Als dat werkelijk zo is, wat hebben kruis en opstanding dan toegevoegd aan het bestaan van dit Koninkrijk?

Jezus zei: “Ik zal over dingen spreken die verborgen waren vanaf de grondlegging van de wereld.” (Matteüs 13:35)

De vraag achter kruis en opstanding

Veel christenen houden zich bezig met het verklaren van wat Jezus door zijn dood en opstanding tot stand gebracht zou hebben. Alsof het ondenkbaar is dat hij “voor niets” gestorven zou zijn.

Maar wat als het doel van kruis en opstanding niet ligt in het bewerken van een verandering buiten ons, maar in het openen van onze ogen? Wat als Jezus door deze weg zichtbaar heeft gemaakt wat altijd al waar was: het Koninkrijk van God hier en nu, en Christus in ons? Wat als Jezus verder niets plaatsvervangend voor ons heeft “geregeld”, waar wijzelf niet toe in staat zouden zijn geweest?

Dan verschuift de focus. Niet langer zoeken naar verklaringen van wat er door kruis en opstanding bewerkstelligd zou zijn, maar zien wat er geopenbaard wordt. Het kruis wordt dan geen oplossing voor een probleem dat binnen de oude wereld speelt, maar een doorbraak van de nieuwe wereld in ons bewustzijn — midden in de duisternis.

Geen plaatsvervanging, maar openbaring

Als Jezus niets in onze plaats heeft “gerepareerd”, verdwijnt ook het idee dat hij wezenlijk anders was dan wij. Dan ontstaat ruimte om te zien wat hij werkelijk openbaarde: dat ieder mens, net als hij, drager is van het goddelijke Christus-leven.

Ieder mens is een expressie van de Eeuwige. Ieder mens is, op dezelfde wijze, drager van Christus. Ieder mens is een zoon of dochter van God.

Wanneer dit besef doorbreekt in ons bewustzijn, wordt zichtbaar waar de zuchtende schepping met reikhalzend verlangen op wacht: dat wij openbaar worden als zonen en dochters van God — niet in theorie, maar in geleefde werkelijkheid.

Het Woord als patroon van leven

“In het begin was het Woord (logos = patroon) en het Woord was bij God en het Woord was God. Dit was in het begin bij God. Alle dingen zijn door hetzelfde patroon gemaakt, en zonder dit patroon is geen ding gemaakt. In alles dat gemaakt is, is het Leven en het Leven is het Licht van de mensen… Dit was het waarachtige Licht, dat komende in de wereld alle mensen verlicht.” (Johannes 1:1-4,9; MV)

Dit Woord — dit goddelijke patroon — leeft in alles en in iedereen. Het Licht dat daaruit voortkomt, verlicht ieder mens. Niet enkelen, niet exclusief, maar universeel.

Het Koninkrijk van God wordt zichtbaar waar dit Licht doorbreekt in ons bewustzijn.

Eén werkelijkheid, geen scheiding

Als wij werkelijk geloven dat God hier en nu alles in allen is, dan vraagt dat om een fundamentele verschuiving in ons bewustzijn. Dan vraagt het om het zien van wie wij altijd al zijn geweest.

Christus in ons is geen uitzondering, maar de waarheid van ieder mens. God wil Zichzelf kennen — in en als ons.

De schepping is in haar diepste wezen incarnatie: het goddelijke dat zichzelf uitdrukt in het zichtbare. All creation is incarnation! Het Licht verlicht ieder mens. Wat wij door een verduisterd bewustzijn als twee zijn gaan zien — God en mens — is in werkelijkheid altijd één geweest.

Er is nooit sprake geweest van werkelijke scheiding. Daarom hoefde er ook niets hersteld te worden. Het wilde alleen gezien worden.

Kruis en opstanding in een nieuw Licht

Om dit te kunnen zien, moeten we anders leren kijken naar kruis en opstanding. Zolang we deze gebeurtenissen beschouwen als bovennatuurlijke ingrepen die een kosmische verandering teweegbrachten, blijft Jezus op afstand staan — als iemand van een andere orde.

Die afstand verhindert dat wij herkennen wie wij zelf zijn.

Maar wanneer kruis en opstanding worden gezien als openbaring — als onthulling van wat altijd al waar was — dan vallen die scheidslijnen weg. Dan wordt zichtbaar dat wat in Jezus zichtbaar werd, ook in ons zichtbaar wil worden.

“God is in Christus de kosmos met zich verzoenende (o.t.t.!) …” (2 Korintiërs 5:19)

Dit is geen afgeronde gebeurtenis in het verleden, maar een doorgaand proces: het ontwaken van bewustzijn waarin zichtbaar wordt dat God en mens nooit gescheiden zijn geweest.

Het is het proces waarin het verborgene zichtbaar wordt. Waarin wij ontdekken dat ieder mens in wezen een Christus-mens is — gezalfd met Gods Geest.

Jij en ik zijn, hier en nu, volledig in deze wereld zoals Jezus dat was (1 Johannes 4:17). De Vader en jij zijn één. Wie jou ziet, heeft de Vader gezien. Jij bent de Weg, de Waarheid en het Leven — niet als ego, maar als uitdrukking van Christus in jou.

Met geopende ogen kijken

Wanneer kruis en opstanding worden verstaan als openbaring van een eeuwige werkelijkheid, verandert ook onze kijk op dood en Leven. Het opent de mogelijkheid om met andere ogen te zien — ogen die niet langer gebonden zijn aan de oude wereld van vergankelijkheid, maar verlicht zijn door het Koninkrijk van God, de nieuwe wereld van onvergankelijkheid en onsterfelijkheid.

Wat zichtbaar wordt, is geen nieuwe werkelijkheid, maar een werkelijkheid die altijd al aanwezig was.

Het vraagt slechts één ding: dat onze ogen opengaan.

“Ik ben gekomen om blinde ogen te openen.” (Lukas 4:19)

Reflectievragen

• Zie jij kruis en opstanding als een gebeurtenis buiten jou, of als een openbaring in jouw bewustzijn?
• Waar ervaar je nog afstand tussen Jezus en jezelf, en wat zegt dat over jouw beeld van Christus in ons?
• Durf je te erkennen dat het Licht van Christus ook in jou volledig aanwezig is?
• Wat verandert er in jouw leven wanneer je uitgaat van eenheid in plaats van scheiding?
• Hoe kan jij vandaag leven vanuit het besef dat het Koninkrijk van God hier en nu realiteit is?

Wil je meer lezen?
Klik dan hier voor het artikel Met geopende ogen kijken naar dood en opstanding van Christus.

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Vroeger boezemde dit gedeelte mij om drie redenen behoorlijk wat angst in. Het was mijn verlangen om God te dienen; om vrucht te dragen voor zijn Koninkrijk. De eerste reden van mijn angst was, stel dat ik nu geen vrucht draag, dan wordt ik afgesneden van de wijkstok. Het alternatief, wel vrucht dragen, was niet veel beter, de tweede reden van mijn angst zat hem in mijn gedachten bij het snoeien. Mij was verteld dat dit een zeer pijnlijk proces was. En de derde reden van mijn angst was om uiteindelijk buitengeworpen en in het vuur verbrand te worden. Inmiddels, na een lange geloofsreis, ben ik dit gedeelte anders gaan interpreteren, waardoor ik juist heel blij en verwachtingsvol van deze gelijkenis wordt.

Jezus van Nazareth, die zich volledig identificeerde met de Christus, spreekt in dit gedeelte in beeldende taal over de verbinding tussen Christus en de mens. De mens wordt vergeleken met een rank. Iedere rank groeit als vanzelf aan de wijnstok, de wijnstok brengt immers de ranken voort. Alle ranken zijn bij voorbaat – ongeacht of ze vrucht dragen of niet – rein verklaard door het Woord van de Landman. We staan allemaal, of we dat ons nu bewust zijn of niet, in verbinding met de Wijnstok, Christus. De hele mensheid bestaat door en in Christus. Ieder mens is een incarnatie van Christus. Ieder mens is van nature een gezalfde des Heren. Door ons hier bewust van te zijn, kunnen en mogen we rusten in het vertrouwen dat we vrucht voort zullen brengen!

Angst, die nogal eens wordt aangepraat, leidt tot stress, waardoor de vrucht juist uitblijft. Angst werkt namelijk verlammend, waardoor we als rank naar beneden gaan hangen. Deze ranken worden echter niet weggenomen, zoals de meeste vertalingen ons willen laten geloven, maar hangende ranken worden opgetild. Dat is de enige juiste vertaling van het Griekse ‘airo’ waar hier sprake van is. Mensen die als gevolg van angst geen vrucht dragen, worden door God opgetild en op hun benen gezet. “Sta op en schitter!“, want jij bent een rank aan Christus, een gezalfde des Heren! Jij bent de heerlijkheid van de Heer en het Licht der wereld! Je mag jezelf gaan zien zoals God jou ziet. Er is geen enkele reden voor angst.

Als we ons door de Vader laten optillen, gaan we vanzelf vrucht dragen. De volgende stap is dat we na verloop van tijd gesnoeid zullen worden, met als doel dat we nog meer vrucht gaan dragen. Dit snoeien gebeurt doorgaans door moeilijke omstandigheden in ons natuurlijke bestaan. Vanwege het collectief verduisterde bewustzijn van de mensheid, waar we nog mee te maken hebben, zijn de omstandigheden in deze wereld niet volmaakt. Er kunnen dingen gebeuren, die ons van ons stuk brengen. God laat alles meewerken ten goede. Juist de moeilijke omstandigheden worden gebruikt om ons te snoeien. Het gaat hierbij niet om een tuinman die meedogenloos de snoeischaar in de ranken zet. De Tuinman doet dit met uiterste precisie, zonder dat de rank daar schade aan ondervindt. Het is nooit Gods bedoeling om ons pijn te doen. Wat er gesnoeid wordt, is de oude mens, het zogenoemde vlees (ego), dat graag zelf de controle in handen houdt. Hoe verder het vlees gesnoeid wordt, hoe meer we ons bewust worden van onze Christus-identiteit. Ook bij het snoeien mogen we rusten in het vertrouwen dat God voor ons is en niet tegen ons. Hoe meer we het snoeien in vertrouwen ondergaan, hoe minder pijn we ervan zullen ondervinden. Het doel is dat we ons volledig durven overgeven aan de stroom van levend Water die vanuit ons binnenste wil gaan stromen. Langs die weg zal de vrucht steeds groter en mooier worden.

Maar wat nu als we uiteindelijk door alle moeiten en verdriet in het leven niet de rust en het vertrouwen hebben gevonden, waardoor we ons als afgesneden voelen en geen vrucht hebben voortgebracht? Gaat dan alsnog de botte bijl erin om te eindigen in het eeuwige vuur? Is dat de manier waarop de Vader met zijn kinderen, die Hij heeft voortgebracht, omgaat? De vraag stellen, is haar beantwoorden. Nee, zo is de Vader niet!

Jezus verteld deze gelijkenis aan mensen in zijn tijd. Bij het vuur in het nieuwe testament gaat het doorgaans over het oordeel dat over Jeruzalem zou komen, waardoor Jeruzalem in 70AD uiteindelijk door de Romeinen is verwoest en verbrand. We zien deze dreiging van het vuur ook terug bij Paulus.

“Want niemand anders is in staat het Fundament te verklaren dan de door God aangewezene, welke is Jezus de Christus. Is er iemand, die op dit fundament bouwt met goud, zilver, kostbaar gesteente, hout, hooi, of stro, ieders werk zal aan het licht komen. Want de dag zal het doen blijken, omdat hij met vuur verschijnt, en hoedanig ieders werk is, dat zal het vuur uitmaken. Indien het werk, dat hij erop gebouwd heeft, standhoudt, zal hij loon ontvangen. Indien iemands werk verbrandt, zal hij schade lijden, doch hij zelf zal gered worden, maar als door vuur heen. Weet gij niet, dat gij Gods tempel zijt en dat de Geest Gods in u woont?” (1 Korintiërs 3:12-16)

Met de dag wordt de dag van de verwoesting van Jeruzalem bedoeld. Het Fundament (Christus in ons) dat door Jezus de Christus geopenbaard is, bevindt zich in alle mensen. Iedereen is verbonden met de Wijnstok. De vraag destijds was wat mensen op dit Fundament zouden bouwen, of ze vrucht voort zouden brengen. Als ze hout, hooi of stro op het Fundament zouden bouwen, hetgeen neerkomt op geen vrucht dragen, wachtte hen het vuur, dat het hout, het hooi en de stro zou verbranden. Ook hier gaat het om het vuur dat Jeruzalem in de as zou leggen. Dat wil niet zeggen dat deze mensen voor eeuwig verloren zouden gaan. Paulus maakt hier duidelijk dat mensen die met de verwoesting van Jeruzalem zouden omkomen, net zo goed gered zullen worden, “maar als door vuur heen“. Hun lichamen van vlees en bloed zouden op dat moment dan wel afgesneden worden van het Leven in de Wijnstok, maar hun wezenlijke Zelf zou verbonden blijven aan de Wijnstok; zij bleven verbonden met de Geest van God, want zegt Paulus, “Weet gij niet, dat gij Gods tempel zijt en dat de Geest Gods in u woont?“. De oproep van Paulus was om op dit Fundament (Gods Geest, Christus in ons) goud, zilver en kostbaar gesteente te bouwen. Dat zou namelijk leiden tot de verheerlijking van hun lichaam.

“Of weet gij niet, dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest, die in u woont, die gij van God ontvangen hebt, … Verheerlijkt dan God met uw lichaam.” (1 Korintiërs 6:19,20)

De bedoeling is dat we God verheerlijken met ons lichaam! Dat doen we door een metamorfose (gedaantewisseling) te ondergaan, waarbij ons lichaam van vlees en bloed tot verheerlijking komt, zonder het vuur, de lichamelijke dood, te zien.

“Ik vermaan u dan, broeders, met beroep op de barmhartigheden Gods, dat gij uw lichamen stelt tot een levend, heilig en Gode welgevallig offer: dit is uw redelijke eredienst. En wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar onderga een metamorfose (gedaantewisseling) door de vernieuwing van uw denken, opdat gij moogt erkennen wat de wil van God is, het goede, welgevallige en volkomene.” (Romeinen 12:1,2)

De volgelingen van Jezus hebben hun denken vernieuwd. Zij hebben, op het moment dat de gruwel des verwoesting (de verwoesting van Jeruzalem) zich aandiende, gehoor gegeven aan de oproep van Jezus om – alles achterlatende – naar de bergen in Judea te vluchten (Matteüs 24:15-18).

Dit is de context waarin Jezus en Paulus over het vuur spraken. Het gedeelte van de gelijkenis over de wijnstok en de ranken, waarin Jezus het heeft over de ranken die in het vuur worden geworden, gaat specifiek over het oordeel dat over Jeruzalem zou komen. Dit oordeel heeft in 70AD al plaatsgevonden. Wij leven vandaag de dag niet meer richting een oordeel dat scheiding tussen de schapen en de bokken gaat brengen. Dat oordeel ligt ver achter ons. Het vuur, als beeld van de lichamelijke dood, blijft wel van toepassing op ons. In de huidige wereld, waarin de vloek van zonde en dood nog steeds heerst, zijn we het heel normaal gaan vinden dat ons lichaam op een dag zal sterven. De gedachte dat de dood nu eenmaal bij het leven hoort, bepaald het denken in onze wereld. Ook tegen ons zegt Paulus “wordt (in uw denken) niet gelijkvormig aan deze wereld, maar onderga een gedaantewisseling door de vernieuwing van uw denken“. Vanuit Gods perspectief is ons lichaam niet bedoeld om te sterven, maar bedoeld om tot een metamorfose (een gedaantewisseling) te komen, om te worden opgenomen in heerlijkheid. Dat is de ultieme vrucht waar Jezus op doelde in de gelijkenis van de wijnstok en de ranken.

“Uw vaderen hebben het manna gegeten in de woestijn en zij zijn gestorven. Dit is het brood dat uit de hemel neerdaalt, opdat de mens daarvan eet en niet sterft. … Dit is het brood dat uit de hemel neergedaald is; niet zoals uw vaderen het manna gegeten hebben en gestorven zijn. Wie dit brood eet, zal in eeuwigheid leven.” (Johannes 6:49,50,58)

Jezus heeft het hier over lichamelijk sterven en leven. Deze boodschap zijn we als christelijke kerk volledig uit het oog verloren. Ons lichaam, als tempel van de heilige Geest, is bedoeld om gelijkvormig te worden aan het verheerlijkte lichaam van de Heer (Filippenzen 3:21). Daartoe is ons de Geest als onderpand gegeven. Het wordt de hoogste tijd dat we als Zonen van God (m/v) openbaar gaan worden en dat gebeurd zodra we bevrijd worden van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid (Romeinen 8:19-21).

“En Jezus onderging een metamofose voor hun ogen en zijn gelaat straalde gelijk de zon en zijn klederen werden wit als het licht.” (Matteüs 17:2)

Klik hier om meer lezen over de metamorfose van ons lichaam.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Dit is een vrije vertaling vanuit het Grieks die meer recht doet aan wat Paulus bedoelde, dan de gangbare vertalingen die we tot onze beschikking hebben. In de meeste vertalingen wordt er gesproken over overtredingen die God ons als mensen niet zou toerekenen. Deze vertaling laat zien dat de vertalers bij hun vertaalwerk een theologische bril op hebben gehad, namelijk de bril van ‘verzoening door voldoening’. Door te spreken over het niet toerekenen van overtredingen wordt de hele tekst (en ook de context) in een moreel-juridisch frame geplaatst, alsof het bij de kosmos die met God verzoend moet worden om relationele verzoening van de verbroken relatie tussen God en de mens zou gaan. Sinds wanneer is de kosmos een persoon met wie we een relatie aan kunnen gaan? Volgens het woordenboek omvat de kosmos het gehele tijd-ruimte continuüm waarin wij bestaan.  

Nee, Paulus heeft het hier niet over relationele verzoening, alsof het in het evangelie om het persoonlijke zielenheil van de mens zou gaan. Dat is wel eeuwenlang de gangbare gedachte / uitleg geweest. Het evangelie dat Jezus en Paulus verkondigden, is de blijde boodschap voor de ganse kosmos; niet alleen voor degenen die op de juiste manier geloven. In Handelingen 3:21 wordt gesproken over het herstel van alle dingen. Volgens Paulus is Christus (in wie de kosmos met God verzoend wordt) alles in allen (Kolossenzen 3:11). Dat moet ook wel, wil de ganse kosmos met God verzoend kunnen worden. En dat is wat God in Christus aan het voltooien is. Opdat God eenmaal alles in allen zal zijn (1 Korintiërs 15:28). Het evangelie is werkelijk goed nieuws voor de ganse schepping inclusief de hele mensheid.

Nog even terug naar het gedeelte “door hun hun overtredingen niet toe te rekenen“. Het Griekse woord dat hier vertaald is met overtredingen (paraptoma) betekent in werkelijkheid ‘val’. Door het te vertalen met ‘overtredingen’ (van een wet) wordt de hele tekst op mensen betrokken en in een moreel-juridisch kader geplaatst. Hetzelfde is gebeurd door de val een zonde-val te noemen, terwijl er in de grondtaal alleen over een val wordt gesproken. Als er een porseleinen vaas uit de kast valt, dan is het vallen van die vaas op zichzelf geen moreel foute daad. Natuurlijk kan er wel een schuldvraag gesteld worden, bijvoorbeeld: wie heeft die vaas zo wankel neergezet of wie heeft er tegen de kast gestoten?. Het oplossen van de schuldvraag maakt de val van de vaas echter niet ongedaan. Het Griekse woord ‘paraptoma’ heeft ook geen moreel-juridische lading. Helaas heeft het deze bijklank in bijna alle brieven van Paulus door de vertalingen heen wel gekregen. In enkele gevallen, als men in de context er niet om heen kon, is het Griekse woord ‘paraptoma’ wel gewoon met ‘val’ vertaald. Een voorbeeld hiervan vinden we in de Romeinen-brief.

“Ik vraag dan: zijn zij niet zo gestruikeld, dat zij wel vallen moesten? Alleen dan om leven te ontvangen, maar door hun val (paraptoma) is het heil tot de heidenen gekomen, om hen tot naijver op te wekken. Betekent nu hun val (paraptoma) rijkdom voor de wereld en hun tekort rijkdom voor de heidenen, hoeveel te meer hun volheid!” (Romeinen 11:11,12)

Dan nog het Griekse woord dat in 2 Korintiërs 5:19 met ’toerekenen’ (logizomai) vertaald is. Dit woord heeft niets van doen met het toerekenen van fouten, maar met ‘ergens wel of niet mee rekenen’ of ‘berekenen’.

De juiste vertaling van dit gedeelte wordt daarmee: “door niet te rekenen met de val (van de kosmos), …“. God laat het er niet bij zitten! Hij zal hoe dan ook die gevallen kosmos weer met zich verzoenen. Ook hier kan de schuldvraag wel gesteld worden. Hoe komt het dat de kosmos in de gevallen staat terecht is gekomen? De mens speelt bij deze val een belangrijke rol, maar de vraag is of de mens er schuldig aan is. En mocht dat het geval zijn, dan nog maakt het oplossen van de schuldvraag de val niet ongedaan. Ons bezighouden met de schuldvraag lost niets op! God wil de kosmos met zich verzoenen!  

Tot slot. Het laatste gedeelte van de tekst uit 2 Korintiërs 5:19 luidt: “maar (God) heeft het Woord der verzoening in ons gelegd.“. Wat was dit Woord der verzoening?

“Er zei Licht!” (Genesis 1:3). Het eerste scheppingswoord is het Woord der verzoening geweest. De duisternis was namelijk al een feit voordat de mens überhaupt geschapen was. 

“Het waarachtige Licht, dat ieder mens verlicht, was komende in de wereld.” (Johannes 1:9)

Het draait in het evangelie niet om de schuldvraag van de mens. Ook niet om de overtredingen van de mens die verzoend zouden moeten worden. Het goede nieuws van het evangelie van het Koninkrijk omvat de kosmische verzoening tussen de onzichtbare wereld (de hemel) en de zichtbare wereld (de aarde). Het Christus-Licht dat ieder mens verlicht is de hoop op deze heerlijkheid. De ganse kosmos zal tot herstel komen. De hemel op aarde! 

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Wat hier zichtbaar wordt, is een volledig natuurlijk wonder — een werkelijkheid die zich voltrok in het leven van Jezus van Nazareth, een mens van vlees en bloed. Juist daarom opent dit voor ons de weg om dezelfde opstanding te kennen: niet als iets buiten ons, maar als een levende realiteit van Christus in ons.

Dood en opstanding als innerlijke werkelijkheid

Wanneer Paulus spreekt over dood en leven, over sterven en opstanding, doelt hij vrijwel steeds op een geestelijke realiteit. Dood verwijst naar een verduisterd bewustzijn; opstanding naar het doorbreken van het Christus-Licht in ons — de wedergeboorte.

“Wij zijn dan met Hem begraven door de doop in de dood … opdat … wij in nieuwheid des levens zouden wandelen.” (Romeinen 6:4,11)

“Bedenk de dingen die boven zijn … want u bent gestorven en uw leven is met Christus verborgen in God.” (Kolossenzen 3:2,3)

“Met Christus ben ik gekruisigd, en toch leef ik, dat is, niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij.” (Galaten 2:19,20)

“… hoewel gij dood waart …” (Efeziërs 2:1)

“… mede levend gemaakt … en mede opgewekt …” (Efeziërs 2:5,6)

“… wij zien niet op het zichtbare, maar op het onzichtbare …” (2 Korintiërs 4:18)

Deze woorden spreken niet over fysieke dood, maar over een innerlijke overgang: van duisternis naar Licht, van het oude bewustzijn naar deelname aan het Christus-leven, van een wandel naar het vlees naar een leven in de Geest.

“… daar wij niet zien op het zichtbare, maar op het onzichtbare … want het zichtbare is tijdelijk, maar het onzichtbare is eeuwig.” (2 Korintiërs 4:18; Paulus leerde overigens geen dualistisch gnosticisme)

Als dit de kern is van het evangelie van Christus [1], waarom zouden we dan de nadruk leggen op een uiterlijke, lichamelijke opstanding als centrale boodschap?

[1] Romeinen 15:19; 1 Korintiërs 9:12; 2 Korintiërs 2:12, 4:4, 9;13, 10:14; Galaten 1:7; Filippenzen 1:27; 1 Tessalonicenzen 3:2

De werkelijke openbaring van het evangelie

Het evangelie van Christus openbaart geen gebeurtenis buiten ons, maar een werkelijkheid in ons: de overgang van geestelijke dood naar Leven.

“het evangelie der heerlijkheid van Christus, die het beeld Gods is.” (2 Korintiërs 4:4)

Het gaat om Christus die alles in allen is — allereerst zichtbaar wordend in ons bewustzijn.

Wat gebeurde er op Golgotha?

Op Golgotha zien we Jezus in zijn diepste vernedering. Zijn lichaam werd gebroken, zijn kracht uitgeput. Het Licht dat eerder zo helder straalde, leek te doven.

Hij had zijn ‘Gode-gelijk-zijn’ niet vastgegrepen, maar zich vernederd. In zijn bewustzijn bevond hij zich in de buitenste duisternis — dat wat wij ‘hel’ noemen: een staat waarin het besef van eenheid met God volledig verdwenen lijkt.

In die toestand van uiterste verlatenheid klinkt de roep:
“Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?“

Dit is de ervaring van totale innerlijke duisternis. Niet omdat Christus werkelijk verdwijnt, maar omdat het bewustzijn van Jezus verduisterd was geraakt. Geestelijk gezien was dit de ‘dood’: het verlies van het zicht op Christus.

Tussen kruis en opstanding: wat gebeurde er werkelijk?

Na ongeveer zes uur — uitzonderlijk kort voor een kruisiging — werd Jezus van het kruis gehaald en in een graf gelegd. Opvallende details uit het evangelieverhaal roepen vragen op.

De doeken lagen in het graf, maar de zweetdoek was apart opgevouwen. Waarom?

Er werd een enorme hoeveelheid mirre en aloë gebruikt — ongeveer 30 kilo. Een buitensporige hoeveelheid voor balseming, maar bekend als middel voor wondverzorging en pijnstilling.

Na drie dagen gingen vrouwen opnieuw naar het graf om het lichaam te balsemen. Waarom opnieuw, als dit al gebeurd was? Onderweg vroegen zij zich af wie de steen zou wegrollen. Waarom die vraag, als het graf gesloten moest blijven?

In het verhaal van Lazarus wilden de vrouwen juist voorkomen dat het graf na drie dagen geopend werd vanwege de lijklucht. Waarom hier niet?

Deze details roepen de vraag op: leefde Jezus mogelijk nog, en gingen de vrouwen naar het graf om hem te verzorgen?

De opstanding als metamorfose

In de periode tussen graflegging en het bezoek van de vrouwen vindt het diepste wonder plaats. De opstandingskracht van Christus breekt door in het lichaam van Jezus. Niet als een externe ingreep, maar als een innerlijke doorbraak van het Christus-Leven in het midden van de dood.

Zijn kapotgeslagen, uitgeputte lichaam ondergaat een gedaantewisseling — een metamorfose tot een verheerlijkt lichaam. Dit is de openbaring van de opstanding: Christus die zichtbaar wordt dwars door de uiterste grens van menselijke kwetsbaarheid heen.

Dit is het werkelijke wonder van Pasen. Niet een bovennatuurlijke onderbreking van de natuur, maar de openbaring van een diepere werkelijkheid binnen de natuur zelf.

Of Jezus lichamelijk gestorven is of niet, is daarin niet het wezenlijke punt. Door ons te fixeren op een lichamelijke opstanding als bovennatuurlijk wonder, missen we dit wezenlijke punt: de opstandingskracht van Christus die in alles en iedereen aanwezig is.

Opstanding als universele werkelijkheid

Wat in Jezus zichtbaar werd, is geen uitzondering, maar openbaring.

Als deze transformatie mogelijk was in zijn lichaam — in die extreme toestand — dan is het voor ieder mens mogelijk om een gedaantewisseling te ondergaan. Ongeacht onze huidige staat.

Sterker nog, dan ligt deze mogelijkheid besloten in de hele schepping: de overgang naar een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, hier en nu. De opstandingskracht van Christus is namelijk niet exclusief, maar universeel aanwezig — in jou, in mij, in de hele schepping.

“Indien de Geest van Hem … in u woont, dan zal Hij … ook uw sterfelijke lichamen levend maken door zijn Geest, die in u woont.” (Romeinen 8:11)

“Want dit vergankelijke moet onvergankelijkheid aandoen en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen.” (1 Korintiërs 15:54)

Het gaat niet om dode lichamen, maar om sterfelijkheid die wordt doordrongen van Leven — hier en nu.

Christus in ons: de hoop op heerlijkheid

De tweede Adam — Christus in ons — is een levendmakende Geest. In Hem ligt de kracht tot transformatie, ongeacht de staat van ons bewustzijn.

“… ons vernederd lichaam zal veranderen, zodat het aan zijn verheerlijkt lichaam gelijkvormig wordt…” (Filippenzen 3:21)

Deze verandering begint niet bij of na de dood, maar bij het ontwaken. Waar het Christus-Licht in ons opgaat, begint de vernieuwing.

De overwinning op de dood

Jezus heeft de dood overwonnen — niet door simpelweg uit een fysieke dood terug te keren, maar door de duisternis volledig onder ogen te zien en daarin te vertrouwen op het Christus-Leven in hem.

Christus in ons is daarom de hoop op heerlijkheid — niet pas na de dood, maar hier en nu.

“Gij geeft mijn ziel niet prijs aan het dodenrijk …” (Psalmen 16:9-11)

“Een ieder, die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven; gelooft gij dat?” (Johannes 11:26)

Dit spreekt over geestelijk leven: een bewustzijn waarin de lichamelijke dood geen weerklank en geen macht meer heeft.

De eerste opstanding en het einde van de dood

Wanneer dit leven doorbreekt, verliest ook de fysieke dood zijn grip. Het lichaam wordt niet langer bepaald door sterfelijkheid, maar door het Christus-Leven dat erin werkzaam is.

“Zalig en heilig is hij, die deel heeft aan de eerste opstanding … over hen heeft de tweede dood geen macht.” (Openbaring 20:6)

“Dood, waar is uw overwinning?” (1 Korintiërs 15:55)

De prikkel van de dood ligt in de zonde — het doel missen — leven vanuit scheiding en de wet die voortkomt uit het denken in goed en kwaad. Maar waar eenheidsbewustzijn wordt gevonden, verliest de dood zijn kracht.

Van duisternis naar Licht

Wat wij als scheiding hebben ervaren, blijkt een gevolg van een verduisterd bewustzijn. In werkelijkheid is er altijd eenheid geweest tussen God en mens.

Jezus is ons daarin voorgegaan — niet om iets buiten ons te bewerken, maar om zichtbaar te maken wat in ons wil ontwaken. Hij is de eersteling. De mensheid — en uiteindelijk de hele schepping — zal volgen.

De weg van dood naar Leven is de weg van duisternis naar Licht. De weg waarop Christus in ons zichtbaar wordt.

Waar Christus in ons zichtbaar wordt, daar breekt het Leven door. Daar verliest de dood zijn macht. Daar wordt de schepping vernieuwd — van binnenuit.

Reflectievragen

• Hoe kijk je naar dood en opstanding: als uiterlijke gebeurtenissen of als innerlijke realiteit?
• Waar ervaar je nog ‘geestelijke dood’ in jouw bewustzijn?
• Wat betekent het concreet dat Christus in jou leeft?
• Geloof je dat de opstandingskracht van Christus hier en nu in jou werkzaam is?
• Hoe verandert jouw kijk op leven en sterven wanneer je vanuit het Koninkrijk van God leert denken en zien?

Resoneert dit artikel bij je, of roept het vragen op?
Je bent van harte welkom om contact op te nemen — we denken graag met je mee.

Wil je ons werk ondersteunen zodat we dit soort artikelen kunnen blijven delen? Een vrijwillige bijdrage is altijd welkom:
NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen?
Schrijf je dan hieronder in voor onze blog / infomail.

Paulus schrijft in zijn eerste brief aan de Korintiërs dat we alles op twee manieren kunnen beoordelen (2:13-16). Op een ongeestelijke manier (vanuit een mind of flesh) en op een geestelijke manier (vanuit de mind of Christ). Bij de ongeestelijke (vleselijke) uitleg wordt de kennis van goed en kwaad als uitgangspunt genomen. Deze uitleg (van vers 8) komt kort samengevat op het volgende neer:

Zonde omvat al het kwaad in deze wereld; mensen die het kwade najagen zijn zondaren. Zij vormen de groep ongelovigen.
Gerechtigheid omvat al het goede van God in deze wereld; mensen die het goede najagen zijn de rechtvaardigen. Zij vormen de groep (ware) gelovigen.
Oordeel wil zeggen dat God het kwaad – en daarmee ook de ongelovige zondaren – zal straffen. De zondaren zullen voor eeuwig in de hel moeten verblijven, maar de rechtvaardigen, degenen die voor Jezus hebben gekozen, zullen voor eeuwig in de hemel leven.

Je moet wel van de boom van kennis van goed en kwaad eten, wil je tot deze uitleg kunnen komen. Het is een uitleg die per definitie tot verdeeldheid leidt. En laat verdeeldheid (tweedracht en partijschappen) nu volgens Paulus onder de categorie ‘werken van het vlees’ vallen (zie Galaten 5:20). Het gaat dus om een vleselijke (ongeestelijke) uitleg. Een boodschap die gebaseerd is op de kennis van goed en kwaad zal nooit de eenheid gaan brengen waar Jezus hartstochtelijk om heeft gebeden.

“En Ik bid niet alleen voor dezen (de leerlingen van Jezus), maar ook voor hen (degenen die geen leerling van Jezus zijn), die door hun woord (het woord van de leerlingen van Jezus) in Mij geloven, opdat zij allen één zijn, gelijk Gij, Vader, in Mij en Ik in U, dat ook zij in Ons zijn; opdat (ook) de wereld gelove, dat Gij Mij gezonden hebt. En de heerlijkheid, die Gij Mij gegeven hebt, heb Ik hun gegeven, opdat (ook) zij (de wereld) één zijn, gelijk Wij één zijn.” (Johannes 17:20-22)

Jezus bidt niet alleen om de eenheid van zijn leerlingen, maar ook voor degenen die door het woord van zijn leerlingen tot geloof zullen komen. Dat zal er uiteindelijk toe leiden dat ook de wereld zal gaan geloven, opdat zij allen één zijn! Zolang onze uitleg van de Bijbel gebaseerd is op de kennis van goed en kwaad zal deze eenheid er niet gaan komen. De ongeestelijke uitleg van Johannes 16:8 zal plaats moeten maken voor een geestelijke uitleg.

“Hiervan spreken wij dan ook met woorden, die niet door menselijke wijsheid, maar door de Geest geleerd zijn, zodat wij het geestelijke met het geestelijke vergelijken. Doch een ongeestelijk mens aanvaardt niet hetgeen van de Geest Gods is, want het is hem dwaasheid en hij kan het niet verstaan, omdat het slechts geestelijk te beoordelen is. Maar de geestelijke mens beoordeelt alle dingen, zelf echter wordt hij door niemand beoordeeld. Want wie kent de zin des Heren, dat hij Hem zou voorlichten? Maar wij hebben de zin van Christus.” (1 Korintiërs 2:13-16)

De geestelijke uitleg van Johannes 16:8 ziet er als volgt uit:

Zonde is de situatie waarin de mens (en de schepping) – als gevolg van een wandel naar het vlees – haar doel mist. Een wandel naar het vlees is een gevolg van niet geloven (16:9) in de blijde boodschap van het Koninkrijk die Jezus verkondigde.
Gerechtigheid is de situatie waarin de mens (en de schepping) – als gevolg van een wandel in de Geest – tot haar doel komt. De Geest kwam als plaatsvervanger van Jezus (16:10), zodat mensen in de Geest zouden gaan wandelen. In de Geest wandelen doen we door ons te focussen op de heilige Geest (Christus) in ons in plaats van op de persoon van Jezus.
Bij oordeel gaat het om scheiding maken tussen het vleselijke en geestelijke dat in ieder mens aanwezig is. Het vleselijke kaf in ieder mens zal door Christus in ons volledig gescheiden worden van het geestelijke koren dat zich ook in ieder mens bevindt. Omdat de overste van deze wereld al geoordeeld is (16:11), zal uiteindelijk de hele mensheid bevrijd worden van een wandel naar het vlees en in de Geest gaan wandelen, door te leven vanuit de mind of Christ. Dat zal het moment zijn waarop zij allen één zullen zijn.

Dit is de geestelijke uitleg die we pas zullen gaan zien als we stoppen met eten van de boom van kennis van goed en kwaad en we gaan eten van de boom des Levens. De christelijke kerk zal dan ook de juiste ‘voeding’ – afkomstig van de boom des Levens – moeten verkondigen. De boodschap die tot verdeeldheid leidt, heeft lang genoeg geklonken in de kerken en gemeenten in Nederland. Willen we werkelijk Bruisende Kerken van de Samenleving worden, dan zullen we de jonge wijn van het Koninkrijk in nieuwe (zuurdesemvrije) zakken moeten gaan schenken.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Ik geloof dat de weg naar verlossing die de Bijbel ons op meerdere manieren toont een blauwdruk vormt voor de geschiedenis die God met de hele mensheid gaat. Ik doel dan op de weg die naar verlossing van de vloek van zonde en dood leidt. De uitgebreidste versie van deze weg beslaat het grootste gedeelte van de Bijbel. Het is de weg van het Hebreeën-volk die loopt vanaf de wetgeving op de Sinaï, waarmee het oude verbond werd bekrachtigd, via Jezus van Nazareth naar het nieuwe verbond. Het oude verbond is een beeld van het rijk der duisternis en het nieuwe verbond een beeld van het koninkrijk van God. De tussenperiode waarin Jezus het evangelie van het koninkrijk verkondigde is een beeld van het koninkrijk van het Licht.

Zoals het volk Israël onder de wet van het oude verbond leefde, zo leeft de mensheid als gevolg van een verduisterd bewustzijn onder de vloek van zonde en dood. Jezus van Nazareth, die zelf in het koninkrijk van het Licht wandelde, verkondigde met het oog op de naderende eindtijd van het oude verbond het koninkrijk van God. Jezus is met zijn zogenoemde ‘hemelvaart’ opgenomen in heerlijkheid, het koninkrijk van God binnengegaan. Degenen die de weg naar verlossing achter Jezus zijn aangegaan, zijn op hun beurt in 70AD opgenomen in heerlijkheid, hetgeen voor hen de bekrachtiging was van het nieuwe verbond. Hieronder enkele aanwijzingen uit de Bijbel die de driedeling van deze blauwdruk bevestigen.

Als deze weg naar verlossing een blauwdruk vormt voor de hele mensheid, dan zal er dus in de menselijke geschiedenis opnieuw een tijd gaan komen, waarin net als in de tijd van Jezus van Nazareth het bevrijdende evangelie van de jonge wijn in nieuwe zakken weer verkondigd zal gaan worden. En dat zal dan uiteindelijk gaan leiden tot het moment waarop de hele mensheid in heerlijkheid zal worden opgenomen. We geloven dat het inmiddels de hoogste tijd is om de jonge wijn van het koninkrijk van God weer in nieuwe zakken te gaan schenken.

De blauwdruk die we in de Bijbel vinden laat ons de contouren zien van wat we mogen verwachten, maar concrete aanwijzingen voor de verre toekomst (de tijd waarin wij nu leven) was ik in de Bijbel nog niet tegengekomen. Tijdens het luisteren naar de preek over Ester kwam daar verandering in. Er ontvouwde zich een vergezicht dat ik met dit artikel wil delen. Ik zal beginnen met de hoofdpersonen uit het boek Ester op een rijtje te zetten, om daarna het plaatje dat ik hierbij zag te omschrijven.

Koning Ahasveros – zijn naam betekent ‘ik zal zwijgzaam zijn’ – is een beeld van God, die in het boek Ester zwijgzaam lijkt te zijn, maar in de persoon van Ahasveros zijn plannen volledig ten uitvoer laat komen. Het beeld gaat niet in alle gevallen op, koning Ahasveros waait namelijk met alle winden mee, ook met die van Haman. Dat neemt niet weg dat Ahasveros juist op de cruciale momenten in het verhaal een beeld van God is.
Koningin Wasti – haar naam betekent ‘de schone’ – is een beeld van de eerste Adam, de fysieke mens van vlees en bloed, de kroon op Gods schepping. Maar tegelijk de mens die door de val vanuit het Licht in de duisternis het zicht op wie God werkelijk is, is kwijtgeraakt. Het is de mens die naar het vlees wandelt, de zogenoemde ‘oude mens’. Zoals Wasti niet meer voor Ahasveros mocht verschijnen (Ester 1:19), zo kan de mens, door zijn wandel in de duisternis, niet verschijnen in het ontoegankelijke Licht van God. De intensiteit van het Licht is zo sterk dat de mens erdoor zou verbranden.
Het Joodse volk is een beeld van de hele mensheid die gered moet worden. Zoals de nakomelingen van Jakob uit het diensthuis Egypte moesten worden geleid, zo zal de hele mensheid van de vloek van zonde en dood bevrijd moeten worden. Zoals in het boek Ester de redding van het hele Joodse volk op het spel stond, zo staat in werkelijkheid de redding van de hele mensheid op het spel.
Mordechai – zijn naam is afgeleid van het Hebreeuwse woord voor mirre (Masjiach), hetgeen betrekking heeft op zalfolie en zalving – is een beeld van Christus, de Geest van God. Zoals Mordechai één is met het Joodse volk, zo is Christus één met de hele mensheid. Vanwege de val in de duisternis, is dit voor de mens een verborgen mysterie geworden.
Haman – zijn naam betekent ‘luisterrijk’ – is een beeld van het vlees, de zondemacht. Het vlees heeft de overhand gekregen in de menselijke geschiedenis, waardoor het luisterrijk is geworden. Het vlees (Haman) is een synoniem voor de tegenstander (satan) en aanklager (duivel) van Christus (Mordechai).
Ester – haar naam betekent ‘ster’ of ‘lieflijke jonkvrouw’ – is een beeld van de mens die uit de duisternis bevrijd is en weer in het Licht van Christus wandelt. De mens die opstaat en schittert (Jesaja 60:1) als lichtende sterren te midden van een donkere wereld (Filippenzen 2:15). De nieuwe mens, de tweede Adam. Ester staat voor de mens die uit de Geest (Mordechai) geboren is en als zoon of dochter van God openbaar is geworden (Ester 2:7). In de eerste plaats gaat het dan om Jezus van Nazareth, maar later ook om ieder mens die door wedergeboorte zich Christus ten volle bewust is geworden. Daarover straks meer.

Tot zover de hoofdrolspelers. Wat opvalt is dat er twee verschillende personages worden opgevoerd voor enerzijds Christus en anderzijds de mens Jezus van Nazareth. De gangbare christelijke opvatting is dat de persoon van Jezus van Nazareth volledig samenvalt met de Christus en dat deze niet van elkaar onderscheiden kunnen/mogen worden. De incarnatie van Christus zou alleen betrekking hebben gehad op de mens Jezus van Nazareth, waardoor Jezus als enige mens op aarde een goddelijke status zou hebben gekend. Deze opvatting blokkeert de weg die de mens zal moeten gaan om net als Jezus van Nazareth te worden opgenomen in heerlijkheid. In plaats van de weg naar verlossing, die de Bijbel ons wijst, is men de hoop gaan vestigen op de zogenoemde ‘wederkomst’ van Jezus. In plaats van dat onze vernederde lichamen gelijkvormig zouden worden aan het verheerlijkte lichaam van de Heer (Filippenzen 3:21), verwacht men dat Jezus van Nazareth zijn heerlijkheid opnieuw zou afleggen om weer een lichaam van vlees en bloed aan te nemen. Dit is de wereld op zijn kop. Wij zijn juist geroepen om achter Jezus aan de weg te volgen die naar onze verheerlijking leidt, om zo het koninkrijk van God binnen te gaan.

Terug naar het boek Ester. Het gaat in dit boek om de strijd tussen Haman en Mordechai, de strijd tussen vlees en Geest. De winnaar zal uiteindelijk bepalen hoe het met de mensheid zal aflopen. Hoewel de winnaar bij voorbaat al vaststaat, lijkt Haman (het vlees) in eerste instantie af te stevenen op de overwinning. Ester (de nieuwe mens), die zich volledig laat leiden door Mordechai (Christus; Ester wandelt in de Geest), zorgt ervoor dat het hele volk gered wordt van de ondergang.

Het verhaal begint met koning Ahasveros die een feestmaal aanrichtte, waarbij de edelen en de vorsten der gewesten aanwezig waren (Ester 1:3). Bij de edelen gaat het om de mensheid en bij de vorsten van de gewesten, gaat het om de vorst van Medië (midden-land; tussen begin en eind in), het vlees (de oude mens), en de vorst van Perzië (zuiver; prachtig), de Geest (de nieuwe mens, Christus). Zowel het vlees als de Geest bevinden zich in de hemelse gewesten. Het vlees staat voor het rijk der duisternis en de Geest voor het koninkrijk van het Licht. De mens wandelt als gevolg van een verduisterd bewustzijn naar het vlees (als kinderen van de nacht; Wasti). Het bewustzijn moet verlicht worden door het Licht van Christus (wedergeboorte), zodat men in de Geest gaat wandelen (als kinderen van de dag; Ester).

Nadat Wasti (de mens met een verduisterd bewustzijn) was gevallen, moest koning Ahasveros (God) op zoek naar een nieuwe koningin, die aan het hof van de koning zou komen wonen (het koninkrijk van God). De zoektocht komt uit bij Ester. Ester bleef handelen naar het woord van Mordechai (Ester 2:20). Op aanraden van Mordechai maakte Ester haar volk en haar afkomst niet bekend (Ester 2:10,20). Ester maakt wel Mordechai bekend aan het hof, nadat laatstgenoemde een aanslag op de koning had verijdeld (Ester 2:21-23). Ester is hier een beeld van Jezus van Nazareth, die de Christus heeft geopenbaard en daarmee voorbij ging aan zijn natuurlijke afkomst. Zoals Ester naar het woord van Mordechai bleef handelen (Ester 2:20), zo liet Jezus van Nazareth zich volledig leiden door de Geest van God. Zodoende wandelde Jezus als de Christus, de gezalfde des Heren. Zoals Ester de koninklijke kroon op haar hoofd kreeg en zo de nieuwe koningin werd in plaats van Wasti (Ester 2:17), zo werd Jezus van Nazareth met eer en heerlijkheid gekroond. Jezus, de gezalfde des Heren (de Christus), is opgenomen in heerlijkheid en heeft plaatsgenomen aan de rechterhand van de Vader. In navolging van Jezus van Nazareth is een relatief klein deel van de mensheid in 70AD het koninkrijk van God binnengegaan. Zij vormen de wolk van getuigen die rondom ons is (Hebreeën 12:1).

Na deze gebeurtenissen maakte koning Ahasveros Haman tot de grootste vorst aan zijn hof (Ester 3:1). Iedereen moest op last van de koning buigen voor Haman. Alleen Mordechai boog niet voor Haman. Het gaat hier om een verwijzing naar de periode na 70AD. God heeft bepaald dat het vlees (Haman) weer de overhand zou krijgen onder de mensheid. Alle mensen zouden weer naar het vlees gaan wandelen. Dit was nodig om uiteindelijk de hele mensheid te kunnen redden.

Doordat de Jood Mordechai niet boog voor Haman, werd Haman zo boos dat hij een plan bedacht om het hele Joodse volk om te brengen (Ester 3:1-5). Haman is hier overduidelijk een beeld van het vlees als de tegenstander en aanklager van Christus in ons. Het gaat de hele mensheid aan. Als er geen mensen door wedergeboorte tot het volle bewustzijn van Christus gaan komen, dan zal de hele mensheid verloren gaan. Christus buigt echter niet voor het vlees. Christus zal overwinnen. Het Licht van Christus bevindt zich alleen nog onder de korenmaat, waardoor de duisternis op aarde tot op de dag van vandaag heeft kunnen voortbestaan.

“Niet door kracht noch geweld, maar door mijn Geest! zegt de HERE der heerscharen.” (Zacharia 4:6)

Koning Ahasveros lijkt in eerste instantie mee te werken aan het plan van Haman. Hij krijgt alle ruimte om zijn wrede plannen voor te bereiden. In allerijl worden er in het hele rijk allerlei brieven verzonden en overal moet dezelfde wet worden uitgevaardigd. De stad Susan komt in opschudding (Ester 3:15). Hiermee lijken we wel ineens midden in onze tijd terecht te zijn gekomen. Wereldwijd worden persconferenties gehouden, overal worden dezelfde wetten afgekondigd. De mens denkt als God te zijn, door een virus uit te kunnen roeien. De vleselijke mens dreigt zichzelf ten gronde te richten. Doordat de mensheid collectief naar het vlees wandelt, ontstaat er een negatieve kracht, die Christus in ons tegenwerkt (antichrist). Zodra deze negatieve kracht haar hoogtepunt bereikt, komen we in een situatie terecht die overeenkomt met de bezetting van Jeruzalem door de Romeinen in 70AD. Het beest, ook wel de antichrist of de mens der wetteloosheid en de zoon des verderfs genoemd, steekt de kop weer op (2 Tessalonicenzen 2:3; Openbaring 13). Deze destructieve kracht, gevoed door de mens die naar het vlees wandelt, zal uiteindelijk zorgen voor de weeën waardoor er weer mensen tot wedergeboorte gaan komen. Zoals er bij de Joden destijds diepe rouw, vasten, geween en geklaag was en velen zich hulden in een rouwkleed en zich neerlegden in het stof (Ester 4:3), zo zal het ook zijn in de laatste dagen van de mensheid die ten onder dreigt te gaan. De mensheid komt in opschudding.

Mordechai dringt er bij koningin Ester op aan dat ze naar de koning gaat om het plan van Haman te verijdelen (Ester 4:8,9). Nu is Ester een beeld van de gelovigen die in het Licht wandelen en zich volledig door de Geest laten leiden. Zij zijn degenen die in hun ‘binnenkamer’ pleiten voor de mensheid; degenen die de gouden scepter krijgen uitgereikt (Ester 4:11) om het vleselijke beest te verslaan. De gelovigen moeten niet denken dat zij als enigen gered zullen worden, bijvoorbeeld door voorafgaand aan de grote verdrukking op aarde te zullen worden opgenomen. Als de gelovigen niet op de bres staan voor de rest van de mensheid, zoals Ester op de bres stond voor haar volk, zal God een andere weg vinden voor de redding van de mensheid, maar zij zelf zullen omkomen (Ester 4:12-14).

“wie weet, of gij niet juist met het oog op deze tijd de koninklijke waardigheid verkregen hebt.” (Ester 4:14)

Koning Ahasveros wordt samen met Haman tot twee keer uitgenodigd op het feestmaal dat Ester heeft bereid. Na de eerste maaltijd denkt Haman nog dat hij aan de winnende hand is (Ester 5:9). Tussen de twee maaltijden in, wordt Mordechai echter verhoogd en moet Haman in Mordechai zijn meerdere erkennen (Ester 6:1-11). De tweede keer dat de koning en de verzwakte Haman bij koningin Ester verschijnen, deelt Ester de doodsteek uit, waardoor de plannen van Haman worden verijdeld. Haman wordt aan de paal gespietst. Bij de tussentijdse verhoging van Mordechai gaat het om de gelovigen die tot wedergeboorte zijn gekomen en die in de Geest wandelen. Voordat zij openbaar worden als zonen en dochters van God, zal het vleselijke beest nog denken dat het aan de winnende hand is, zoals Haman dit dacht tijdens de eerste maaltijd bij Ester. Zodra de zonen en dochters van God echter openbaar worden en als sterren gaan schitteren, zullen zij het Licht van Christus op aarde gaan verspreiden. Het vleselijke beest zal hierdoor zijn macht zien afnemen, waarna hem de doodsteek zal worden toegediend, zoals bij Haman kort na de tweede maaltijd met Ester en Ahasveros.

Direct daarna ontvangt Ester van de koning het ‘huis van Haman’ en Mordechai kreeg de zegelring van Haman (Ester 8:1,2). Doordat het vlees is overwonnen, zal Christus ten volle in de gelovigen tot opstanding komen, waardoor men onvergankelijkheid zal aandoen. Zij zullen het Licht van Christus laten schijnen, waardoor uiteindelijk de hele mensheid gered zal worden. Aan de mensheid zal licht en vreugde, blijdschap en eer ten deel vallen (Ester 8:15). Zoals de familie van Haman en alle tegenstanders van het volk werden uitgeroeid (Ester 9:1-16), zo zal ook al het vleselijke denken en handelen van de hele mensheid worden uitgeroeid. Degenen die hout, hooi en stro op het fundament van Christus hebben gebouwd zullen hierdoor schade lijden, maar ook zij zullen uiteindelijk behouden worden als door vuur heen (1 Korintiërs 3:10-15).

Na de overwinning op de vijand werd er feest gevierd en dat gebeurd tot op de dag van vandaag jaarlijks op de 14e dag van de joodse maand Adar (Ester 9:20-32); het zogenoemde Poerimfeest. Zoals het lot van de joden werd bezegeld door Mordechai (Christus), zo zal het lot van de hele mensheid in Christus bezegeld worden. De verzegeling met de heilige Geest (Christus in ons, de hoop op heerlijkheid) is voor de hele mensheid het onderpand van de finale verlossing van de vloek van zonde en dood. We zullen als mensheid niet alleen onvergankelijkheid, maar ook onsterfelijkheid aandoen.

Het boek Ester eindigt met een kort hoofdstuk van drie verzen.
“En koning Ahasveros (God) legde belasting op aan het vaste land en de kustlanden der zee. Al zijn geweldige en machtige daden en een nauwkeurig bericht over de grootheid, waartoe de koning (God) Mordechai (Christus) verheven had, zijn die niet geschreven in het boek der kronieken der koningen van Medie en Perzie? Want de Jood Mordechai (Christus) was de eerste na koning Ahasveros (God); hij was in aanzien bij de Joden (de mensen) en bemind bij de menigte van zijn broederen, want hij zocht het goede voor zijn volk en sprak tot heil van al zijn volksgenoten (de hele mensheid).” (Ester 10:1-3)

Christus, Gods Geest in ons, weet precies hoe laat het is op Gods wereldklok. De finale overwinning van de Geest op het vlees is een kwestie van tijd. Het is aan ons om net als Ester en Jezus van Nazareth op te staan en het Licht van Christus te laten schijnen te midden van de duisternis op aarde. Alleen langs die weg zal de verlossing van de vloek van zonde en dood voor de hele mensheid heen tot stand gaan komen.

“De nacht is ver gevorderd, de dag is nabij. Laten wij dan de werken der duisternis afleggen en aandoen de wapenen des lichts!” (Romeinen 13:12)

Lees ook de artikelen over de kosmische wedergeboorte en over de hemelvaart, opname en wederkomst.

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

“En wij hebben de liefde onderkend en geloofd, die God jegens ons heeft. God is liefde, en wie in de liefde blijft, blijft in God en God blijft in hem. … Er is in de liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit; want de vrees houdt verband met straf en wie vreest, is niet volmaakt in de liefde.” (1 Johannes 4:16,18)

“Iedere gave, die goed, en elk geschenk, dat volmaakt is, daalt van boven neder, van de Vader der Lichten, bij wie geen verandering is of zweem van ommekeer.”
(Jakobus 1:17)

Bij Gods liefde gaat het om de zogenoemde agapè-liefde; liefde die volkomen onvoorwaardelijk is; liefde die het kwaad niet toerekent (1 Korintiërs 13:5). Dat wil zeggen dat er geen enkele voorwaarde is waaraan wij hoeven te voldoen om die liefde te ontvangen. Deze liefde is het wezen van God en daarin is God nooit veranderd. Het kruis is dan ook op geen enkele manier een voorwaarde om deze liefde en genade van God te kunnen ontvangen. Het kruis wijst ons de weg, waardoor wij ons de volmaakte liefde van God bewust kunnen worden.

Ik ben benieuwd wat er in je omgaat als je deze woorden tot hiertoe leest. Er zijn grofweg twee soorten reacties mogelijk.

1) Je kunt er met een volmondig amen mee instemmen.

De kans is echter groot dat je tot de tweede categorie behoort, die denkt:

2) ‘Maar God is toch ook heilig en rechtvaardig?’ of ‘God kan onze zonden toch niet ongestraft laten?’.

Dat vooral christenen zich zullen herkennen in de tweede categorie heeft alles te maken met het evangelie waarin de meeste (met name westerse) christenen geloven. Als Jezus aan het kruis is gegaan voor de verzoening van onze zonden (verzoening door voldoening), dan moet de reden daarachter wel zijn geweest dat God onze zonden en misstappen blijkbaar niet kan verdragen en dat komt dan uiteraard door zijn heiligheid en rechtvaardigheid. Zodoende moest Jezus wel gestraft worden voor onze zonden. Op deze manier ontstaat er een vicieuze cirkel, waarvan de kennis van goed en kwaad de basis vormt.

De kennis van goed en kwaad heeft ervoor gezorgd dat de mens naar het vlees is gaan wandelen. Het vlees eist gerechtigheid op basis van de wet (de kennis van goed en kwaad). Het eist genoegdoening; er zal iemand moeten boeten voor de overtredingen die zijn begaan. Onvoorwaardelijke vergeving, zonder boetedoening of genoegdoening, zonder zondoffer, is vanuit het vlees gezien ondenkbaar. De religieuze Jood projecteerde dit vleselijke denken op hun God. Een God die geen zondoffers verlangt voor de vergeving van zonden, was voor de religieuze Jood dan ook een aanstoot. Vergeving van onze zonden, buiten het kruis om, waar Jezus als zondoffer zou zijn gekruisigd, is voor de meeste ‘Bijbelgetrouwe’ christenen ook een aanstoot.

De vleselijke manier van omgaan met kwaad leidt tot sterke rechtvaardigheidsgevoelens. Het voelt als onrecht als het kwaad niet wordt gestraft. Dit denken zit diep in ons mensen ingebakken. De Grieken projecteerden dit op hun goden. Een God die het onrecht niet straft was voor de niet-gelovige Griek dan ook een dwaasheid.

Onze hele rechtsstaat is op de kennis van goed en kwaad gebaseerd. En helaas is deze kennis van goed en kwaad ook doorgedrongen tot de manier waarop wij (met name in de westerse wereld) het evangelie zijn gaan interpreteren. Hoe heeft het zover heeft kunnen komen?

We kunnen de Bijbel op twee manieren lezen. Op een vleselijke manier en op een geestelijke manier. Deze twee manieren staan haaks op elkaar. Bij de vleselijke manier rekenen we met de kennis van goed en kwaad. We lezen en interpreteren de Bijbel dan als het ware vanuit onze gevangenschap in de duisternis, waar de kennis van goed en kwaad bepalend is. We komen dan uit op een evangelie waarin het om de schuldvraag draait. De mens heeft door de zonden (overtredingen) schuld op zich geladen en deze schuld moet nu eenmaal betaald worden. We kunnen pas weer ‘goed’ worden als de schuld als gevolg van het ‘kwaad’ in ons is voldaan. Jezus heeft de straf op zich genomen en zodoende betaald voor de vergeving van onze zonden. Helaas zijn de Bijbelvertalingen, zoals wij die tot onze beschikking hebben, vertaald vanuit deze vleselijke visie op het kruis, die dus gebaseerd is op de kennis van goed en kwaad.

We kunnen de Bijbel echter ook op een geestelijke manier lezen en interpreteren. En omdat Jezus, Paulus, en vele anderen uit hun tijd met hen, in de Geest wandelden, is dit de manier waarop we de Bijbel ook zouden moeten lezen. Jezus en Paulus rekenden niet met de kennis van goed en kwaad, maar met de volmaakte goedheid en onvoorwaardelijke liefde van God. Hun uitgangspunt was de (ware) kennis van God (theologie) in plaats van de kennis van goed en kwaad.

Paulus kende, in navolging van Jezus die niemand veroordeelde, niemand meer naar het vlees (2 Korintiërs 5:16). Paulus zag Christus in alles en in allen (Kolossenzen 3:11b). Christus, het Licht der wereld, is de eerstgeborene van de ganse schepping (Genesis 1:3) en is net als God volmaakte Liefde. Door te wandelen in de Geest, zien we Christus in alles en iedereen. Als dit al voor Paulus gold, hoeveel te meer voor God, in Wie gans geen duisternis is? God ziet alle mensen in de Geest aan als zonen en dochters van de Allerhoogste (Psalmen 82:6), als Christussen. En aangezien er geen verandering of zweem van ommekeer is in God, is het nooit anders geweest. Ook vóór het kruis waren de mensen al zonen en dochters van God, alleen waren ze het zich niet bewust, met alle gevolgen van dien.

Het mysterie ‘Christus in ons’ is van alle eeuwen en alle geslachten (vanaf de schepping en in alle mensen) een vaststaand feit geweest, ook voor de heidenen (Kolossenzen 1:26,27). Dit mysterie is lange tijd verborgen geweest, door Jezus van Nazareth geopenbaard, maar helaas vroeg in de kerkgeschiedenis – tot op de dag van vandaag – opnieuw verborgen geraakt. Dit komt doordat we weer van de boom van kennis van goed en kwaad zijn gaan eten. De christelijke kerk is, ondanks dat Paulus in zijn brief aan de Galaten hiervoor heeft gewaarschuwd, teruggekeerd naar de wet en het vlees. We zijn een ‘ander evangelie’ gaan geloven en verkondigen; een evangelie waarbij de kennis van goed en kwaad de basis vormt.

Om de Bijbel in de Geest te kunnen lezen zullen we voorbij de kennis van goed en kwaad, voorbij het vlees, moeten gaan. We komen dan tot een andere interpretatie van een aantal kernbegrippen in de Bijbel. Ik zal er een aantal noemen en toelichten.

Zonde (enkelvoud): dit wordt doorgaans gezien als de zondige natuur van de mens. De mens zou van nature ‘kwaad’ zijn, in tegenstelling tot God, die ‘goed’ is. Het begrip zonde heeft vanuit het Grieks echter betrekking op doel missen. Zolang we in goed en kwaad blijven denken, zullen we ons doel missen, in zonde wandelen. Door ons verduisterde bewustzijn bevinden we ons als het ware in een gevangenis, het zogenoemde rijk der duisternis. Zolang we in de duisternis wandelen, hetgeen Paulus een wandel naar het vlees noemt, missen we het doel waarvoor we geschapen zijn. De geestelijke kracht die werkzaam is in het rijk der duisternis, de zondemacht, houdt ons blind voor de Waarheid en dus gevangen. God rekent niet met het vlees. God houdt zich niet bezig met de schuldvraag en dus ook niet met genoegdoening of boete doen. Liefde rekent het kwaad niet toe, maar bedekt het. God wil maar één ding en dat is onze ogen openen, zodat we bevrijd worden uit de duisternis en we tot ons doel gaan komen. Dit zien we duidelijk terug in de missie van Jezus.

“De Geest des Heren is op Mij, daarom, dat Hij Mij gezalfd heeft, om aan armen het evangelie te brengen; en Hij heeft Mij gezonden om aan gevangenen loslating te verkondigen en aan blinden het gezicht, om verbrokenen heen te zenden in vrijheid, om te verkondigen het aangename jaar des Heren.” (Lukas 4:18,19)

Zonden (meervoud): letterlijk vanuit het Grieks (hamartia) doel missen. Door de zondemacht in ons leven, missen wij ons doel, namelijk het tot verheerlijking komen van ons lichaam van vlees en bloed. Alles in ons leven waardoor wij ons doel missen, valt onder de categorie ‘zonden’. Zolang het denken in goed en kwaad het uitgangspunt vormt, zullen we ‘zonden’ opvatten als het doen van ‘kwade’ dingen (het overtreden van de wet). Er zijn echter veel meer dingen in ons leven, waardoor we ons doel missen. Denk aan: angst, schuldgevoelens, armoede, ziekte en de fysieke dood. God wil dat wij als mensen tot ons doel komen en dat kan alleen als wij worden bevrijd uit het rijk der duisternis. Gods vergeving is er voor iedereen. Daar hoefde Jezus niet voor aan het kruis! Vergeving van onze zonden kan wel ons schuldgevoel wegnemen, maar het leidt niet tot bevrijding van de zonde(macht) in ons leven. Daarvoor moeten onze ogen worden geopend, zodat we verlost worden uit het rijk der duisternis en overgebracht worden in het koninkrijk van het Licht.

Oordeel: bij het Griekse woord (krisis) gaat het om ‘scheiding maken’. Door te eten van de boom van kennis van goed en kwaad zien we het oordeel als de definitieve scheiding tussen goeden (degenen die vergeven zijn) en de kwaden. Etende van de boom des levens, gaat het om de scheiding die God gaat brengen tussen Geest en vlees. Het koren moet van het kaf gescheiden worden. Het koren is onze Christus-identiteit. Het kaf is het vleselijke dat in ons leven een rol speelt, zolang we nog niet in de Geest wandelen. Het oordeel van God is altijd gericht op zuivering van ons leven, op herstel, en nooit op het vernietigen of het buitensluiten van mensen. Het ultieme ‘oordeel’ vind plaats met de verheerlijking van ons lichaam, het moment waarop ons lichaam van vlees en bloed overkleed wordt met een verheerlijkt (geestelijk) lichaam, waarmee we het koninkrijk van God binnengaan.  

Heilig, heiliging: vanuit het Grieks (hagiasmos) gezien gaat het hier om ‘apart gezet zijn’ / ‘apart zetten’. Dat God heilig is, wil niet zeggen dat God zich van de kwade mens zou hebben afgekeerd. Het wil zeggen dat God geen vleselijke kant heeft. God is volledig vrij (‘apart gezet’) van de duisternis op aarde. Daarom moest Christus naar de aarde komen, zodat God ‘heilig’ kon blijven en Hij alle mensen als heiligen kon blijven zien. God kent niemand naar het vlees, daarom ziet God ons als heiligen. Daarom begint Paulus zijn brieven standaard met “Aan alle heiligen”. Paulus kende ook niemand naar het vlees. Bij heiliging gaat het om het proces waarin onze ware (geestelijke) natuur ‘apart gezet’ wordt van het vleselijke. De nieuwe mens in ons wordt apart gezet van de oude mens (de zondemacht). Alleen het vleselijke in ons kan het vleselijke in de ander waarnemen. Zodra wij geheiligd zijn, kennen wij zelf ook niemand meer naar het vlees. Het veroordelen van anderen is dan uitgesloten. Jezus, die ons het hart van de Vader heeft geopenbaard, kwam niet om te veroordelen en ook niet om het oordeel in onze plaats te ondergaan, maar om ons te redden/verlossen uit de duisternis.

Recht, gerechtigheid, rechtvaardig: ook deze begrippen kunnen we op twee manieren opvatten. Op een vleselijke manier en op een geestelijke manier. Bij de vleselijke manier speelt de kennis van goed en kwaad weer een rol. Je komt dan uit op oog om oog en tand om tand. Bij de geestelijke manier gaat het om ‘recht doen’ en ‘recht maken’. Het is Gods eer om uiteindelijk alles recht te laten komen. Gods gerechtigheid is niet gebaseerd op de kennis van goed en kwaad. God kent het rechtvaardigheidsgevoel, zoals wij mensen dat door de kennis van goed en kwaad beleven, niet. Zolang wij gevangen zitten in onze wandel naar het vlees, is het vanuit God gezien volkomen rechtvaardig dat onze zonden niet worden toegerekend. We zijn immers verblind, waardoor we niet anders kunnen. God rekent dan ook niet met onze overtredingen! Waarom zou Jezus dan voor onze zonden hebben moeten boeten? Dankzij Gods rechtvaardigheid zal uiteindelijk alles recht worden gemaakt. God hanteert niet het strafrecht, maar het herstelrecht.

Toorn: de heilige toorn van God richt zich op datgene in ons leven, waardoor we ons doel missen, het vleselijke, de oude mens. Zolang wij ons identificeren met het vleselijke in ons leven, lijkt het alsof God zijn toorn op ons persoonlijk richt! Wij zijn echter niet de oude mens, wij zijn een nieuwe schepping! Onze ware natuur is goddelijk, naar Gods evenbeeld en gelijkenis geschapen. En aangezien God niet rekent met goed en kwaad, is dat nooit veranderd. Onze identiteit is Christus. Gods toorn is dus nooit op de mens zelf gericht, maar op datgene wat wij ons vanwege de duisternis bewust zijn geworden, het vleselijke dat aan ons kleeft en waardoor wij ons doel missen.

God is een verterend vuur: Gods Licht is zo intens dat we het in onze fysieke hoedanigheid van vlees en bloed niet kunnen verdragen. We zouden er door verteren. Daarom kan vlees en bloed het koninkrijk van God niet beërven. Dit heeft niets met zonde of schuld te maken, waardoor we niet voor God zouden kunnen bestaan. God kan onze zonden en misstappen prima handelen. Daar is het kruis niet voor nodig! God wil ons bevrijden uit de duisternis, zodat we tot verheerlijking van ons fysieke lichaam van vlees en bloed gaan komen en zodoende het koninkrijk van God, het ontoegankelijke Licht, wel binnen kunnen gaan.

Verzoening: hierbij gaat het niet om het herstel van een relatie, die als gevolg van het kwaad dat wij bedreven hebben, verbroken zou zijn. Dat is namelijk gedacht vanuit de kennis van goed en kwaad. Het begrip verzoening (katallasso), zoals Paulus dat gebruikte, omvat de hele kosmos en maakt deel uit van het scheppingsproces van God dat nog steeds gaande is. De visie van ‘verzoening door voldoening’ is vreemd aan Paulus’ benadering van het evangelie. Ik verwijs hiervoor naar een blog die ik eerder schreef.

Het kenmerkende van het oude verbond is een wandel naar het vlees. De wet van Mozes staat symbool voor de kennis van goed en kwaad. Zolang we deze hanteren, moeten er zondoffers worden gebracht voor de schuld. De wet eist immers (vleselijke) gerechtigheid. We ontvangen dan wel vergeving van zonden, maar het blijft een bediening des doods. Hoe mooi de gedachte van het plaatsvervangende lijden en sterven van Jezus ook mag zijn, het is niet toereikend voor onze verlossing uit het rijk der duisternis, de verlossing van de vloek van zonde en dood, waardoor we de tweede (fysieke) dood niet meer zullen zien en eeuwig leven ontvangen. Het gaat bij de boodschap van vergeving van zonden op grond van het kruis om de oude wijn, die gebaseerd is op het oude verbond, dat gepaard ging met een bepaalde mate van heerlijkheid.

De heerlijkheid van het nieuwe verbond reikt echter oneindig veel verder. Onder het nieuwe verbond heeft het oude afgedaan, we rekenen niet meer met de oude mens. Er zijn dan ook geen zondoffers nodig. Jezus van Nazareth heeft dit verbond aan zijn joodse volksgenoten geopenbaard in woord (verkondiging) en daad (met name zijn kruisiging). Dit heeft uiteindelijk geleid tot de verheerlijking van zijn lichaam van vlees en bloed, waardoor hij het koninkrijk van God is binnengegaan. Als wij de weg achter Jezus aan gaan, ‘mensen van de weg’ worden, door ons te bekeren van het vlees (het vlees kruisigen) en ons Christus ten volle bewust gaan worden, zullen ook wij verlost worden van de vloek van zonde en dood en tot verheerlijking van ons lichaam komen.

De vraag is of wij het liever bij de oude wijn houden, het evangelie op basis van de kennis van goed en kwaad of dat we de jonge wijn in nieuwe zakken gaan schenken, het evangelie op basis van wie God werkelijk is, namelijk volmaakt goed en volmaakte liefde! Alleen dan zullen we openbaar worden als zonen en dochters van God en zal Gods Geest door ons heen in volle kracht en heerlijkheid zichtbaar worden. De schepping wacht er met reikhalzend verlangen op.

Durf jij te geloven dat God werkelijk goed is?

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.

Nu gaat het bij het begrip ‘verzoening’ zoals wij dat kennen inderdaad om een relatie die hersteld wordt, nadat er een breuk is opgetreden. Maar ging het Paulus werkelijk om dit begrip van ‘verzoening’?

Ik heb in eerdere blogs al vanuit verschillende gezichtspunten laten zien dat hier geen sprake van kan zijn. Jezus is niet het laatste en definitieve zondoffer van het oude verbond geweest, waarmee de relatie tussen God en mens hersteld moest worden. Door het bloed van Jezus is juist het nieuwe verbond bekrachtigd, waardoor het oude verbond in zijn geheel achterhaald is. Het nieuwe verbond gaat niet over de vergeving van zonden, maar over de volkomen bevrijding van de zondemacht (uit de duisternis), waar de schepping nog steeds aan onderworpen is. Daar is geen offer van Jezus voor nodig, maar een openbaring van Christus in ons binnenste. Het bloed van Jezus, dat krachtiger spreekt dan het bloed van Abel, zorgt voor deze openbaring.

Laten we eens naar het Grieks en naar de context kijken van één van de bekendste teksten waarin Paulus over ‘verzoening’ schrijft.

“God is in Christus de wereld (kosmos) met Zichzelf aan het verzoenen (katallasso), hun overtredingen (paraptoma) hun niet toerekenende; en heeft het woord der verzoening in ons gelegd.” (2 Korintiërs 5:19)

Het Griekse woord dat hier vertaald is met verzoenen is ‘katallasso’. Het is een samenvoeging van twee woorden: ‘kata’ en ‘allasso’. Kata betekent ‘neerdalen’ of ‘omlaag langs iets’ en allasso betekent ‘ruilen’ of ‘iets omruilen voor iets anders’ in de zin van ‘een andere vorm geven’. De letterlijk betekenis van katallasso luidt dan zoiets als: neerdalen om iets een andere vorm te geven. Het gaat hier niet om de verzoening, als het herstel van een door zonden verbroken relatie.

Verder komen we in het Grieks van de genoemde tekst het woord ‘paraptoma’ nog tegen, dat vaak vertaald wordt met overtredingen of zonden. Paraptoma betekent echter letterlijk ‘een val ergens naast’. Het gaat bij het ‘niet aanrekenen’ in deze tekst niet om de zonden of overtredingen van mensen, maar om de val in bewustzijn die ieder mens doormaakt zodra we in een lichaam van vlees en bloed op de aarde komen. In Romeinen 11:10,11 wordt deze val (paraptoma) in verband gebracht met ogen die verduisterd worden. Door deze val is ons bewustzijn verduisterd geraakt met als gevolg dat de schepping dienstbaar is geworden aan de vergankelijkheid. Er staat dat deze val ons niet wordt aangerekend! Dat maakt het mensoffer van Jezus aan God voor de vergeving van onze zonden volkomen overbodig! God heeft ‘verzoening’ gebracht door het woord van de ‘verzoening’ in ons te leggen. Christus (het Licht der wereld) is ‘neergedaald’ (kata) om de duisternis ‘om te ruilen voor iets anders’ (allasso), namelijk voor het Licht van Christus; om ons fysieke lichaam van vlees en bloed tot verheerlijking te brengen. Gods reddingsplan gaat over het Licht van Christus dat in ons binnenste schijnt om de duisternis op aarde te verdrijven.

De vertalers moeten dus wel de theologische bril van ‘verzoening door voldoening’ op gehad hebben om tot de vertaling te komen, zoals wij die kennen. Als we met de hierboven genoemde bevindingen de tekst als een parafrase weergeven, dan komen we tot het volgende:

God is in Christus aan het neerdalen om de duisternis, waarin de kosmos zich door de val bevindt, om te ruilen voor het Licht. God rekent ons de val in het bewustzijn niet toe. God heeft het Christus-Licht in de mensen gelegd om de duisternis op aarde in Licht te doen veranderen, waardoor onze lichamen gelijkvormig zullen worden aan het verheerlijkte lichaam van de Heer. (naar 2 Korintiërs 5:19)

Paulus heeft het over God, Christus (het Licht) en de wereld die in de duisternis ligt. Aan de hand van Genesis 1:1-10 zouden we e.e.a. als volgt schematisch kunnen weergeven:

Het gaat Paulus om het proces waarin God de duisternis op aarde gaat omkeren in Licht. Het werkwoord ‘katallasso’ staat in de onvoltooid tegenwoordige tijd, hetgeen wil zeggen dat dit proces nog steeds gaande is. God wil het Licht van Christus op aarde laten schijnen en daarvoor is het Christus-Woord ‘Er zei Licht!’ in de mensen gelegd.

“In het Woord was leven en het leven was het Licht der mensen; en het Licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet gegrepen. … Het waarachtige Licht, dat ieder mens, komende in de wereld, verlicht.” (Johannes 1:4,5,9)

Doordat wij als mensen in het rijk van de duisternis leven, hebben wij geen zicht op ‘Christus in ons’. Sterker nog, we zijn door de val in ons bewustzijn in het dualistische goed / kwaad-denken vervallen, waardoor we onszelf als kwaad tegenover God als goed zijn gaan zien. Deze manier van denken in goed en kwaad – als gevolg van de val in ons bewustzijn – ligt ook ten grondslag aan de theologie van verzoening door voldoening. De val in ons bewustzijn, waardoor de mens in de duisternis terecht is gekomen, heeft echter niets veranderd aan Gods wezen, de Vader der Lichten (Jakobus 1:17) en dus ook niet aan hoe God zich tegenover ons mensen zou verhouden. Er is nooit sprake geweest van een breuk in de relatie tussen God en de mens die hersteld zou moeten worden. Integendeel! Het Licht van Christus bevindt zich vanaf alle tijden en alle geslachten al in ons (Kolossenzen 1:26,27), ook al zijn we het ons niet bewust. En dat Licht (Christus in ons) is onze enige hoop op heerlijkheid. Dit mysterie heeft Jezus van Nazareth ons willen openbaren.

De blijde boodschap van het koninkrijk van God is erop gericht dat de duisternis op aarde plaats gaat maken voor het Licht van Christus. En omdat het Licht in ons mensen is gelegd, is het aan ons mensen om dat Licht op aarde te laten schijnen.

“Gij zijt het licht der wereld. Een stad, die op een berg ligt, kan niet verborgen blijven. Ook steekt men geen lamp aan en zet haar onder de korenmaat, maar op de standaard, en zij schijnt voor allen, die in het huis zijn. Laat zo uw licht schijnen voor de mensen, opdat zij uw goede werken zien en uw Vader, die in de hemelen is, verheerlijken.” (Matteüs 5:14-16)

Wij zijn het Licht der wereld, ook al zien we het (nog) niet en zijn we het ons (nog) niet bewust.

“Want de God, die gesproken heeft: Licht schijne uit het duister, heeft het doen schijnen in onze harten, om ons te verlichten met de kennis der heerlijkheid Gods in het aangezicht van Christus.” (2 Korintiërs 4:6)

Wij dienen ons te bekeren van een wandel naar het vlees naar een wandel in de Geest. De oproep van Jezus luidt dan ook voor vandaag de dag nog steeds: “Bekeert u, want het koninkrijk der hemelen is binnen in u!”

Door te gaan geloven dat het koninkrijk van God binnen in ons is, te geloven dat wij het Christus-Licht van de wereld zijn, halen we onze (Christus-)lamp onder de korenmaat vandaan en zetten hem op de kandelaar. En natuurlijk zal het ego (de oude mens) in eerste instantie als een tegenstander (satan) en als een aanklager (duivel) van zich laten horen. Maar door vast te houden aan het geloof in datgene wat we niet zien, zal het Licht op den duur door de duisternis heen breken.

“Het geloof nu is de zekerheid der dingen, die men hoopt, en het bewijs der dingen, die men niet ziet.” (Hebreeën 11:1)

Door geloof en bekering worden we vanuit het rijk der duisternis overgeplaatst in het koninkrijk van het Licht. Deze overgang vind plaats als we uit de Geest geboren worden (de wedergeboorte). We wandelen dan in de Geest, in een staat van Christusbewustzijn, waardoor we niemand meer naar het vlees (op grond van de kennis van goed en kwaad) beoordelen.

“Zo kennen wij dan van nu aan niemand naar het vlees. Indien wij al Christus naar het vlees gekend hebben, thans niet meer. Zo is dan wie ‘en Christos’ is een nieuwe schepping; het oude is voorbijgegaan, zie, het nieuwe is gekomen.”
(2 Korintiërs 5:16,17)

‘En Christos’ wil zeggen dat we ons onze Christus-identiteit bewust zijn geworden. Hoe meer mensen zich dit bewust worden, hoe sterker het Licht op aarde zal gaan schijnen. Uiteindelijk zal iedereen de overgang naar het koninkrijk van het Licht maken en zal alle duisternis op aarde verdwijnen. Dan breekt het moment aan dat we allemaal een verheerlijkt lichaam ontvangen. Door onze verheerlijking gaan we het koninkrijk van God binnen en komen we in een staat van Godsbewustzijn terecht. Iedereen zal zich dan het hemelse Jeruzalem (het koninkrijk van God) van binnenuit bewust zijn geworden. Dan is de tijd aangebroken dat het hemelse Jeruzalem zal neerdalen op aarde. Het moment dat de ganse schepping bevrijd zal worden van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid. De duistere kosmos is ‘verzoend’ met het ontoegankelijke Licht. Vanaf dan zullen we in volmaakte liefde in het eeuwige Licht op aarde leven. We zijn ons dan bewust dat God werkelijk alles en in allen is.

De schepping zucht en wacht met reikhalzend verlangen op het openbaar worden van de zonen en dochters van God. Zonen en dochters van God zijn degenen die bevrijd zijn van de vloek van zonde en dood. Deze vloek is ontstaan door de kennis van goed en kwaad. Om als zoon of dochter van God op te staan, zullen we ons bewustzijn moeten reinigen van het denken in goed en kwaad. De theologie van ‘verzoening door voldoening’ die gebaseerd is op de kennis van goed en kwaad gaat ons daarbij niet helpen. Sterker nog, die vormt een belemmering waardoor we niet als zonen en dochters van God kunnen opstaan.

“Het verbaast mij, dat gij u zo snel van degene, die u door de genade van Christus geroepen heeft, laat afbrengen tot een ander evangelie, en dat is geen evangelie. Er zijn echter sommigen, die u in verwarring brengen en het evangelie van Christus willen verdraaien. Maar ook al zouden wij, of een engel uit de hemel, u een evangelie verkondigen, afwijkend van hetgeen wij u verkondigd hebben, die leeft onder de vloek! Gelijk wij vroeger reeds gezegd hebben, zeg ik thans nog eens: indien iemand u een evangelie predikt, afwijkend van hetgeen gij ontvangen hebt, die leeft onder de vloek!” (Galaten 1:6-9)

Zou je door willen praten over de inhoud van dit artikel?
Schroom dan niet en neem contact met ons op.

Klik hier als je je wilt abonneren op onze Blog / Infomail.

Vond je dit artikel de moeite waard om te lezen, overweeg dan een kleine financiële bijdrage. Het rekeningnummer is NL94 ASNB 0932 1927 50 t.n.v. P. Overduin.