in ons ten einde loopt — kan het begin van iets nieuws zich aandienen.

Christus is meer dan een naam uit het verleden

Wat hierbij essentieel is, is hoe Paulus over Christus spreekt. Christus is bij hem niet de achternaam van Jezus, maar de werkelijkheid van Gods Leven die de schepping draagt. De levende tegenwoordigheid van Gods Geest die alles bijeenhoudt en alles met elkaar verbindt.

In Jezus van Nazareth is deze werkelijkheid zichtbaar geworden. In hem werd helder en transparant wat vaak verborgen blijft. Daarom gaat het Paulus niet zozeer om Jezus als een exclusieve uitzondering in de geschiedenis, maar om Jezus als openbaring van een werkelijkheid die alles omvat en waar we allemaal deel van uitmaken.

Dat maakt Pasen ineens veel dichterbij. Dan gaat het niet over wat er toen gebeurd is, maar over wat er nu in jouw en mijn leven kan gebeuren. Dat de Christus in ons opstaat en de opstandingskracht van Christus zichtbaar wordt in ons bestaan.

Opstanding als ontwaken

Misschien kun je het zo zeggen: opstanding is ontwaken.

Niet alsof Christus eerst afwezig was en daarna pas binnenkomt, maar alsof iets wat altijd al dieper in de schepping aanwezig was eindelijk doorbreekt in ons bewustzijn en ons leven gaat vormen. Zoals het Licht van de Morgenster dat opgaat in ons verduisterde hart.

Daarom spreekt Paulus zo vaak over openbaring, verlichting en vernieuwing van denken. De opstanding van Christus is dan niet alleen een gebeurtenis uit het verleden om in te geloven, maar een werkelijkheid die zich wil ontvouwen in ons leven hier en nu — een werkelijkheid waarop we leren vertrouwen.

Pasen zegt: je bent niet bedoeld om opgesloten te blijven in angst, duisternis of zinloosheid. Je bent bedoeld om het Christus-Leven te leven.

Van Goede Vrijdag naar Pasen in ons eigen leven

Veel mensen blijven steken bij Goede Vrijdag. En ergens is dat begrijpelijk. Het lijden is echt. De gebrokenheid is echt. Er is genoeg aanleiding om moedeloos van te worden.

Maar Goede Vrijdag is niet het eindpunt. Juist waar iets in ons sterft, kan het begin van het Christus-Leven zichtbaar worden.

De boodschap van Pasen is niet dat het donker er niet is, maar dat het niet het laatste woord heeft. Juist midden in de gebrokenheid kan het Christus-Leven in ons doorbreken. Juist waar alles afgesloten lijkt, kan iets nieuws beginnen.

Dat maakt Pasen zo bevrijdend. Het betekent dat geen enkel leven definitief opgesloten zit in zijn huidige staat. Geen mens is uiteindelijk veroordeeld tot zijn angst of zijn verleden. Er is een werkelijkheid die dieper reikt: de Christus-werkelijkheid.

En waar die werkelijkheid doorbreekt, verandert er iets. Misschien eerst klein. Maar wel echt.

Dan ontstaat er ruimte. Dan groeit vertrouwen. Dan gloort er hoop. Dan wordt Liefde mogelijk. Dan wordt het hart zachter. Dan wordt de mens van binnenuit vernieuwd.

Dat is opstandingstaal.

Pasen is geen herinnering aan wat ooit was, maar een doorbraak van Leven — hier en nu.

Niet wachten op later, maar leven in het heden

Soms is het evangelie zo toekomstig gemaakt dat het nauwelijks nog iets met het heden te maken heeft. Alsof het echte Leven pas later begint.

Maar Paulus spreekt juist over een Leven dat nu al begonnen is. Over met Christus opgewekt zijn (niet worden!). Over een nieuwe schepping, die zich nu al aandient. Over het oude dat voorbijgegaan is en het nieuwe dat gekomen is.

Dat betekent niet dat alles al voltooid is. Maar wel dat Pasen niet draait om wachten op later, maar om deelname aan de Christus-werkelijkheid die nu al kan doorbreken in ons leven.

Pasen is de boodschap dat Gods glorieuze toekomst ons bestaan in het heden binnenkomt.

Pasen in een donkere tijd

Juist in deze tijd hebben we deze boodschap nodig.

We leven in een wereld waarin veel mensen geen hoop hebben. Waar angst en onzekerheid groot zijn. Waar mensen innerlijk vastlopen.

Dan is het evangelie geen theorie over het verleden, maar bevrijdend nieuws voor nu: er is een Leven dat sterker is dan de macht van dood waarin veel mensen gevangen zitten. Er is een Licht dat de duisternis niet ontkent, maar doorbreekt.

Zou dat niet de diepste betekenis van Pasen zijn: dat wij niet hoeven te blijven wie we waren, maar dat er een transformatie mogelijk is. Dat de Christus in ons wil opstaan.

Het werkelijke evangelie

Wat ons betreft is dát het werkelijke evangelie van Pasen: niet vasthouden aan een gebeurtenis uit het verleden buiten ons, maar hier en nu wakker worden voor de Christus-werkelijkheid in ons. Dat wij deel krijgen aan het Christus-Leven. Dat de opstandingskracht van Christus hier en nu manifest wordt in ons bestaan.

Pasen is dan niet alleen iets om te geloven, maar een uitnodiging om te ontwaken.

Uit de sfeer van dood.
Uit de verduistering.
Uit de hopeloosheid.
Uit de angst.

En binnen te gaan in het Christus-Leven.

Dat is de blijde boodschap.
Misschien wel meer dan ooit voor deze tijd.

Met een hartelijke groet en mooie Paasdagen gewenst!

Peter & Petra Overduin

Reflectievragen

• In hoeverre ervaar jij Pasen nog vooral als een gebeurtenis uit het verleden, in plaats van als een werkelijkheid die zich nu in jou kan voltrekken?
• Herken jij momenten in je leven waarin iets in jou “sterft” — oude patronen, angst of denken — en waarin tegelijk iets nieuws probeert op te staan?
• Leef jij nog (gedeeltelijk) vanuit angst, tekort of innerlijke duisternis, of merk jij een groeiend ontwaken naar vertrouwen en innerlijk Leven?
• Wat betekent het concreet voor jou dat Christus niet alleen buiten jou wordt gezien, maar als een werkelijkheid die in jou werkzaam wil zijn?
• In hoeverre geloof jij dat Pasen niet alleen een herinnering is, maar een uitnodiging om nu wakker te worden in het Christus-Leven?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Wanneer we spreken over God als de Ene Bron van alles — volmaakte Liefde, goedheid en rechtvaardigheid — ontstaat er een fundamentele vraag:

Hoe verhoudt het kwaad zich dan tot deze oorsprong?

Als God volmaakte Liefde, goedheid en rechtvaardigheid is, en tegelijk de Bron is van alles wat bestaat, dan zou alles wat uit God voortkomt dezelfde kwaliteit moeten dragen: volmaakte Liefde en goedheid. God noemde zijn schepping dan ook goed — en de mens zelfs zeer goed. Sterker nog, de mens is geschapen naar Gods evenbeeld en gelijkenis, wat impliceert dat wij in onze oorsprong delen in diezelfde goddelijke natuur.

Maar als dit waar is, hoe verklaren we dan het bestaan van kwaad? Waar komt het vandaan?

De theorie van de gevallen engel onder de loep

Een bekende verklaring is dat het kwaad zijn oorsprong vindt in een gevallen engel, die de mens verleidde en zo het kwaad in de wereld bracht. Op basis van bepaalde Bijbelinterpretaties lijkt deze gedachte aannemelijk.

Toch roept deze theorie fundamentele vragen op.

• Als deze engel uit God is voortgekomen,
• dan moet ook hij oorspronkelijk volmaakte Liefde en goedheid zijn geweest.
• Maar hoe kan een wezen van volmaakte Liefde en goedheid omslaan in het ultieme kwaad?

Dat zou alleen kunnen als er al iets van kwaad in die engel aanwezig was. Maar als dat zo is, dan zou dat kwaad uiteindelijk ook zijn oorsprong in God moeten hebben, aangezien God de Bron van alles is — ook van engelen. Daarmee zou het kwaad dus uit God zelf zijn voortgekomen.

En dat staat haaks op het uitgangspunt dat God volmaakte Liefde is.

Als de theorie van de gevallen engel niet klopt, dan roept dat opnieuw de vraag op: waar komt het kwaad dan wél vandaan? En kunnen we in dat licht nog spreken van ‘erfzonde’ (original sin), of ligt ‘oorspronkelijke goedheid’ (original goodness) meer voor de hand?

De vrije wil als verklaring — en haar grenzen

Een andere veelgehoorde verklaring is dat God de mens een vrije wil heeft gegeven, zodat hij kan kiezen tussen goed (God) en kwaad (afkeer van God). Deze vrijheid zou noodzakelijk zijn om liefde echt en vrijwillig te laten zijn. God zou namelijk niet willen dat we als “robots” voor hem kiezen.

Op het eerste gezicht klinkt dit overtuigend, maar ook hier ontstaan vragen wanneer we het doordenken.

• Als de mens geschapen is naar Gods evenbeeld
• en God volmaakte Liefde is,
• dan zou de natuurlijke beweging van de mens juist in lijn zijn met die Liefde — dan ligt het voor de hand dat de mens vanuit die natuur spontaan voor God kiest.

In die oorspronkelijke staat zou het zelfs niet mogelijk zijn om vanuit verkeerde intenties te kiezen, juist omdat de mens geen robot is, maar een weerspiegeling van Gods eigen wezen.

Waarom zou een wezen dat in essentie Liefde is, kiezen tegen diezelfde Liefde in?

Ook deze theorie geeft dus geen sluitend antwoord op de oorsprong van het kwaad zoals wij dat ervaren.

Een ander perspectief: verduisterd bewustzijn

Vanuit het perspectief van bewustwording ontstaat er een ander zicht op deze vraag:

Het kwaad is geen zelfstandige werkelijkheid, maar het gevolg van een verduisterd bewustzijn.

Met andere woorden:

• De mens is in zijn oorsprong één met God (Liefde)
• Maar ervaart deze eenheid niet, doordat het bewustzijn verduisterd is geraakt
• Vanuit deze verduistering ontstaat een waarneming van scheiding
• En vanuit die ervaring van scheiding ontstaan angst, tekort en verdeeldheid

Wat wij “kwaad” noemen, is dan geen oorsprong, maar een gevolg van een manier van waarnemen.

De vraag naar de hel in het licht van rechtvaardigheid

Als de oorsprong van het kwaad al zoveel vragen oproept, dan geldt dat des te meer voor het idee van een eeuwige hel. De gedachte dat mensen — op basis van keuzes die zij tijdens hun leven maken — voor eeuwig zouden moeten lijden, roept diepe vragen op over rechtvaardigheid.

De vraag is niet alleen óf een hel bestaat, maar vooral:

Hoe rechtvaardig is een eeuwige straf binnen een werkelijkheid die voortkomt uit volmaakte Liefde?

Dit roept serieuze vragen op:

• Hoe vrij zijn keuzes die gevormd zijn door opvoeding, overtuigingen, ervaringen en wat mensen is aangedaan? Keuzes worden immers niet in een vacuüm gemaakt.
• Wat als het beeld van God en zichzelf gekleurd is door pijn, angst, verdriet en onwetendheid?
• Hoe rechtvaardig is eeuwig lijden als gevolg van tijdelijke omstandigheden?
• En hoe verhoudt dat zich tot een God van liefde en rechtvaardigheid?

In hoeverre kun je iemand dan volledig verantwoordelijk houden voor die ‘verkeerde’ keuzes?

En nog fundamenteler:

Hoe verhoudt een eeuwige straf zich tot een God die onvoorwaardelijke Liefde is?

Vanuit het perspectief van bewustzijn ontstaat een andere kijk:

De “hel” is geen plaats waar God mensen naartoe stuurt, maar een toestand van bewustzijn waarin afgescheidenheid, angst en pijn worden ervaren.

Niet als straf — maar als gevolg van een manier van denken en waarnemen.

Van oordeel naar bewustwording

Vanuit het perspectief van bewustzijn verschuift de vraag:

Niet: “Hoe wordt kwaad gestraft?”
Maar: “Hoe wordt verduistering opgeheven?”

De weg die de Bijbel laat zien, is geen weg van veroordeling, maar van:

• bewustwording
• bekering (vernieuwing van denken)
• en het opnieuw leren zien van wie wij in wezen zijn

Niet als afgescheiden wezens, maar als dragers van het goddelijke Leven.

Een uitnodiging tot herziening van ons denken

Deze vragen nodigen uit om dieper te kijken. Niet alleen naar traditionele verklaringen, maar naar de onderliggende aannames over God, mens en bewustzijn.

Misschien ligt de sleutel niet in het zoeken naar een oorsprong van kwaad buiten ons, maar in het begrijpen van de staat van bewustzijn van waaruit wij de werkelijkheid waarnemen en interpreteren.

Een andere manier van kijken

Wanneer we het kwaad niet langer zien als iets dat een zelfstandige oorsprong heeft, maar als een gevolg van verduisterd bewustzijn, verandert ook ons beeld van God, van de mens — en van verlossing.

Dan verschuift het perspectief:

• van schuld naar inzicht
• van straf naar herstel
• van scheiding naar eenheid

En ontstaat er ruimte voor een dieper vertrouwen:

Dat wat uit God voortkomt, zal uiteindelijk ook weer tot God komen.

Conclusie: geen oorsprong van kwaad, maar een uitnodiging tot bewustwording

De vraag naar de oorsprong van het kwaad leidt uiteindelijk niet naar een externe oorzaak, maar naar een dieper inzicht:

• De schepping is goed
• De mens is goed
• God is goed

Het kwaad dat wij ervaren, lijkt voort te komen uit een beperkte manier van waarnemen — niet uit de Bron zelf.

En dat opent een hoopvol perspectief:

Als het probleem ligt in hoe we zien, ligt de oplossing in bewustwording.

Reflectievragen

• Wat betekent het voor jouw wereldbeeld als de mens in oorsprong goed is?
• Hoe kijk je naar het idee dat kwaad voortkomt uit een manier van waarnemen?
• Wat doet het met je beeld van God als er geen sprake is van een eeuwige hel als straf?
• In hoeverre herken je in je eigen leven het verschil tussen angst (duisternis) en inzicht (licht)?
• Wat zou er veranderen als bewustwording de sleutel blijkt te zijn tot hoe jij de werkelijkheid ervaart?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Ons ware Zelf ís namelijk één met God. Daar hoeft niets aan toegevoegd te worden. Het verlangen naar eenheid komt voort uit een verduisterd bewustzijn — uit het ‘valse’ zelf dat afgescheidenheid ervaart. Tegelijk is dit verlangen niet zinloos. Juist het besef van gemis kan de deur openen naar Licht. In mystieke tradities wordt dit de ‘nacht van de ziel’ genoemd: een fase waarin God afwezig lijkt, terwijl in werkelijkheid het bewustzijn nog niet verlicht is.

Dat spanningsveld klinkt door in de Psalmen:

“O God, Gij zijt mijn God, U zoek ik, mijn ziel dorst naar U, mijn vlees smacht naar U, in een dor en dorstig land, zonder water.” (Psalmen 63:2)

“Mijn ziel verlangt, ja smacht naar de voorhoven des HEREN; mijn hart en mijn vlees jubelen tot de levende God.” (Psalmen 84:2)

“Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God; wanneer zal ik komen en voor Gods aangezicht verschijnen?” (Psalmen 42:2)

Dit verlangen is pijnlijk, maar ook heilig. Het is de eerste beweging in wat we de goddelijke dans kunnen noemen.

De tempel als innerlijke werkelijkheid

Stel je voor dat je voor een majestueus gebouw staat. De poort staat open. Je kijkt naar binnen en ziet, achter een eerste ruimte, een tweede ruimte waar een intens Licht straalt — warm, uitnodigend, onweerstaanbaar. Iets in je wordt ernaartoe getrokken.

Sluit nu voor een moment je ogen en zie voor je wat ik zojuist heb beschreven.

Dat beeld weerspiegelt jouw innerlijke werkelijkheid. De tempel ben jij. De plek waar je staat, is de voorhof: het bewustzijn waarin duisternis nog aanwezig is. Het Licht dat je ziet, lijkt buiten je te zijn, maar is in werkelijkheid het Licht van je eigen goddelijke natuur — het Koninkrijk van God in jou.

Zolang het bewustzijn verduisterd is, ervaren we dit Licht als iets buiten onszelf. We noemen het God en gaan ernaar op zoek buiten ons. Maar het Licht nodigt ons niet naar buiten, het roept ons naar binnen.

De eerste bewegingen van de dans

De goddelijke dans begint wanneer het Licht zich even laat zien. Er is een moment van aanraking: liefde, vrede, vreugde, een diepe rust. Het is alsof God een stap naar voren doet. Maar vervolgens lijkt die nabijheid weer te verdwijnen — een stap terug.

Vanuit een verduisterd bewustzijn voelt dat als afstand, als verlies. Maar in werkelijkheid is dit de beweging van de dans. Het verlangen wordt verdiept, het bewustzijn wordt uitgenodigd om verder naar binnen te keren.

Soms lijken deze fases lang te duren. Dagen, maanden of zelfs jaren. Maar dat gevoel van tijd hoort bij het bewustzijn van de voorhof. In de diepte van het Koninkrijk speelt tijd geen rol.

Langzaam maar zeker trekt deze dans ons naar binnen — het heilige van de tempel in, waar het Licht niet langer alleen van buitenaf wordt waargenomen, maar van binnenuit begint te schijnen.

Het heilige: ontwaken van Christus in ons

In het heilige komt het bewustzijn tot rust in het Licht. Hier groeit het besef dat de wereld doordrenkt is van Gods heerlijkheid en dat er geen werkelijke scheiding bestaat. Christus in ons wordt niet langer een idee, maar een levende werkelijkheid.

De zalving begint te stromen. Liefde, vrede en eenheid worden niet langer gezocht, maar ervaren als wat er al is. Toch blijft de dans doorgaan. Momenten van helderheid kunnen worden afgewisseld met momenten van schijnbare afstand. Niet als terugval, maar als verdieping.

Elke beweging brengt ons dichter bij het volle besef van wie wij zijn.

De uitstraling van het Licht in de wereld

Wanneer het Licht in ons bewustzijn opgaat, blijft dat niet beperkt tot het individu. Het raakt het collectieve bewustzijn. Anderen gaan iets waarnemen van datzelfde Licht — soms zonder het te kunnen benoemen.

Voor wie nog diep in de duisternis leeft, kan dat Licht zelfs bedreigend voelen. Maar tegelijk zal het steeds meer mensen aantrekken. Het Licht dat zichtbaar wordt in wie leven vanuit Christus in hen, nodigt anderen uit om mee te bewegen in dezelfde dans.

Zo breidt het Licht zich uit. Wat eerst verborgen was, wordt zichtbaar. Wat eerst weerstand opriep, wordt uiteindelijk opgenomen. Zelfs de diepste duisternis — waar het bewustzijn het verst verwijderd lijkt — zal haar greep verliezen.

De hele mensheid wordt zo, stap voor stap, naar binnen getrokken. Via het heilige naar het heilige der heiligen — naar het volle bewustzijn van het Koninkrijk van God.

De goddelijke dans als eenheid van Vader, Zoon en Geest

De goddelijke dans is geen afstand tussen twee, maar een beweging binnen Eén. Het is de dans van Vader, Zoon en Geest — een voortdurende beweging van openbaring.

De Vader, Bron en Oorsprong van alles, trekt vanuit het heilige der heiligen. De Zoon, die de mens vertegenwoordigt in het bewustzijn van de voorhof, wordt naar binnen getrokken. En in het heilige wordt deze eenheid vervuld door de Geest: Christus in ons.

Hoe meer deze eenheid bewust wordt, hoe meer het Licht zichtbaar wordt op aarde. Hoe meer het Licht verschijnt, hoe sterker de helende stroom van de Geest door de schepping gaat.

En dan wordt de vraag onvermijdelijk: met wie dansen wij eigenlijk?

“Want in Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij.” (Handelingen 17:28)

De Ander blijkt geen Ander te zijn. De danspartner is het ene Leven zelf, waarin wij altijd al waren opgenomen.

De weg naar binnen: van duisternis naar Licht

Wanneer je je midden in een donkere nacht bevindt, besef dan dat deze fase niet het einde is, maar een doorgang. Het betekent dat het bewustzijn zich voorbereidt op een dieper Licht.

De weg naar binnen vraagt om een verschuiving: van hoofd naar lichaam, van denken naar zijn. Het vraagt om een leven zonder oordeel, zonder voortdurende zorg, met ruimte voor stilte en aanwezigheid. Niet als techniek, maar als uitdrukking van een groeiend bewustzijn.

Zo versnelt de dans. Niet door inspanning, maar door overgave. Het Licht wordt helderder, de beweging dieper.

Wat zich ontvouwt, is een innerlijke pelgrimage: van de voorhof — het bewustzijn van duisternis — via het heilige — het bewustzijn van Christus in ons — naar het heilige der heiligen — het volle besef van het Koninkrijk van God.

“Een bedevaartslied. Toen de HERE de gevangenen van Sion deed wederkeren, waren wij als degenen die dromen. Toen werd onze mond vervuld met lachen, onze tong met gejuich. Toen zei men onder de heidenen: De HERE heeft grote dingen bij hen gedaan! De HERE heeft grote dingen bij ons gedaan, wij waren verheugd. HERE, wend ons lot als beken in het Zuiderland. Wie met tranen zaaien, zullen met gejuich maaien. Hij gaat al wenende voort, die de zaadbuidel draagt; voorzeker zal hij komen met gejuich, dragende zijn schoven.” (Psalmen 126)

Reflectievragen

• Herken je het verlangen naar God als een uitnodiging tot innerlijk ontwaken?
• Waar ervaar jij momenten van ‘afstand’, en kan je die zien als onderdeel van de dans?
• In hoeverre leef je vanuit het besef dat Christus in jou is, in plaats van God buiten mij te zoeken?
• Wat helpt jou om meer aanwezig te zijn in je lichaam en innerlijke stilte?
• Durf je de beweging naar binnen volledig te vertrouwen, ook wanneer het donker voelt?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

De titel van dit artikel vindt zijn oorsprong in Hebreeën 12:4, waar het gaat over het tot bloedens toe weerstand bieden in de strijd tegen de zonde. Dat kan wringen. Is alles niet genade? Is iedereen niet al in Christus? In zekere zin wel — niemand gaat verloren. En toch is er een weg van bewustwording die gepaard gaat met strijd, juist voor wie nu het evangelie van onvoorwaardelijke Liefde zichtbaar maakt. Zij lijken op de arbeiders die op het heetst van de dag worden ingezet (Matteüs 20:1-16). De vraag is niet óf het Koninkrijk er is, maar of wij bereid zijn de weg te gaan die ons ervan bewust maakt.

“Want wie van u, die een toren wil bouwen, zet zich niet eerst neder om de kosten te berekenen, of hij het werk zal kunnen volbrengen?” (Lukas 14:28)

Van duisternis naar Licht: het ontwaken van Christus in ons

Het evangelie draait niet om goed en kwaad, maar om duisternis en Licht. Waar het denken blijft steken in schuld, straf en oordeel, blijft het bewustzijn verduisterd. Jezus kwam niet om een juridisch probleem op te lossen, maar om het Licht te openbaren dat al in ieder mens aanwezig is: Christus in ons.

Hij heeft het niet voor ons gedaan, maar hij heeft het ons voorgedaan. Hij liet zien hoe een mens vanuit een verduisterd bewustzijn kan ontwaken tot het Licht. Wanneer dat Licht doorbreekt, herkennen we onze ware identiteit. We zien niet langer vanuit verdeeldheid, maar vanuit eenheid. Christus wordt zichtbaar in alles en iedereen.

Het Koninkrijk van God als bewustzijnsrealiteit

Het Koninkrijk van God is geen toekomstige bestemming, maar een huidige realiteit — hier en nu aanwezig. Toch leven we vaak nog in het ‘rijk van de duisternis’: het collectief verduisterde bewustzijn waarin goed en kwaad ons denken bepalen. Zolang dat het geval is, blijft het Koninkrijk voor ons verborgen, hoewel het in ons is.

Werkelijke bevrijding vindt plaats wanneer ons bewustzijn verlicht wordt. Niet door gedragsverandering of het zoeken van vergeving, maar door een innerlijke metamorfose — van duisternis naar Licht. Dat is wedergeboorte: een daadwerkelijke overgang in bewustzijn.

Het ware evangelie: bevrijding door verlichting

Het evangelie richt zich niet op het oplossen van symptomen, maar op de bron. Fouten en misstappen zijn uitingen van een verduisterd bewustzijn. Wanneer het Licht doorbreekt, verdwijnen deze vanzelf.

Die overgang gebeurt niet automatisch. Het is geen kwestie van aannemen of geloven in bepaalde dogma’s. Ook niet door het zogenoemde zondaarsgebed te bidden. Het is een proces, vaak intens, waarin oude patronen afsterven en het nieuwe Leven geboren wordt. Zoals bij een geboorte gaat dat gepaard met druk, weerstand en doorbraak. Bloed, zweet en tranen zijn geen uitzondering, maar onderdeel van de weg.

Strijd als weg naar heerlijkheid

Het Nieuwe Testament spreekt helder over deze realiteit:

“Moest de Christus dit niet lijden om in zijn heerlijkheid in te gaan?” (Lukas 24:26)
“In de wereld lijdt gij verdrukking, maar houdt goede moed, ik heb de wereld overwonnen.” (Johannes 16:33)
“Ik heb de goede strijd gestreden…” (2 Timoteüs 4:7)

Deze strijd gaat niet om het verkrijgen van iets buiten ons, maar om het doorbreken van wat ons verblindt. Het is de weg waarin het Christus-Licht ruimte krijgt in ons bewustzijn.

De eeuwige realiteit: één Geest, één leven

In wezen is er niets dat nog moet gebeuren. We kunnen niet worden wie we al zijn. Alles is al in Christus geschapen en bestaat in Hem (Kolossenzen 1:16-17). Er is één Geest, die in allen woont.

“één lichaam en één Geest…” (Efeziërs 4:4)

Er is nooit scheiding geweest tussen God en mens. Het enige probleem is ons gebrek aan bewustzijn daarvan. Het Koninkrijk is aanwezig — maar voor een verduisterd bewustzijn onzichtbaar.

Metanoia: van mind of flesh naar mind of Christ

De sleutel ligt in bekering, niet als morele omkeer, maar als bewustzijnsverandering: van de mind of flesh naar de mind of Christ. Zolang we leven vanuit wat onze zintuigen ons vertellen, blijven we gevangen in de schijnwerkelijkheid van de duisternis.

De mind of Christ ziet vanuit het Koninkrijk. Ze erkent Christus in ons als een diepere realiteit. In die verschuiving komt het Christus-Licht vrij en begint de bevrijding zichtbaar te worden — niet alleen innerlijk, maar ook in ons leven.

De weerstand van het collectieve bewustzijn

Deze weg is niet eenvoudig, omdat we deel zijn van een collectief bewustzijn. De duisternis is niet alleen persoonlijk, maar ook collectief. Dat betekent dat elke stap richting Licht weerstand oproept.

Daarom vraagt deze weg volharding. Niet omdat de waarheid ver weg is, maar omdat de illusie diep geworteld is. Juist in verdrukking wordt de keuze zichtbaar: blijven we reageren vanuit de mind of flesh, of keren we terug naar de mind of Christ?

Tijdelijke ervaringen versus blijvende transformatie

Er zijn momenten waarop het bewustzijn kortstondig verlicht lijkt — door intense ervaringen, emoties of religieuze beleving. Maar zonder blijvende innerlijke verschuiving vervagen deze momenten weer.

Werkelijke transformatie vraagt standvastigheid. Het is het blijven staan in de waarheid van het Koninkrijk, ook wanneer alles in ons iets anders lijkt te zeggen.

“Want het voegde Hem… dat Hij… door lijden heen zou volmaken.” (Hebreeën 2:10)

Van Christusbewustzijn naar Godsbewustzijn

De weg gaat verder dan het ontwaken van Christus in ons. Uiteindelijk worden we meegenomen in Godsbewustzijn — volledige eenheid. Jezus is ons daarin voorgegaan en heeft deze weg zichtbaar gemaakt.

Toch is de uiteindelijke doorbraak geen individuele prestatie, maar een collectieve vervulling. Wanneer het Christus-Licht volledig doorbreekt in het collectieve bewustzijn, zal de heerlijkheid zichtbaar worden in allen.

Onze rol in dit proces

Onze bijdrage ligt in het trouw blijven aan de innerlijke verschuiving. Iedere keuze voor de mind of Christ versterkt het Licht — niet alleen in ons, maar ook in het geheel.

“Alle dingen werken mede ten goede…” (Romeinen 8:28)

Zelfs lijden wordt dan een middel tot bevrijding. Niet omdat het goed is op zichzelf, maar omdat het ons uitnodigt dieper te zien dan de schijn.

De ware betekenis van strijd tegen zonde

De ‘zonde’ waartegen we strijden is niet gedrag, maar identificatie met een valse identiteit. Het is leven alsof het Koninkrijk niet hier en nu realiteit is.

Weerstand bieden betekent: blijven zien vanuit het Licht, ondanks alles wat het tegenspreekt. Zolang we dat nog niet volledig belichamen, hebben we nog niet “tot bloedens toe” weerstand geboden.

Volharding in het Licht

Als je door een periode van lijden gaat, weet dan dat dit geen teken is van falen, maar een uitnodiging tot verdieping. Juist daar kan het Christus-Licht doorbreken.

Je strijd is niet zinloos. Ze draagt bij aan een grotere beweging: de verlichting van het collectieve bewustzijn. Wat in jou gebeurt, reikt verder dan jou alleen.

“…opdat wij ook met Hem verheerlijkt worden.” (Romeinen 8:17)

Reflectievragen

• Waar in jouw leven reageer je nog vanuit de mind of flesh in plaats van de mind of Christ?
• Welke vorm van ‘verdrukking’ nodigt jou momenteel uit tot een diepere bewustwording?
• Kun je het Koninkrijk van God hier en nu herkennen, ondanks uiterlijke omstandigheden?
• Wat betekent het voor jou concreet om Christus in jou als realiteit te erkennen?
• Hoe verandert jouw kijk op lijden wanneer je het ziet als onderdeel van bewustwording?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

De weg langs het kruis: van verduistering naar Licht

De enige weg waarlangs wij tot onze bestemming kunnen komen, is de persoonlijke weg langs het kruis. Door lijden tot heerlijkheid: dat is de weg die Jezus van Nazareth ons is voorgegaan en waarop ook wij worden uitgenodigd hem te volgen, willen wij komen tot de bestemming van ons bestaan: de verheerlijking van ons lichaam en deelname aan het volle Christus-Leven.

Het Woord van God — niet de Bijbel als letter, maar het levende rhema-Woord in ons hart — is het zaad van het evangelie. In dat kleine mosterdzaadje huist een ongekende kiemkracht: de opstandingskracht van Christus in ons. Die kracht komt echter pas werkelijk vrij wanneer de bedekking wordt weggenomen.

Die bedekking bestaat uit ons vleselijke denken: het denken dat gevormd is door wat zichtbaar, tastbaar en controleerbaar lijkt. Het is een bewustzijn dat gevangen zit in wat de lichamelijke zintuigen waarnemen en daardoor angst, stress, controle, schuld, schaamte, ziekte en tekorten voortbrengt. Het verduisterde denken berooft ons van zicht op het Leven en werkt als de dief die komt om te stelen, te slachten en te verdelgen (Johannes 10:10).

Het tweesnijdende zwaard van het Koninkrijk

De weg langs het kruis is de weg van het afsterven van de oude mens — niet ons ware wezen, maar de identificatie met het verduisterde denken dat ons gevangen houdt. Omdat wij opgroeien in een wereld waarin collectieve duisternis het bewustzijn diep heeft gevormd, identificeren we ons gemakkelijk met die oude werkelijkheid.

Wat zichtbaar is, nemen wij als uitgangspunt van de werkelijkheid, terwijl juist daardoor het zicht verduisterd raakt op het Koninkrijk van God dat onder ons en binnen in ons aanwezig is.

Het zaad van het Koninkrijk werkt als een tweesnijdend zwaard. Het brengt scheiding aan tussen wat uit de ziel voortkomt en wat uit de Geest leeft. Dat proces gaat diep. Het zuurdesem van het vleselijke denken heeft zich zo verweven met ons denken en voelen, dat het losmaken ervan een intens en pijnlijk proces kan zijn.

Willen wij vrucht dragen, dan vraagt dit om overgave aan een proces dat soms door merg en been gaat. Een proces waarin geloofsconstructies wankelen, zekerheden wegvallen en alles wat ooit houvast leek, wordt afgebroken. Niet om ons iets af te nemen, maar om ons wakker te maken voor het Christus-Licht dat onafgebroken in onze innerlijke tempel brandt door de zalving van Gods Geest.

Christus in ons: ontwaken tot onze ware identiteit

Juist dwars door het afsterven aan de oude identificatie heen, groeit het bewustzijn van wie wij ten diepste zijn. Het Christus-zaad in ons begint te ontkiemen en tot bloei te komen. Langzaam verschuift onze waarneming: waar eerst duisternis leek te heersen, beginnen wij het Licht te herkennen — in onszelf, in anderen en in de wereld.

Hoe meer mensen ontwaken tot het Christus-Leven in hen, hoe meer Licht er in de wereld zichtbaar wordt. Niet door strijd of dwang, maar doordat duisternis eenvoudig verdwijnt waar Licht verschijnt. Zo wordt het Koninkrijk van God steeds zichtbaarder, hier en nu.

Vanuit de oude identificatie voelt dit proces als sterven aan onszelf, omdat wij het verduisterde bewustzijn voor ons ware zelf hebben gehouden. Vandaar dat Johannes zei dat Christus moest toenemen en hijzelf minder moest worden (Johannes 3:30). Johannes sprak nog vanuit het perspectief van iemand die zichzelf zag als ‘uit de aarde’ en daarom sprak vanuit de aarde (Johannes 3:31).

Maar wanneer de identificatie met het oude denken afneemt, ontstaat ruimte voor een dieper weten: wij zijn niet slechts van “beneden”, maar dragen een werkelijkheid van “boven” in ons. Dan breekt het besef door van Christus in ons — onze ware identiteit.

“totdat wij allen de eenheid des geloofs en der volle kennis van de Zoon Gods bereikt hebben, de mannelijke rijpheid, de maat van de wasdom der volheid van Christus.” (Efeziërs 4:13)

Door lijden tot heerlijkheid

Op dit moment bevinden mijn vrouw en ik ons zelf op die weg langs het kruis. Vanmorgen moest ik denken aan de hartenschreeuw van Jezus aan het kruis:

“Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?”

Vaak wordt deze uitroep uitgelegd alsof de Vader Jezus werkelijk verlaten zou hebben. Maar in een moment van diepe vertwijfeling proefde ik iets van deze woorden. Ook ik nam ze op mijn lippen.

Toch merkte ik iets opmerkelijks op. Waarom zei ik innerlijk: Mijn God, mijn God, en niet: Mijn Vader, mijn Vader? Omdat ik diep van binnen wist dat de Vader mij niet verlaten had en ook nooit zal verlaten.

Hoe diep de weg langs het kruis ook gaat, hoe hevig de vertwijfeling soms wordt en hoe sterk er aan je geloofsboom wordt geschud — diep van binnen blijft een weten bestaan: De Vader is erbij.

Juist dat diepe vertrouwen, dat weten dat de Vader volkomen goed is en volledig te vertrouwen, draagt ons door de storm heen. Niet doordat de storm er ineens niet meer is, maar omdat er een dieper fundament blijkt te bestaan dan onze omstandigheden.

Zonder strijd geen overwinning. En wanneer de doorbraak komt, zal ook uit ons hart klinken:

Het is volbracht.
Christus zal in ons opstaan.
Amen!

Een dag later: tegelijk in het dal en op de berg

Een dag later ervaar ik iets wat tegenstrijdig lijkt: natuurlijk gezien in een diep dal zijn en tegelijk geestelijk op de top van een berg wandelen.

Geestelijk voel ik mij meer dan ooit verbonden met alles en iedereen. Er leeft een diep verlangen om het Christus-Licht te laten schijnen, omdat zoveel mensen nog leven vanuit verduisterd denken — onder christenen en niet-christenen, dichtbij en ver weg. Veel pijn, angst en verwarring vinden uiteindelijk hun oorsprong in het niet herkennen van Christus in ons.

Tegelijk gaan wij natuurlijk gezien door een moeilijke periode. Dat innerlijke Licht maakt de omstandigheden dragelijker, maar neemt ze op dit moment nog niet weg.

Wanneer innerlijke werkelijkheid nog niet zichtbaar is

De vraag die mij bezighoudt is deze: hoe kan het dat onze innerlijke ervaring soms tegengesteld lijkt aan wat wij uiterlijk meemaken?

Zelf geloof ik dat er in essentie geen scheiding bestaat tussen het geestelijke en het natuurlijke. Het natuurlijke is niet los verkrijgbaar van het geestelijke, maar een manifestatie ervan. In wezen is het één werkelijkheid, al verschilt de verschijningsvorm.

Onlangs las ik de gedachte dat de natuurlijke werkelijkheid als het ware een vertraging kent ten opzichte van de geestelijke realiteit — alsof wat innerlijk al geboren is, tijd nodig heeft om zichtbaar te worden.

Misschien is het te vergelijken met een zwangerschap. Een kind is al werkelijkheid voordat het zichtbaar wordt. Toch vraagt het proces tijd voordat geboorte plaatsvindt en het leven zichtbaar doorbreekt.

De hoop op doorbraak

De laatste tijd moet ik daarom vaak denken aan het woord doorbraak.

Ook een geboorte is een moment van doorbraak: ineens wordt zichtbaar wat al die tijd verborgen groeide. Zo ervaar ik ook onze hoop en verwachting. Mijn vrouw en ik hebben alles opgegeven om het Christus-Licht zo vrij mogelijk te laten schijnen. We voelen ons er innerlijk klaar voor.

De velden zijn wit om te oogsten.

Laat die doorbraak maar komen.

Reflectievragen

• Waar merk jij in je leven dat oude zekerheden beginnen te wankelen?
• Welke vormen van verduisterd denken houden jou nog gevangen in angst, controle of tekort?
• Kun jij herkennen dat er, onder alle twijfel en strijd, een diep weten in jou leeft dat God nabij is?
• Waar zie jij al iets van het Christus-Licht zichtbaar worden — in jezelf, anderen of je omstandigheden?
• Wat zou het betekenen om je dieper over te geven aan het Leven van Christus in jou?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Het goede nieuws van het koninkrijk van God is dat we verlost kunnen worden van deze vloek van zonde en dood. Hiervoor zullen we uit de Geest geboren moeten worden. Jezus van Nazareth heeft ons de universele weg van het kruis die tot onze verlossing leidt, geopenbaard.

De losprijs die betaald moet worden is de dood van de oude mens, door Paulus het ‘vlees’ genoemd. We zullen de oude mens voor gekruisigd moeten houden, moeten afsterven aan het vleselijke denken, waardoor de vloek van zonde en dood ons kan blijven achtervolgen.

De overwinning (Victory) die dat met zich meebrengt is dat Christus – die alles en in allen is – van binnenuit in ons leven zal opstaan, waarmee de verlossing van de vloek van zonde en dood een feit zal zijn. Hoe meer mensen deze weg gaan, hoe meer Christus ook in en door de hele schepping heen zal opstaan.

De schepping zal uiteindelijk volkomen bevrijd worden van de onderworpenheid aan de vloek van zonde en dood, waardoor de nieuwe hemel en de nieuwe aarde (het koninkrijk van God) – die er altijd al zijn geweest – in het hier en nu zichtbaar zullen worden.

We zullen deze weg zelf achter Jezus aan moeten gaan om als Zonen van God (m/v) openbaar te worden en werkelijk in de vrijheid van het koninkrijk te kunnen gaan wandelen.

“Neem het kruis op en volg Mij.” (Markus 10:21)

Iedere uitdaging in je leven, waarin je zelf geen uitweg meer ziet, is een mogelijkheid om het vlees te kruisigen, de oude mens voor door te houden. Dat kan een financieel probleem zijn, ziekte, werkeloosheid, een slecht huwelijk, maar ook 1001 kleine dingen waar we ons voortdurend zorgen over maken. Het zijn allemaal gevolgen van de vloek van zonde en dood, waar Christus in ons de hoop op heerlijkheid voor is. Loop niet voor de problemen weg, maar ga de universele weg van het kruis, door iedere gedachte van het niet meer zien zitten, van moedeloosheid of van wanhoop voor gekruisigd te houden. Vertrouw volledig op Christus die jouw leven is en je zult de overwinning op jouw probleem gaan meemaken. Dat is de weg die Jezus ons heeft geopenbaard. God zal werkelijk alles laten meewerken ten goede. Hoe heftiger de strijd, hoe groter de overwinning!

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Het vlees (de oude mens) is er als de kippen bij als iemand zichzelf als ‘zoon van God’ (als goddelijk) ziet. Aanklachten als “Pure hoogmoed!“, “Je moet niet denken dat je volmaakt bent!” of “Je bent niet gelijk aan Jezus!” zullen je om de oren vliegen. Bij Jezus leidde zijn veronderstelde ‘hoogmoed’ uiteindelijk tot de aanklacht ‘blasfemie’ en hij werd op grond daarvan aan een kruis genageld.

Zolang we – als gevolg van een verduisterd bewustzijn – naar het vlees wandelen en vanuit deze staat van bewustzijn onszelf als goddelijk zien en ons daarvoor gaan uitgeven, gaat het inderdaad mis. Tegen hen zegt Johannes:

“God is Licht en in Hem is in het geheel geen duisternis. Indien wij zeggen, dat wij gemeenschap met Hem hebben (één met God zijn, als God zijn), maar tegelijk in de duisternis wandelen, dan liegen wij en doen de waarheid niet.” (1 Johannes 1:5,6)

Aan de vruchten kent men de boom. Als mensen, die zichtbaar in de duisternis wandelen, zichzelf voor goddelijk uitgeven en dat breeduit rondbazuinen, dan moeten we daar zeker vraagtekens bij zetten. In deze hoedanigheid zal het vlees, de aanklager van ‘Christus in ons’, niets van zich laten horen. Zolang het ego zelf op de troon zit, zal de haan in ons – als we onszelf als ‘zoon van God’ etaleren – niet kraaien. Dat wil niet zeggen, dat zo iemand van nature niet goddelijk zou zijn, maar vanuit een wandel naar het vlees, kan dat nooit zichtbaar worden.

Zodra wij ons echter uitstrekken naar het deelachtig worden aan de goddelijke natuur, dan begint het vlees, als tegenstander van ‘Christus in ons’, zich te verzetten. De oude mens voelt als het ware dat zijn laatste uur heeft geslagen.

“Wij zijn met kostbare en zeer grote beloften begiftigd, opdat gij daardoor deel zoudt hebben aan de goddelijke natuur, ontkomen aan het verderf, dat door de begeerte in de wereld heerst.” (2 Petrus 1:4)

Het verlangen om onze goddelijke natuur bewust te worden is volledig legitiem. Sterker nog, het is het verlangen dat God in ieder mens heeft gelegd. Augustinus deed de uitspraak: “Onrustig is ons hart totdat het rust vindt in God.”, waarbij we het ‘in God zijn’ mogen zien als eenheid met God. Alleen daarin is rust te vinden. Uiteindelijk zal God alles en in allen blijken te zijn (1 Korintiërs 15:28) en dat kan alleen werkelijkheid worden als iedereen zich als God bewust wordt. Om ons onze Christus-identiteit bewust te worden, zullen we het vlees (het valse zelf, ego) moeten kruisigen! Angst voor hoogmoed kan alleen vanuit het vlees voortkomen. Dus zodra we, vanuit een verlangen naar meer van God, merken dat deze angst in ons parten speelt, mogen we dat aan het kruis nagelen. Volmaakte liefde drijft alle angst uit, dat geldt ook van de angst voor hoogmoed.

Waar komt de angst voor hoogmoed vandaan?
Daarvoor moeten we naar Genesis 3, waarin het verhaal van de zogenoemde ‘zondeval’ wordt beschreven. De slang, een beeld van het vlees, de aanklager en tegenstander van ‘Christus in ons’, sprak tot de mens:

“Gij zult geenszins sterven, maar God weet, dat ten dage, dat gij daarvan eet, uw ogen geopend zullen worden, en gij als God zult zijn, kennende goed en kwaad.” (Genesis 3:4,5)

De gangbare opvatting onder ‘Bijbelgetrouwe’ christenen is dat de mens van de verkeerde boom gegeten zou hebben, omdat men als God wilde zijn. Het was hoogmoed dat ons in verleiding zou hebben gebracht. Hoogmoed wordt dan ook wel gezien als de ‘oerzonde’ en daarmee de oorzaak van de ‘zondeval’. Denk aan het spreekwoord hoogmoed komt vóór de val. Dit verklaart de angst voor hoogmoed die bij veel christenen parten speelt.

Wat we met deze interpretatie over het hoofd zien, is dat de slang ook in deze passage de ‘vader van de leugen’ is. De slang is een synoniem voor het vlees (de oude mens) dat ons bestookt met leugenachtige gedachten. Vleselijke gedachten zijn per definitie het tegenovergesteld aan de gedachten vanuit de Geest. Alle vier de uitspraken, waarmee de slang de mens probeert te misleiden, zijn vanuit de Geest gezien leugens. Het vlees misleidt ons met vier leugens op een rij:

1. Gij zult niet sterven. Vanuit het vlees gezien is dit waar. De mens valt niet gelijk dood neer als hij gehoor geeft aan vleselijke gedachten. In geestelijke zin sterft de mens wel degelijk. Het gaat hierbij om de ‘eerste dood’, waarbij we ons de geestelijke werkelijkheid niet meer bewust zijn. Door de verduistering in ons bewustzijn zijn we ons onze Christus-identiteit niet meer bewust.
2. Uw ogen zullen worden geopend. Vanuit het vlees gezien is dit waar. Hun ogen werden inderdaad geopend voor het onderscheid tussen goed en kwaad, met alle desastreuze gevolgen van dien. Geestelijk gezien gebeurt het tegenovergestelde als we gehoor geven aan vleselijke gedachten, namelijk ons ogen worden gesloten voor de geestelijke realiteit. Het directe gevolg is dat ons bewust zijn van onze Christus-identiteit kwijtraken. Jezus van Nazareth heeft onze ogen hiervoor willen openen (Lukas 4:18).
3. Gij zult als God zijn. Vanuit het vlees gezien moeten we nog ‘als God’ worden. Vanuit de Geest gezien is de mens naar Gods evenbeeld en Gods gelijkenis geschapen. “Gij zijt goden“, zegt de Psalmist en Jezus bevestigde dit nota bene richting de Farizeeën en Schriftgeleerden (zie Psalmen 82:6; Johannes 10:34). We kunnen alleen vanuit het vlees denken dat we ‘als God’ moeten worden, omdat in die hoedanigheid onze ogen gesloten zijn voor onze Christus-identiteit. Op het moment dat we denken dat we nog ‘als God’ moeten worden, is de eerste ‘dood’ (de val in ons bewustzijn) al ingetreden en zijn onze geestelijke ogen al gesloten (de zogenoemde ‘geestelijke dood’). We wandelen dan naar het vlees. Zodra we de vleselijke leugen van de ‘slang’ (als God willen worden, hetgeen vanuit het vlees gezien als hoogmoed klinkt), als waarheid aannemen, heeft de val in het bewustzijn van de mens al plaatsgevonden. Vanuit de Geest gezien komt hoogmoed dus niet vóór de val, maar ná de val.
4. Kennende het goed en het kwaad. Vanuit het vlees gezien lijkt dit inderdaad zo te zijn. Het geestelijke bewustzijn van de mens is verduisterd geraakt, waardoor wij naar het vlees zijn gaan wandelen. Het vlees maakt altijd onderscheid tussen goed en kwaad. Deze verduisterde binnenwereld (bewustzijn) projecteren we op onze buitenwereld en gaan we vervolgens als werkelijkheid waarnemen; we zien aan wat voor ogen is. Op dezelfde manier zijn we ons ook een beeld van God gaan vormen, dat gebaseerd is op onze verduisterde binnenwereld. We zijn gaan geloven dat God – net als de gevallen mens – ook het onderscheid tussen goed en kwaad moet kennen. Maar dit valt onder de categorie vleselijk denken. Vanuit de Geest gezien bestaat de dualistische wereld van goed en kwaad, zoals wij die vanuit ons verduisterde bewustzijn waarnemen, niet. In God is gans geen duisternis. We kunnen ons dit vanuit de gevallen staat van ons bewustzijn maar moeilijk voorstellen, maar toch is dit de (geestelijke) werkelijkheid. Als Paulus – die in het Licht wandelde – al niemand meer naar het vlees kende (1 Korintiërs 5:16), zou God – die in het ontoegankelijke Licht woont (1 Timoteüs 6:16) – dat dan wel doen?

De bedekking van het vlees zal weggenomen moeten worden, zodat we ons onze Christus-identiteit en het koninkrijk van God weer bewust gaan worden. Dit is alleen mogelijk via de weg langs het kruis, waaraan we dagelijks alle vleselijke gedachten moeten kruisigen. Als we het vlees voor dood houden, kan er geen sprake zijn van hoogmoed. Dat is uitgesloten!

Juist degenen die zich Christus ten volle bewust zijn geworden, kennen niemand meer naar het vlees en zijn zich bewust van het feit dat Christus alles en in allen is (Kolossenzen 3:11b). In de Geest zijn we allemaal gelijk, ieder mens is naar Gods evenbeeld en gelijkenis geschapen, we zijn allemaal goden(zonen/dochters)! Wandelend in de Geest zal er geen haar op ons hoofd zijn, die denkt dat de ene mens goddelijker zou zijn dan de andere. We zijn allen één door Christus en dat geldt zelfs voor Jezus van Nazareth. Hij is ons in alles gelijk geworden, zonder zijn doel te missen, met de bedoeling dat wij hem in alles gelijk zullen zijn en zodoende ook tot ons doel zullen komen.

Het probleem van het vleselijke denken is dat we ons niet bewust durven te worden van wie we in werkelijkheid zijn, vanwege de angst voor hoogmoed! Het zijn de vleselijke gedachten die ons als aanklacht voor de voeten worden geworpen. Zolang we gehoor geven aan deze gedachten, wandelen we naar het vlees en zal de mogelijkheid om werkelijk in de Geest te gaan wandelen worden geblokkeerd. Dit is de belangrijkste reden waardoor we als christelijke kerk en als individuele christenen zo weinig van het koninkrijk van God zien. De werken van het vlees – denk onder andere aan tweedracht, partijschappen en ruzies – blijven ons achtervolgen, waardoor er weinig of geen verschil is tussen gelovigen en niet-gelovigen. De huidige verdeeldheid en polarisatie onder christenen spreekt boekdelen. De ware vrucht van de Geest (waaronder ware nederigheid!), die onder alle omstandigheden zichtbaar wordt, is helaas ver te zoeken. Juist christenen die zichzelf – in tegenstelling tot anderen – als wedergeboren zien en menen ‘in de Geest’ te wandelen, maken zich schuldig aan hoogmoed. Zodra we werkelijk in de Geest wandelen, gaan we Christus in alles en iedereen zien, waardoor het vleselijke onderscheid wegvalt.

De gedachte dat de mens Jezus van Nazareth de enige goddelijke mens zou zijn en dat we hem vooral moeten aanbidden is een vorm van valse nederigheid. Vanuit deze vleselijke kijk op Jezus kunnen we niet anders dan de gedachte dat wij van nature net zo goddelijk zijn als Jezus als hoogmoed zien. Wandelend in de Geest zou onze reactie moeten zijn: Waar haalt de oude mens het recht vandaan om te denken dat niet ieder mens naar Gods evenbeeld en gelijkenis geschapen zouden zijn? Dat wij geen nieuwe schepping zouden zijn, volledig één met de ene nieuwe mens Christus? Aan het kruis met deze vleselijke gedachten!

Jezus van Nazareth wist dat hij de Zoon van God was, omdat hij zich ten volle bewust was geworden van zijn Christus-identiteit. Jezus verkondigde het koninkrijk van zijn Vader. Hij heeft zijn volgelingen nergens opgeroepen om hem als God te aanbidden. Jezus wandelde in de Geest en dat leidt als vanzelf tot ware nederigheid. Het uitgangspunt van Jezus was dat iedereen gelijk is. Hij zei van zichzelf “Ik ben het Licht der wereld“. Dat was geen hoogmoed, waarmee hij zichzelf boven andere mensen plaatste. Nee, Jezus doorzag de leugens van de slang (het vlees). Zijn geestelijke ogen waren opengegaan voor wie hij werkelijk was, Gods geliefde Zoon in wie God een welbehagen heeft. Dat leidde ertoe dat hij andere mensen als zijn broers en zussen zag. Jezus deed niet aan partijschappen en tweedracht (werken van het vlees) en maakte dan ook geen onderscheid tussen zichzelf en anderen. Jezus wandelde in de Geest en dat zien we terug in alles wat hij zei.

“Gij zijt het Licht der wereld.” (Matteüs 5:14)

“Ga naar mijn broeders en zusters en zeg tegen hen dat ik opstijg naar mijn Vader, die ook jullie Vader is, naar mijn God, die ook jullie God is.” (Johannes 20:17).

En als Petrus zijn belijdenis “Gij zijt de Christus, de zoon van de levende God.” uitspreekt, dan haast Jezus zich om Petrus naar hetzelfde ‘niveau’ te tillen. “En Ik zeg u dat ook u Petrus (Rots!) bent, en op deze petra zal Ik Mijn gemeente bouwen, en de poorten van de hel zullen haar niet overweldigen.” (Matteüs 16:18)

God bouwt zijn gemeente op mensen bij wie de geestelijke ogen open zijn gegaan, zichzelf als Christus (gezalfde des Heren) bewust zijn geworden en die vanuit het rijk der duisternis zijn overgegaan in het koninkrijk van het Licht. Als we op deze manier in de Geest wandelen is het vlees gekruisigd en is iedere vorm van hoogmoed uitgesloten. We zullen dan de ander altijd uitnemender achten dan onszelf.

“Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, wie in mij gelooft, de werken, die ik doe, zal hij ook doen, en grotere nog dan deze.” (Johannes 14:12).

De angst voor hoogmoed heeft zeer verlammend gewerkt in de dogmavorming van de christelijke kerk en in het persoonlijke leven van gelovigen. Zolang er een taboe ligt op de gedachte dat we net zo Christus zijn als Jezus van Nazareth, zullen we nooit in staat zijn om grotere dingen te doen dan Jezus. De enige manier om werkelijk ‘als Jezus in deze wereld te zijn‘ (1 Johannes 4:17) is door alle angst voor hoogmoed aan het kruis te nagelen en in dezelfde zalving van de Geest te gaan wandelen, waarin Jezus van Nazareth op aarde heeft gewandeld en door te erkennen dat deze zalving van de Geest in alle mensen, zonder onderscheid, aanwezig is.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Zondekennis is noodzaak om tot verlossing te komen. Maar om wat voor zondekennis gaat het dan? Een diep schuldgevoel over onze zonden? Nee, dat is de droefheid van de wereld, die de vloek juist in stand houdt! Het bloed van Christus wil ons bewustzijn reinigen van dode werken (Hebreeën 9:14) en ze niet steeds weer in herinnering brengen.

“Thans verblijd ik mij over hetgeen ik om uwentwil lijd, en vul ik in mijn vlees aan wat ontbreekt aan de verdrukkingen van Christus, ten behoeve van zijn lichaam, dat is de gemeente (de mensheid).” (Kolossenzen 1:24)

Hoe meer we ons volledig één weten met Christus, Christus ten volle bewust zijn in ons leven, …

hoe meer we de nood en het lijden in deze wereld in ons lichaam zullen ervaren, bewust zullen zijn, …

hoe meer we Christus werkelijk present stellen in het rijk van de duisternis, als Christus neerdalen in de duisternis (‘dood’), …

hoe meer verlossing we in deze wereld kunnen brengen, …

hoe meer we als mens aan onze roeping voldoen en bijdragen aan het verzoeningsproces dat God in Christus aan het uitwerken is (‘opstanding’), …

hoe dieper de dankbaarheid om mens te mogen zijn te midden van een wereld in nood.

Het draait in ons leven niet om wat we weten en denken, maar om wat we ons bewust zijn. Zolang we ons in het rijk der duisternis bevinden, zijn we ons vooral ons persoonlijke lijden bewust. Het gaat om ons lijden en onze nood. Zodra we ons Christus bewust worden, door het koninkrijk van het Licht binnen te gaan, worden we ons het collectieve lijden van deze wereld bewust. Dat is de ware ellende- of zonde-kennis, die tot de ware verlossing en dankbaarheid leidt. Dat heeft niets te maken met een persoonlijk schuldgevoel van hoe slecht we als mens wel niet zouden zijn.

“Haar dienaar ben ik geworden krachtens de bediening, die mij door God is toevertrouwd, om onder u het woord van God tot zijn volle recht te doen komen, het geheimenis, dat eeuwen en geslachten lang verborgen is geweest, maar thans geopenbaard aan zijn heiligen. Hun heeft God willen bekendmaken, hoe rijk de heerlijkheid van dit geheimenis is onder de heidenen: Christus in ons, de hoop der heerlijkheid.” (Kolossenzen 3:25,26)

Het mysterie Christus in ons – dat eeuwen en geslachten lang (vanaf de grondlegging der wereld!) verborgen is geweest – is onze hoop op heerlijkheid, de verlossing van de vloek van zonde en dood. Paulus spreekt van de heerlijkheid van dit mysterie onder de heidenen, dat aan de heiligen moet worden geopenbaard!

“Christus is alles en in allen.” (Kolossenzen 3:11).

Hoe meer mensen zich dit bewust gaan worden, hoe meer de nood en het lijden in deze wereld werkelijk gelenigd zal worden en hoe dichter we bij de voltooiing van Gods plan met de ganse schepping komen.

“Want uit Hem en door Hem en tot Hem zijn alle dingen: Hem zij de heerlijkheid tot in eeuwigheid! Amen.” (Romeinen 11:36)

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.